دوره تباهی ساده در بیماری آلزایمر

young-woman-and-elderly-lady

تقریبا نیمی از بیماران مبتلا به بیماری آلزایمر دوره تباهی ساده را نشان می دهند. یعنی به تدریج توانایی های ذهنی مختلف را از دست می دهند که معمولا با حافظه رویدادهای جدید آغاز می شود و به سمت تباهی، قضاوت ضعیف، بی توجهی به بهداشت شخصی و از دست دادن تماس با واقعیت تا حدی که مانع از عملکرد مستقل به عنوان یک بزرگسال می شود پیش می رود. شاید به این علت که بیماری آلزایمر به قطعه های گیجگاهی مغز آسیب می رساند هذیان ها نیز در برخی بیماران یفت می شوند. گرچه هذیان های گزند و آسیب حاکم هستند اما گاهی حسادت هذیانی نیز دیده می شود. در این مورد فرد همسر خود را که معمولا پیر و از لحاظ جسمانی ناتوان است متهم می کند به اینکه از لحاظ جنسی بی وفاست. اعضای خانواده ممکن است متهم شوند به اینکه غذای بیمار را مسموم کرده یا برای دزدیدن پول های بیمار نقشه کشیده اند. خوشبختانه، مجازات های تنبیهی به شکل حملات جسمانی به خلافکاران شایع نیست اما گاهی الگوی مبارزه روی می دهد که اداره کردن بیمار را با اشکال مواجه می سازد.

با درمان مناسب که دارو، حفظ کردن محیط اجتماعی آرام، اطمینان آفرین، و بدون تحریک آمیز را شامل می شود نشانه های خیلی از بیماران مبتلا به بیماری آلزایمر مقدای تسکین می یابند. اما در مجموع تباهی، دوره نزولی خود را ظرف مدت چند ماه یا چند سال ادامه می دهد. سرانجام بیمار نسبت به محیط اطراف خود بی توجه می شود، علیل می شود و به حالت نباتی تنزل می یابد. مقاومت در برابر بیماری کاهش می یابد و معمولا به مرگ در اثر ذات الریه یا مشکل تنفسی یا قلبی دیگر می انجامد. معمولا تصور می شود که بیماران مبتلا به بیماری آلزایمر در حدود 7 تا 10 سال بعد از اینکه تشخیص داده شده اند زنده می مانند. با این حال داده های به دست آمده از یک تحقیق بزرگ کانادایی حکایت دارند که میانگین مدت زندگی بعد از اینکه فرد اولین بار به خاطر مشکلات حافظه به دکتر مراجعه می کند ممکن است کمتر از 3/3 سال باشد.

این مطلب توسط سایت  فرامطلب تهیه شده است

 

ارسال شده در 30 شهریور 1395 توسط