گلومرولونفریت حاد ناشی از عفونت استرپتوکوکی

19-acute-glomerulonephritis-3-728

منظور ما گلومرولونفریتهایی هستند که به طور حاد ولی 2 تا 3 هفته پس از یک عفونت میکروبی به صورت واکنشی بروز می کند. نشانیهای عمده این بیماری تب، استفراغ، سدرد و سایر نشانیهایی است که در نشانیهای سندرم آماس کلیوی را ذکر کردیم. شاخص این بیماری پایین بودن کومپلمان در سرم خون است.

 

پیش آگهی بیماری معمولا مساعد است. فقط 5 تا 10 درصد کودکان بعدا بیماریشان تبدیل به یک گلومرولونفریت مزمن می شود.

درمان

از یک سو باید میکروبی را که باعث بیماری شده با آنتی بیوتیک از بین برد از سوی دیگر باید مواظب عوارض بیماری بود و به موقع درمان مربوطه را اجرا کرد. ولی این اقدامات تاثیری در سیر بیماری خود گلومرولها ندارد. مصرف کورتون نیز ممنوع است. در صورتی که وضع بیمار خطرناک نباشد و شرایط خانوادگی و سرپرستی پزشکی در منطل مساعد باشد می توان درمان را سرپایی نیز انجام داد. جزئیات اقدامات درمانی به شرح زیر است:

اقدامات عمومی درمانی

استراحت مطلق در رختخواب تا برطرف شدن ماکروهماتوری، حذف ادم و بالاخره طبیعی شدن فشار خون ضروری است. این دوره معمولا 2 تا 3 هفته بطول می انجامد. بستری بودن بیشتر از 3 هفته تاثیر مثبتی در سیر بیماری ندارد و بی تفاوت است. چنانچه بیماری بدون عوارض باشد پس از 4 تا 6 هفته می توانند کودکان مجددا از جای برخیزند و حرکات جسمانی معمولی داشته باشند ولی رفتن به مدرسه ابتدا پس از 2 ماه و ورزش کردن بعد از 6 ماه مجاز است.

پرهیز در غذا و نوشابه دومین اقدام درمانی عمومی است که باید همزمان با استراحت در رختخواب رعایت گردد. چنانچه فشار خون بالا است و تمایل به ادم وجود دارد باید غذای کودک بی نمک یا دقیق تر بگوییم کم نمک باشد. ینی به غذا نمک اضافه نشود. در مواردی که دفع ادرار کمتر از طبیعی است یعنی یک اولیگوری وجود دارد باید مقدار مصرف مواد پروتئینی را نیز محدود کرد. مقدار مایعات مجاز در 24 ساعت مساوی خواهد بود با مقدار ادرار دفع شده در 24 ساعت گذشته به اضافه آبی که در اثر تبخیر و تعریق از دست می رود. بالانس مایعات ینی تعادل بین دفع مایعات و ورود آن از طریق کنترل منظم وزن بیمار قابل اندازه گیری است. گرسنگی و تشنگی دادن مطلق به کودکان ممنوع است. به ویژه در هوای گرم باید توجه داشت که دفع آب بدن از طریق تعریق و تبخیر بیشتر از عددی است که در بالا ذکر کردیم. پس از پایان مرحله حاد می توان غذا و مایعات به طور معمولی تجویز کرد.

درمان ضد عفونت

در مواردی که احتمال می رود استرپتوکک مولد بیماری است در این صورت درمان با پنی سیلین خوراکی شروع می شود و این درمان 10 روز ادامه می یابد. چنانچه میکروب مولد بیماری غیر از استرپتوکک باشد آنتی بیوتیک بر اساس آنتی بیوگرام و تجارب مربوط به ان میکروب انتخاب و دزاژ می شود. پس از بهبود بیماری لازم نیست همانند رماتیسم حاد به مدت طولانی آنتی بیوتیک به منظور پیشگیری تجویز گردد زیرا برخلاف رماتیسم حاد در مقابل استرپتوکک هایی که نفروژن هستند مصونیت دائمی به وجود می آید.

عمل لوزه ها فقط موقعی مجاز است که اصولا و صرف نظر از بیماری گلومرولونفریت اندیکاسیون داشته است. در این صورت عمل لوزه ها موقعی انجام می گیرد که بیماری حاد وجود نداشته باشد تازه در این حالت هم باید تحت پوشش پیشگیری با پنی سیلین باشد.

درمان عوارض

عوارض حاد گلومرولونفریت عبارتند از: انسوفیزانس و نارسایی کلیه ها، هیپرتونی، نارسایی قلبی و آنسفالوپاتی با کرامپهای مغزی.

چنانچه کم ادراری در مرحله حاد ادامه یابد علاوه بر اقدامات دیت و دارو درمانی گاهی دیالیز نیز اجتناب ناپذیر می شود.

چنانچه هیپرتانسیون شدید و زیاد نباشد اغلب کافیست که مصرف مایعات و نمک محدود شود ولی اگرکفاف نداد فوروزمید 1 تا 2 میلی گرم برای هر کیلوگرم وزن بدن در روز تجویز می شود. در هیپرتانسیون های شدید 2/0 میلی گرم برای هر کیلوگرم وزن بدن درون عضله تزریق یا 7/0 تا 5 میلی گرم برای هر کیلوگرم وزن بدن بطور خوراکی تجویز می گردد. یکی دیگر از داروها که می توان داد خوراکی است. در موارد آنسفالوپاتیهای ناشی از هیپرتانسیون از درمان سریع الاثر با تجویز وریدی 5 میلی گرم برای هر کیلوگرم وزن بدن همراه با تزریق وریدی فوروزمید استفاده می شود.

در موارد نارسایی قلبی دیگوکسین بکار می رود.

ارسال شده در 3 مهر 1395 توسط