نارضایتی جنسیتی در دختران و پسران

16602406-abstract-word-cloud-for-gender-identity-with-related-tags-and-terms-stock-photo

در نوجوانان و بزرگسالان اختلال هویت جنسی با نشانه هایی از این قبیل آشکار می شود: ابراز تمایل به جنس مخالف بودن، تبدیل کردن مکرر خود به جنس مخالف و یا تمایل به زندگی کردن یا برخورد شدن به صورت جنس مخالف.

 

  1. A. هویت جنس مخالف نیرومند و پایدار.
  2. در کودکان چهار مورد از موارد زیر نیز باید وجود داشته باشد:

1- ابراز تمایل مکرر به اینکه فرد از جنس مخالف است یا اصرار داشته باشد که از این جنس است.

2- در پسرها، ترجیح دادن لباس پوشیدن به شیوه زنانه در دخترها اصرار بر پوشیدن لباسی که به صورت کلیشه ای مردانه است.

3- ترجیح دادن نیرومند و پایدار نقش های جنس مخالف در بازی وانمود کردن یا خیال پردازی های پایدار از جنس مخالف بودن.

4- میل شدید به شرکت کردن در بازی ها و سرگرمی هایی که به صورت کلیشه ای متعلق به جنس مخالف هستند.

5- ترجیح دادن نیرومند همبازی های جنس مخالف

 

  1. B. ناراحتی مستمر از جنسیت خویش یا احساس نامتناسب بودن در نقش جنسیتی آن جنس. این ناراحتی در پسرها می تواند به این صورت آشکار شود: ابراز انزجار از آلت مردی یا بیضه ها، رد کردن اسباب بازی ها، بازی ها یا فعالیت هایی که به طور قالبی مردانه هستند. در دخترها: امتناع از ادرار کردن در حالت نشسته، ابراز کردن این موضوع که او آلت مردی را پرورش خواهد داد، یا دوست ندارد پستان هایش رشد کنند یا قاعده شود. در نوجوانان و بزرگسالان: دلمشغولی به خلاص شدن از شر ویژگی های جنسی نخستین و ثانوی یا روش های دیگری برای تغییر دادن جسمانی ویژگی های جنسی برای شباهت داشتن به جنس مخالف.

به نظر می رسد که شایع ترین پیامد بزرگسالی پسرهای مبتلا به اختلال هویت جنسی هم چنس گرایی باش نه نارضایتی جنسیتی. در تحقیق آینده نگر ریچارد گرین در مورد 44 پسر بسیار زنانه فقط یک نفر در 18 سالگی در صدد جراحی تغییر جنسیت برآمد. نزدیک به سه چهارم مردان هم جس گرا یا دوجنسی شدند که از قرار معلوم از جنسیت زیستی خود راضی بودند. با این حال چند تحقیق بعدی در مورد کودکانی که به کلینیک ارجاع شده بودند معلوم کرد که 10 تا 20 درصد پسرهای مبتلا به اختلال هویت جنسی بعدها در 16 یا 18 سالگی ناراضی جنسی تشخیص داده شدند و تقریبا 40 تا 60 درصد خود را هم جنس گرا یا دوجنسی توصیف کردند که ممکن است با گذشت زمان که بزرگتر می شدند افزایش یافته باشد. چند تحقیق آینده نگر کوچکتر در مورد دختران مبتلا به اختلال هویت جنسی وجود دارد که نشان داده اند 35 تا 45 درصد ممکن است اختلال هویت جنسی پایدار نشان دهند و تقریبا نیمی از آنها جهت گیری هم جنس گرا داشتند.

با توجه به اینکه خیلی از این کودکان معمولا در بزرگسالی کاملا سازگار هستند آیا باید آنها را در کودکی مبتلا به اختلال روانی دانست؟

برخی معتقدند که این کودکان را نباید نابهنجار دانست زیرا مانع اصلی بر سر راه خشنودی آنها جامعه ای است که رفتار جنس مخالف را در آنها تحمل نمی کند. اما اغلب پژوهشگرانی که با این کودکان کار کرده اند معتقدند که پریشانی و ناخشنودی که این کودکان و نوجوانان در مورد اختلال بین جنسیت زیستی و جنسیت روان شناختی خود احساس می کنند با اختلال روانی نامیدن آن هماهنگ است. به علاوه این کودکان با اینکه رفتار جنس مخالف آنها به کسی صدمه ای نمی زند اغلب توسط همسالانشان مورد بدرفتاری قرار می گیرند و روابط متشنجی با والدین خود دارند.

درمان

کودکان مبتلا به اختلال هویت جنسی اغلب توسط والدین شان برای روان درمانی آورده می شوند. متخصصان سعی می کنند ناخشنودی این کودکان را در مورد جنسیت زیستی آنها درمان کرده و روابط متشنج با والدین و همسالان را کاهش دهند. کودکان مبتلا به اختلال هویت جنسی اغلب مشکلات رفتاری دیگری مانند اختلال های اضطرابی و خلقی نیز دارند که نیازمند توجه درمانی هستند. درمانگران سعی می کنند با آموزش دادن نحوه کاهش دادن رفتار جنس مخالف به این کودکان مخصوصا در موقعیت هایی که ممکن است این رفتار مشکلات میان فردی ایجاد کند روابط آنها را با همسالان و والدین بهبود بخشند. ملالت جنسیتی معمولا به صورت روان پریشی درمان می شود یعنی با بررسی کردن تعارض های درونی. در مورد ارزیابی این نوع درمان باید تحقیقات کنترل شده اجرا شود.

ارسال شده در 20 شهریور 1395 توسط