انضباط مثبت و خودانگیزشی در کودکان

انضباط مثبت و خودانگیزشی در کودکان
پژوهش ها نشان می دهد که در خانواده هایی که در آنها انضباط مثبت اعمال می شود عیب جویی و تعارض حضور کمتری دارد. بعضی از کودکان نیاز به انضباط دارند تا نسبت به خودشان احساسی خوب داشته باشند. این شاید گفته ای غیر منتظره باشد اما منظور از انضباط اطاعت بی چون و چرا و تنبیه شدید نیست. منظور من داشتن خطوط راهنمایی روشن و انتظاراتی معین برای رفتار، محدودیت هایی تعریف شده و

از سرزنش و انتقاد بی فایده احتراز کنید

از سرزنش و انتقاد بی فایده احتراز کنید
اگر می خواهیم کودکان را تشویق کنیم به خود ایمان داشته باشند و یاریشان دهیم تا درباره ی خودشان احساس خوبی داشته باشند لازم است یاد بگیریم که عیب جویی ویرانگر را کاهش دهیم و بر نقاط مثبت آنان تمرکز کنیم.در تحقیقی که در موسسه ی پژوهشی در انگلستان در سال 1997 به عمل آمد از هزار کودک هشت تا پانزده ساله درباره یرفتاری که در خانه با آنان می شد سوال شد. از هر چهار کودک تنها یک نفر

به کودکان کمک کنید تا به اشتباهات خود پی ببرند

به کودکان کمک کنید تا به اشتباهات خود پی ببرند
ما از راه های گوناگون می توانیم پیشرفت های موفقیت آمیز را تعبیر و تفسیر کنیم. کامیابی هر فرد نباید منحصرا با توجه به نتایج یا مقایسه خود با دیگران ارزیابی شود. می توانیم با بهبود بخشیدن به فرایند انجام کاری احساس خشنودی کنیم. همچنین می توانیم با یافتن راهی جدید برای انجام دادن کاری مشخص به احساس موفقیت دست یابیم. بار اول که اقدام به کاری می کنیم ممکن است نتوانیم به طرزی درخشان آن را انجام دهیم با وجود این باید آگاه باشیم که پیشرفت در دست خود ماست و بر اثر تلاش خود ما به دست می آید و به احساس اعتماد ما و انگیزه ی بالای ما بستگی دارد. وقتی کودک به این مهارت رسید که توانست به

خوشحال کردن کودکان با هدایا

خوشحال کردن کودکان با هدایا
اهدای آنچه کودکان طلب می کنند به خودی خود باعث نمی شود که آنان عمیقا به احساس خوبی دست یابند. آنچه که کودکان مطالبه می کنند همانی نیست که واقعا می خواهند. کودکان نیازمند و خواهان احساس ایمنی محبت و توجه هستند. می خواهند دیگران به حرف هایشان گوش دهند احساساتشان را درک کنند و احساس کنند که کسی نسبت به آنان متعهد است. اگر آنها باور کنند که از این مزایا برخوردارند، احساس می کنند که مورد قبول و پذیرفتنی هستند ارزشمند و لایق مهم و ایمن هستند و ارزش مراقبت شدن را دارند. از این طریق آنها اطمینان کسب می کنند و خود را همان گونه که در جهان خود می یابند به

کاری کنید که کودکان احساس کنند دوستشان دارید

کاری کنید که کودکان احساس کنند دوستشان دارید
همه  کودکان، والدین خود را به حد پرستش دوست دارند. کودکان احتیاج دارند به کسانی که آنان را به دنیا آورده اند اعتماد کنند. در عوض انتظار دارند که دوستشان بدارند احترامشان را حفظ کند و مورد اعتماد و خواستنی باشند. اگر کودکان این را احساس نکنند زمانی که نیاز دارند بدانند که جزئی از چیزی هستند که برایشان بسیار شایان اهمیت است- یعنی خانواده- احساس خواهند کرد که جدا و تنها هستند. کودکانی که احساس کنند وجودشان برای والدینشان بی اهمیت و بی ارزش است از نظر عاطفی و اجتماعی تک و تنها خواهند ماند و مسلما قادر نخواهند بود توانایی های خودشان را کاملا به منصه ی ظهور برسانند.