پروسه بیماری اسکیزوفرنی به چه صورت است؟

Memory loss, conceptual artwork

اسکیزوفرنی اغلب یک مرحله ی پیش از بیماری دارد که به صورت دوره ای تعریف می شود که قبل از پیدایش بیماری واقعی وجود دارد. می توان این مرحله را با نشانه های خفیف یا متوسط توصیف کرد که به طور تدریجی و برخی اوقات در طول یک دوره ی دو ساله ظاهر می شود. سپس دوره ی فعال بیماری با نشانه های روان پریشی وجود دارد: زمانی که بیماری درمان می شود ممکن است شدت خیلی از نشانه ها کم یا ناپدید شوند هم چنین احتمال دارد نشانه های مهمی باقی بماند و هیچ وقت از بین نروند.

طی مطالعه ای که با 20 سال پیگیری صورت گرفته مشخص شد که ظااهرا 20 درصد بیماران بهبودی کامل داشتند. تقریبا 30 درصد تا حدودی بهتر شدند و 50 درصد باقیمانده نتایج متوسط یا ضعیف داشتند و برخی از آن ها اقدام به خودکشی کردند.

شروع زودهنگام قبل از 10 سالگی در کودکان توام با مشکلات شخصیتی پیش از بیماری (مشکلات رفتاری و هیجانی که قبل از ظهور روان پریشی وجود داشته باشند) بدترین پیش آگهی را داشت.

سیر بالینی اسکیزوفرنی بسیار متنوع و متغیر است. اغلب کودکانی که اسکیزوفرنیک تشخیص داده می شوند مشکلات مزمنی را نشان می دهند. این مشکلات عبارتند از:

  • روابط نزدیک اجتماعی کمتری دارند.
  • پیشرفت تحصیلی کم
  • بیکاری بیشتر
  • ناتوانی برای زندگی مستقل

بدون درمان سیر طبیعی اسکیزوفرنی رو به تباهی است و نشانه های ناتوان کننده مزمن خواهد داشت. شروع زود هنگام اسکیزوفرنی به صورت یک اختلال رشدی پیش رونده و بدخیم شناخته می شود.

توانایی پیش بینی سیر این بیماری یکی از مسایل بسیار دشوار است. با توجه به این که در حال حاضر توانایی تشخیص این بیماری دقیق تر و درمان های موثری وجود دارد از این رو درک ما از سیر این بیماری در مقایسه با 30 یا 40 سال گذشته تغییر کرده است.

در صورتی که درمان سریع آغاز شود و دارو درمانی به طور منسجم و مداوم انجام شود اغلب بیماران بهتر می شوند. این قبیل بیماران در طول زندگی شان به درمان مداوم و پیگیری های مکرر نیاز خواهند داشت. اگر دارو درمانی قطع شود خطر عود مجدد بیماری، فوق العاده زیاد خواهد شد.

مدت زمانی که طول می کشد تا بیماری مجددا عود کند متغیر است ولی پس از عود مجدد ممکن است درمان بیماری دشوارتر از قبل و نشانه های باقیمانده شدیدتر از اولین دوره باشند. اگر داروهای اسکیزوفرنی قطع شود میزان عود مجدد بیماری در طول دو سال، حدود 80 درصد خواهد بود. در صورتی که با مصرف مداوم داروها تنها 40 درصد بیمارانی که بهبود یافته اند ممکن است از عود مجدد بیماری رنج ببرند. بنابراین ادامه ی درمان دارویی ضروری است مگر  اینکه روانپزشک معالج دلیل خوب و متقاعد کننده ای برایب قطع درمان داشته باشد.

برای اینکه بیماران درمانشان را قطع نکنند آموزش بیماران و خانواده هایشان بسیار مهم است. در صورتی که بیماران درمان شان را قطع کردند برای اینکه بتوان نشانه ها را مجددا تحت کنترل در آورد ممکن است بستری شدن ضروری باشد، بعضی از بیماران سابقه ی بستری شدن های مکرر کوتاه مدت، که پدیده ی درِ گردان نامیده می شود یا حتی اقامت طولانی مدت در بیمارستان را دارند. اسکیزوفرنی اختلالی است که در تمام طول عمر وجود خواهد داشت ولی قابل درمان است.

مداخله های سریع و مصرف به موقع داروهای جدید به نتایج درمانی بهتری منجر می شود. مطالعه ی جدیدی نشان داده است که روند بیماری اسکیزوفرنی به گونه ای است که به صورت تدریجی و بارز به مغز آسیب می رساند و در صورتی که درمان سریعتر انجام شود آسیب کمتری به مغز وارد خواهد شد. هر چه سریعتر این بیماری تشخیص داده شود و درمانش به حالت با ثبات برسد پیش آگهی بلندمدت بهتری برای فرد مبتلا به اسکیزوفرنی خواهد داشت. در نوجوانان اگر بهبودی کامل رخ دهد به احتمال بسیار زیاد در سه ماه اول بیماری خواهد بود. شش ماه پس از روان پریشی، پیش آگهی ضعیفی برای بهبودی کامل بیماری وجود دارد. این که در شش ماه اول بیماری چه اتفاقی می افتد بهترین پیش بینی کننده ی بهبود بیماری است.

خودکشی نوجوانان مشکلی روز افزون است و تقریبا 50 درصد نوجوانان مبتلا به اسکیزوفرنی خطر اقدام به خودکشی را دارند.

پیش بینی کننده های نتایج ضعیف روان پریشی نوجوانان عبارتند از:

  • عملکرد ضعیف قبل از بروز روان پریشی
  • نشانه های منفی
  • آشفتگی فرایندهای فکری
  • مدت زمانی که روان پریشی تحت درمان قرار نگرفته است.

پیش بینی کننده های نتایج خوب روان پریشی نوجوانان عبارتند از:

  • ناپدید شدن نشانه های روان پریشی سه تا شش ماه پس از آغاز بیماری
  • عملکرد خوب فرد (در مدرسه و با دوستان) قبل از روان پریشی

ارسال شده در 26 مهر 1395 توسط