شایع ترین کژکاری جنسی در زوجین

101429844_xs

پژوهشگران دو نوع اختلال میل جنسی را مشخص کرده اند. نوع اول اختلال میل جنسی کم کار است. این اختلالی است که به موجب آن مرد یا زن علاقه کمی را به سایق یا میل جنسی نشان می دهد یا هیچ علاقه ای به آن ندارد. پژوهش درباره اینکه کاهش سایق جنسی تا چه اندازه ای اساس زیستی دارد کماکان بحث انگیز است.

 

اما در خیلی از موارد و شاید اغلب موارد و مخصوصا در زنان به نظر می رسد که عوامل روان شناختی از عوامل زیستی اهمیت بیشتری دارند. این افراد معمولا فقط به درخواست همسرشان که معمولا از تعامل جنسی ناکافی شکایت دارند مورد توجه متخصصان بالینی قرار می گیرند. این واقعیت یک مشکل را برای تشخیص ایجاد می کند زیرا معلوم شده که فراوانی تماس جنسی در افراد بهنجار بسیار تفاوت دارد. چه کسی باید تعیین کند که ناکافی چیست؟ DSM-IV-TR آشکارا اشاره می کند که این قضاوت به متخصص بالینی واگذار می شود که باید سن و موقعیت زندگی فرد را در نظر بگیرد. در موارد شدید آمیزش جنسی عملا از لحاظ روان شناختی ناخوشایند می شود و تشخیص اختلال بیزاری جنسی را ایجاب می کند که دومین نوع اختلال میل جنسی است. در این اختلال فرد کلا از تماس جنسی تناسلی با همسر شدیدا بیزار است و از آن اجتناب می کند.

افسردگی قبلی یا جاری ممکن است در تعدادی از موارد اختلال های میل جنسی دخالت داشته باشد. با اینکه اختلال های میل جنسی معمولا در غیاب بیماری جسمانی واضح روی می دهند اما شواهدی وجود دارند مبنی بر اینکه عوامل جسمانی ممکن است گاهی نقش داشته باشند. علاقه جنسی در مردان و زنان تا اندازه ای به تستوسترون بستگی دارد. افزایش مشکلات میل جنسی با بالا رفتن سن ممکن است تا اندازه ای با کاهش یافتن سطح تستوسترون ارتباط داشته باشد اما درمان جایگزینی تستوسترون معمولا سودمند نیست به جز احتمالا در زنانی که تخمدان های آنها برداشته شده اند. با اینکه از روزگاران قدیم این علاقه وجود داشته است که شاید یک روزی دارویی بری افزایش دادن میل جنسی پیدا شود اما هنوز هیچ برانگیزنده جنسی موثر وجود ندارد. با این حال در یک تحقیق جدید معلوم شد که مصرف مستمر بوپروپیون در مقایسه با دارونما قابلیت برانگیختگی جنسی و فراوانی ارگاسم را در زنانی که رابطه متعهدی دارند و به اختلال میل جنسی کم کار مبتلا هستند بهبود می بخشد.

به نظر می رسد که اختلال میل جنسی کم کار، شایع ترین کژکاری جنسی در زن باشد. به رغم این واقعیت درباره علت ها و درمان این اختلال پژوهش کمتری از کژکاری های مردانه مخصوصا اختلال نعوظی و انزال زودرس اجرا شده است. یک دلیل اصلی برای این اختلاف بدون شک اهمیت زیادی است که بسیاری از مردان برای توانایی عملکرد جنسی خود قایل هستند. تا همین اواخر تمایل جنسی زنان بیشتر مورد بی توجهی قرار می گرفت و نگرش اجتماعی این بود که زنان صرفا به مسایل جنسی اهمیت چندانی نمی دهند.

خوشبختانه این نگرش در سال های اخیر به تدریج تغییر کرده است. یک یافته این است که زنان معمولا از میل جنسی به عنوان دلیل یا مشوقی برای فعالیت جنسی یاد نمی کنند. در خیلی از زنان میل جنسی فقط بعد از اینکه محرک های جنسی به برانگیختگی جنسی ذهنی منجر شده باشند تجربه می شود و در زنان دیگر انگیزش فعالیت جنسی ممکن است میل به افزایش صمیمیت عاطفی یا افزایش احساس بهزیستی و خودانگاره به عنوان زن جذاب را در بر داشته باشد. بنابراین چند پژوهش حکایت دارند که از قرار معلوم زنجیره خطی میل= برانگیختگی= ارگاسم که مسترز و جانسون آن را برای زنان و مردان فرض کرده اند در مورد زنان خیلی دقیق نیست

ارسال شده در 21 شهریور 1395 توسط