تشویق کودکان به گفتگو

تشویق کودکان به گفتگو
آغاز کردن بحث درباره ی موضوع های حساس به ویژه با کودکان بزرگتری که ممکن است حالت دفاعی داشته باشند دشوار است. به راه انداختن گفتگو در لحظه ای مناسب گفتن چیزی مثل به تازگی به نظر نمی آید که خودت باشی. دوست ندارم تو را اینقدر افسرده و دلگیر ببینم. من می خواهم تو بدانی که من فقط برای خاطر تو اینجا هستم که تا هر زمانی که دوست داری حرف بزنی. آنان را مطلع می کند که ما آگاه و نگران آنها هستیم اما ابتکار عمل را در اختیار آنان باقی می گذارد.

بازگرداندن کودکان به راه درست

بازگرداندن کودکان به راه درست
ما می توانیم از کودکان در خلال مشکلاتشان حمایت کنیم. می توانیم سعی کنیم به حرف های آنان گوش دهیم و نسبت به رفتار آنان حساس باشیم. اگر آنان: موضوع مهمی را مطرح می کنند حتی الامکان باید هر کاری را که مشغول انجام دادنش هستیم متوقف سازیم و توجه کامل خود را به آنان معطوف کنیم. رفتاری خارج از نزاکت و منش واقعی شان داشتند باید سعی کنیم با بررسی و تعبیر و تفسیر رفتار آنان با نیازهایشان آشنا شویم. از حرف زدن با ما و گوش دادن به حرف های ما دست بکشند ممکن است به این دلیل باشد که بیش از حد تحت فشار هستند. در این موارد کار مفید این است که بزرگسال دیگری را که کودک ما را می شناسد از ماجرا آگاه سازیم و از او بخواهیم موقعیتی را برای گفتگوی ما با او به وجود آورد.

به کودکان قوت قلب بدهید

به کودکان قوت قلب بدهید
مجادله کردن چرا اینقدر در این باره نگران هستی؟ حل این مسئله که آسان است! (می توانی به من بگویی کجای این مسئله برایت مشکل است و آن را نمی فهمی؟)

یاری کردن کودکان برای خلاق شدن

یاری کردن کودکان برای خلاق شدن
کودکان را به فعالیت ها و بازیهایی تشویق کنید که خلاقیت و خیال پردازیهای فکری انعطاف پذیر به وجود آورد مانند نقاشی و رسم، تداعی واژه ها، یا بازیهای واژه گزینی (مانند حدس زدن نام اشیا بر ا ساس حرف اول نام آنها). برای کودکان بزرگتر از مجموعه های ترسیمی- نموداری استفاده کنید. نقش بازی کردن و بازیهای تخیلی، خیاطی، آشپزی، نجاری، بافندگی یا درست کردن جلد سی دی، طرح های فنی و کارهای عملی دروس دبیرستانی همگی به خلاقیت کمک می کنند. تفکر همراه با انعطاف پذیری را الگو قرار دهید تا کودکان روش شما را پیگیریکنند. درباره ی هرگونه پیوستگی که میان موضوعات و رویدادها می بینند با آنان گفتگو کنید. آن من را به یاد می اندازد، آن باعث می شود من درباره ی ... فکر کنم یا آن تو را به فکر چیزی نمی اندازد؟ مثلا ربط دادن آوازها یا کتاب های داستانی کودکان با تجربه های روزانه ی آنان بسیار آسان است. کودکان خردسال به خاطر آنکه عمل نوشتن برایشان سخت است همیشه نمی توانند داستان های مشکل و پیچیده ای را که در سر دارند روی کاغذ بیاورند. شما می توانید از آنان بخواهید داستان های خود را به شما دیکته کنند یا پیشنهاد کنید که مطالب را با صدای خودش ضبط کنند. این کار برای مسافرت های طولانی بسیار مناسب است.

ایجاد پیوستگی میان گذشته و حال و آینده کودکان

ایجاد پیوستگی میان گذشته و حال و آینده کودکان
خودانگیزشی به این بستگی دارد که بتوانیم به روشی متفاوت ببینیم و بین چیزهای مختلف رابطه برقرار کنیم. ما نیازمند آن هستیم که ارتباط میان تلاش خودمان و پیامدهای آن را ببینیم. نیاز داریم بتوانیم به نحوی خلاقانه فکر کنیم گهگاه پیوندهایی غیر عادی به وجود آوریم تا مشکلات غیر منتظره را برطرف سازیم. نیاز اریم درباره ی خودمان و آینده مان احساس ایمنی کنیم و این امر از طریق رشته ای عملی می شود که ما را به گذشته مان و به کسانی که به ما  اعتقاد دارند ارتباط می دهد.