بیماریهای گلومرولی کلیه ها

hic_kidney_anatomy

 

امروزه خطر حاد مرگ در اثر عفونت مجاری ادرار فقط در سنین شیرخوارگی به ویژه در شیرخواران پسر با اختلالهای شدید خروج ادرار وجود دارد. آسیب دیدگی پارانشیم کلیه ها و بالا رفتن فشار خون نیز در آن گروه از بیماران مبتلا به پیلونفریت دیده می شود که مانع های خروج ادرار دو طرف کلیه ها را در بر گرفته و یا رفلوکس وزیکواورترورنال وجود دارد. عفونتهایی که محدود به مجاری پایینی ادراری است گرچه ناراحت کننده هستند ولی معمولا خطر مرگ ندارند.

در عفونتهای راجعه مجاری ادرار در موارد زیر آزمایش های فوق به عمل می آید:

1- در پسران پس از اولین رجعت بیماری

2- در دختران پس از دومین رجعت بیماری

 

درمان

هدف از درمان در شیرخواران جوان در درجه اول برطرف کردن خطر حاد مرگ و در کودکان بزرگتر جلوگیری از آسیب دیدگی پارانشیم کلیه ها، جلوگیری از بروز هیپرتانسیون و بالاخره جلوگیری از رجعت بیماری است.

مهمترین اقدام درمانی آنست که هر چه زودتر میکروب های مولد آماس نابود شوند و اگر یک ناهنجاری وجود دارد که مانع خروج طبیعی ادرار می گردد هر چه زودتر برطرف گردد.

اقدامات عمومی درمانی

این اقدامات در مقایسه با آنتی بیوتیک تراپی اهمیت درجه دوم دارد. در مواردی که تب وجود دارد استراحت در رختخواب توصیه می گردد. در دردهای شدید تجویز داروهای آنالرژزیک اجتناب ناپذیر است چنانچه آماس مهبل در دختران وجود دارد نشستن در آب پرمنگنات پتاسیم توصیه می شود. برای دیورز آشامیدنی زیاد تجویز شده و بالاخره اگر یبوست وجود دارد باید برطرف شود. لباس باید متناسب با سردی و گرمی هوا باشد. پرهیز در غذا منحصر به مواردی است که مضافا نارسایی کلیوی یا هیپرتانسیون وجود دارد.

درمان با آنتی بیوتیک و شموتراپوتیکها

معمولا باید هر باکستریوری پاتولوژیک را با آنتی یوتیک درمان کرد. هدف درمان آنست که میکروبها نابود شوند. یکی از شرطهای لازم برای رسیدن به این هدف آنست که آنتی بیوتیک انتخاب شده بر روی میکروب مولد بیماری اثر مطلوب داشته باشد. به این جهت تا آنجا که ممکنست باید آنتی بیوگرام به عمل آید زیرا اطلاعات عمومی درباره ضد باکتری بودن آنتی بیوتیک کافی نیست. علتش آنست که حساسیت میکروبها در مقابل آنتی بیوتیک ها در مناطق مختلف نیز فرق می کند. لازم به توضیح نیست که مانند همه موارد آنتی بیوتیک درمانی در اینجا نیز بهتر است اینطور عمل شود که اول ادرار نسبتا استریل جهت کشت و آنتی بیوگرام گرفته شود سپس بلافاصله درمان با یک آنتی بیوتیک که احتمال موثر بودن آن در شرایط مکانی و زمانی معینی بیشتر است شروع شود و پس از رسیدن نتیجه آنتی بیوگرام که معمولا قریب 72 ساعت طول می کشد با توجه به تکرار یک معاینه مجدد ادرار از نظر وجود باکتری و گلبول سفید که نتیجه بد یا خوب درمان شروع شده را تا آن موقع نشان می دهد در صورت لوزم انتخاب دارو تصحیح گردد. آنتی بیوتیکهایی که برای درمان عفونت مجاری ادرار به ترتیب اهمیت بکار می روند عبارتند از کوتریموگزازول، آمپی سیلین، جنتامایسینف سفالوتین، کاربنی سیلین، اسیدنالیدیکسین، نیتروفورانتوئین.

مدت درمان و دوزاژ

معمولا عفونت ادراری در مقابل درمان با آنتی بیوتیک ها پاسخ خوب می دهد. در سنین نوزادی آمپی سیلین به علت سازگاریش داروی انتخابی است. درباره مدت درمان پیلونفریت حاد نظریات متفاوت است. سابقا درمان را سه هفته ادامه می دادند که امروزه متداول نیست بعضی از مولفین معتقدند که ادامه درمان به مدت هفت روز کافیست و ادامه بیشتر آن نقشی در کاهش رجعت بیماری ندارد. برای اطمینان بیشتر می توان درمان را 10 تا 14 روز ادامه داد. نکته مهم آنست که بعد از بهبود بیماری باید به ترتیب زیر ادرار را در فواصل معینی از نظر وجود گلبول سفید و میکروب کنترل کرد و در صورت رجعت بیماری یا عفونت جدید بر اساس بافتهای فوق درمان را تکرار نمود. در سه هفته اول توصیه می شود که هفته ای یک بار ادرار آزمایش شود. سپس به مدت 3 ماه ماهی یک دفعه کنترل ادرار بعمل می آید. پس از آن تا یک سال و نیم هر 6 ماه یک دفعه آزمایش ادرار تکرار می شود. طبیعتا در عفونتهای راجعه باید علل ناهنجاری های مجاری ادرار را جستجو و با عمل جراحی درمان کرد.

1- آمپی سیلین: پنی سیلین دارای اثر باکتریسید است و روی آنتروکوکها و تعدادی از گروههای اشریشیاکولی و پروتئوس میرابیلیس موثر است. متاسفانه گروههای مقاوم میکروبهای فوق در مقابل این آنتی بیوتیک در حال افزایش است.

مولدین مقاوم در مقابل آمپی سیلین عبارتند از: کلبسیلا، آنتروباکتر پزدوموناس آئروژینوزا، کاندیدا و اکثر پروتئوسها.

در مجموع اثر کوتریموگزازول بیشتر از آمپی سیلین است ولی چون خاصیت سمی آمپی سیلین اندک است در سنین نوزادی یک آنتی بیوتیک انتخابی محسوب می شوند.

برای هر کیلوگرم وزن بدن در 24 ساعت تقسیم به 3 تا 4 وعده است. دزاژ آمپی سیلین دو برابر این مقدار است و در کودکان بزرگتر در عفونتهای اشریشیاکولی تا 200 میلی گرم برای هر کیلوگرم وزن بدن در 24 ساعت نیز تجویز می شود که به وعده های 4 تا 6 ساعته تقسیم می گردد.

2- کوتریموگزازول: این دارو که از مخلوط یک آنتاگونیست اسیدفولیک بنام تریموترپریم و یک سولفامید نیمه رتارد بنام سولفامتوگزازول تشکیل شده است دارای اثر باکریسید است. موثرترین نسبت مخلوط تریمتوپریم به سولفامتوگزازول همانا یک به پنج است. میکوپلاسما و قارچهای جوانه ای چون کاندیدا آلبیکانس در مقابل ان مقاوم هستند. به طور متوسط کوتریموگزازول به روی 80 درصد مولدین عفونتهای مجاری ادراری موثر است. اثر آن بر روی آنتروککها مطلوب نیست. معمولا به شیرخواران روزانه 4 میلی رم برای هر کیلوگرم وزن بدن در 24 ساعت و کودکان بزرگتر 5 تا 8 ملیل گرم برای هر کیلوگرم وزن بدن در 24 ساعت تجویز می شود که این دز به دو وعده در روز تقسیم می گردد. در نوزادان تا پایان سن یک ماهگی همچنین در بیماران مبتلا به آنمی آپلاستیک و در مواردی که کودکان در مقابل سولفامید حساسیت دارند باید از مصرف این دارو خودداری کرد. بندرت ممکن است با این درمان یک لوکوپنی یا ترومبوپنی بروز کند که خوشبختانه سریعا و خودبخود برطرف می شود.

3- سفالوسپورینها: برای درمان عفونتهای مجاری ادرار معمولا از داروهای خوراکی استفاده می شود. این دارو بر روی بخشی از اشریشیاکولیها همچنین بر روی کلبسیلا آنتروباکتر و پروتئوس میرابیلیس موثر است. ظاهرا اثر سفالکور بیشتر از سفالکزین است. ولی این موضوع هنوز بقدر کافی اثبات نشده است. با سفالوسپورینها به طور متوسط می توان 65 درصد عفونت های مجاری ادراری را کنترل کرد. اثر بالینی آن در مجموع کمتر از کوتریموگزازول است گرچه در لوله آزمایش عکس این نشان داده شود.

ارسال شده در 3 مهر 1395 توسط