بررسی علل مشکلات نعوظی

68d5ba865357a9adc12df704e1d37cc4_view

اختلال نعوظی در مرد ناتوانی در رسیدن به نعوظ یا حفظ کردن آن طوری که برای آمیزش جنسی موفقیت آمیز کافی باشد قبلا ناتوانی جنسی نامیده می شد. اکنون به اختلال نعوظی در مرد یا نابسندگی نعوظی معروف است.

در اختلال نعوظی دیرین مرد هرگز قادر نبوده نعوظ را به مدت کافی حفظ کند تا دخول رضایت بخش را انجام دهد. در اختلال نعوظی اکتسابی یا موقعیتی مرد حداقل یک تجربه فعالیت جنسی موفقیت آمیز که نیازمند نعوظ بوده داشته است اما در حال حاضر نمی تواند میزان لازم سفتی آلت را ایجاد یا آن را حفظ کند. نابسندگی نعوظی دیرین اختلال نسبتا نادری است ولی برآورد شده که نیمی از مردان یا قدری بیشتر حداقل به صورت موقتی، تجربه نابسندگی نعوظی داشته اند.

مسترز و جانسون فرض کرده اند که کژکاری نعوظی عمدتا حاصل نگرانی در مورد عملکرد جنسی است. اما بارلو و همکاران با بررسی شواهد زیاد نقش نگرانی یا اضطراب به خودی خود را کم اهمیت می دانند که تحت برخی شراایط عملا می تواند عملکرد جنسی را در مردان و زنانی که عملکرد طبیعی دارند بهبود بخشد. برای مثال در یک تحقیق به آزمودنی های مرد گفتند که به احتمال 60 درصد در حالی که مشغول تماشای فیلم شهوانی هستند شوک برقی دریافت خواهند کرد مگر اینکه نعوظ متوسط داشته باشند و از این طریق آنها را مضطرب کردند. این مردان در مقایسه با مردانی که تهدید به شوک نشده بودند برانگیختگی جنسی بیشتری را به این فیلم نشان دادند.

بارلو تاکید دارد که در افراد مبتلا به کژکاری نعوظی، حواس پرتی های شناختی مرتبط با اضطراب در برانگیختگی جنسی آنها اختلال ایجاد می کند. برای مثال در یک تحقیق معلوم شد مردانی که کژکاری جنسی نداشتند و در حال تماشا کردن فیلم شهوانی مطالبی که از طریق گوشی می شنیدند حواس آنها را پرت کردند کمتر از مردانی که حواس آنها پرت نشده بود برانگیختگی جنسی نشان دادند. بارلو و همکاران فرض کردند مردان و زنانی که کژکاری جنسی دارند با افکار منفی درباره عملکردشان هنگام آمیزش جنسی، دچار حواس پرتی می شوند. پژوهش آنها حکایت دارد که این اشتغال ذهنی به افکار منفی نه اضطراب به خودی خود مسئول جلوگیری از برانگیختگی جنسی است. به علاوه این گونه افکار خودشکن نه تنها لذت را کاهش می دهند بلکه اگر نعوظ روی ندهد اضطراب را افزایش می دهند و این به نوبه خود می تواند افکار منفی و خودشکن را بیشتر تقویت کند. یافته مربوطی این است که مردان مبتلا به کژکاری نعوظی در مقایسه با مردان بدون کژکاری جنسی برای رویدادهای منفی به این صورت انتساب می کنند. وقتی این یافته با یافته های بانکرافت و همکاران ترکیب شود که ترس از شکست عملکرد کژکاری نعوظی را در مردان هم جنس گرا و دگر جنس گرا پیش بینی می کند می توانیم ببینیم که یک چرخه معیوب ایجاد می شود که در آن ترس از شکست گاهی کژکاری نعوظی را به دنبال دارد که بعد به علت های درونی و پایدار نسبت داده می شود و بدین ترتیب این مشکل را دایمی می کند.

مشکلات نعوظی در 90 درصد مردانی که داروهای ضد افسردگی مصرف می کنند روی می دهند و یکی از دلایل اصلی ادامه ندادن مصرف این داروها همین است. این مشکلات پیامد پیری نیز هستند. احتمالا دو سوم مردان بالای 50 سال تا اندازه ای کژکاری نعوظی دارند. با این حال اختلال نعوظی کامل و دایمی قبل از 60 سالگی نسبتا نادر است. از این گذشته تحقیقات نشان داده اند که مردان و زنان 80 تا 90 ساله و 90 تا 100 ساله اغلب کاملا قادر به آمیزش جنسی لذت بخش هستند.

رایج ترین علت اختلال نعوظی در مردان مسن بیماری عروقی است که به کاهش جریان خون به آلت تناسلی یا کاهش توانایی آلت تناسلی در نگهداشتن خون برای حفظ کردن نعوظ منجر می شود. بنابراین سخت شدن شریان ها، فشار خون بالا و بیماری های دیگری مانند دیابت که موجب مشکلات عروقی می شوند اختلال نعوظی را توجیه می کنند. سیگار کشیدن، چاقی و سوء مصرف الکل عوامل سبک زندگی مرتبط هستند. بیماری هایی که بر سیستم عصبی تاثیر می گذارند مانند ام اس می توانند مشکلات نعوظی ایجاد کنند. یکی از علت های مشکلات نعوظی در مران جوان نعوظ دایم است یعنی نعوظی که حتی بعد از دو ساعت معمولا بدون اینکه برانگیختگی جنسی را به همراه داشته باشد کاهش نمی یابد. نعوظ دایم می تواند در نتیجه فعالیت جنسی طولانی در اثر بیماری یا به عنوان عارضه جانبی برخی داروها روی دهد. موارد درمان نشده نعوظ دایم تقریبا 50 درصد از مواقع به کژکاری نعوظی منجر می شوند و باید آن را به صورت فوریت پزشکی در نظر گرفت.

درمان

در سال های اخیر انواع درمان ها عمدتا پزشکی اغلب هنگامی که درمان های شناختی- رفتاری شست خورده باشند به کار برده شده اند. این درمان ها عبارتند از:

1- داروهایی مانند بوهیمبین

2- تزریق داروهای شل کننده عضله صاف در محفظه های نعوظ آلت مردی

3- پمپ وکیوم

در موارد شدید ممکن است از کار گذاشتن آلت مردی استفاده شود. این وسایل را می توان باد کرد تا نعوظ ایجاد کنند. آنها از لاستیک سیلیکون یا لاستیک پلی یورتان ساخته شده اند. این گونه درمان ها عموما در آزمایش های بالینی موفقیت آمیز بوده اند اما مداخله های شدیدی هستند که اغلب عوارض جانبی پر دردسری ایجاد می کنند.

در سال 1999 داروی جدید انقلابی به نام وایاگرا در ایالات متحده وارد بازار شد و توجه زیادی را به خود جلب کرد. وایاگرا با افزایش دادن موجودی اکسید نیتریک که انتقال دهنده عصبی اصلی درگیر در نعوظ آلت است تاثیر می گذارد. وایاگرا به صورت دهاین حداقل یک ساعت قبل از فعالیت جنسی مصرف می شود. برخلاف درمان های زیستی دیگر برای کژکاری نعوظی، وایاگرا فقط در صورتی که مقداری برانگیختگی جنسی وجود داشته باشد موجب نعوظ می شود. بنابراین برخلاف برخی افسانه ها وایاگرا لیبیدو را بهبود نمی بخشد یا موجب نعوظ خودانگیخته نمی شود.

ارسال شده در 22 شهریور 1395 توسط