اقدامات درمانی عمومی در استفراغ

151327789-56a179d85f9b58b7d0bfaa85

استفراغ تشخیص نیست بلکه فقط نشانه است لذا هدف درمان باید برطرف کردن علت استفراغ باشد و به خاموش کردن استفراغ محدود نگردد. البته می دانیم که استفراغ های مداوم صرف نظر از علت به اختلالات سوخت و سازی تبدیل می شود که اقدامات فوری درمانی را ضروری می سازد.

همراه با شیره معده مقدار زیادی سدیم، کلروپتاسیم از بدن خارج می شود. نتیجه این وضع قلیایی شدن و کمی جوهر نمک در شیره معده است. گرچه پتاسیم نیز از دست می رود ولی نشانه مبود آن به علت کاهش همزمان سدیم آشکار نمی گردد. در استفراغ های طولانی لازم است الکترولیت های سرم خون، آستانه باز اسید خون، هموگلوبین و هماتوکریت به دفعات کنترل شود. همزمان با این اقدامات تشخیصی و آزمایشگاهی لازم است کمبود آب و الکترولیت ها و همچنین اختلال توازن قلیایی- اسیدی به وسیله پرفوزیون جبران شود. تا وقتی که نتایج آزمایشگاهی در اختیار نیست می توان به عنوان استاندارد از مخلوط مساوی محلول گلوکز ده درصد و سرم فیزیولوژیک استفاده کرد که در نهایت تبدیل به محلول گلوکز 5 درصد و سرم فیزیولوژیک با غلظت نصف می شود. پس از شروع دیورز به این محلول، پتاسیم با محاسبه 1 تا 2 میلی والان برای هر کیلوگرم وزن بدن در 24 ساعت اضافه می شود. بعد از روشن شدن تشخیص می توان برای تسکین استفراغ شدید تزریق عضلانی فنوباربیتال یا دیازپام انجام داد یا از شیاف های ضد استفراغ مانند دیازپام یا کلروپرومازین استفاده کرد.

ارسال شده در 31 شهریور 1395 توسط