عوارض حاد و دراز مدت دیابت

blood-sugar1

دیابت و درمان آن می تواند موجب بروز عوارض بسیار شود. چنان چه بیماری به طور کافی کنترل نشود عوارض حاد (کاهش قند خون، کتو اسیدوز یا اغما) بروز می کنند عوارض درازمدت خطرناک دیابت عبارتند از بیماری قلبی عروقی (2 برابر، افزایش خطر)، نارسایی مزمن کلیه، آسیب شبکیه چشم (که می تواند منجر به کوری شود)، آسیب عصبی در انواع مختلف و آسیب عروق میکروسکوپی که می تواند باعث عقیمی و اختلال در ترمیم زخم شود. عدم ترمیم زخم ها به ویژه در پا می تواند به قانقاریا (گانگرن یامرگ بافت که معمولا ناشی از عدم خون رسانی و به دنبال آن تهاجم عوامل میکروبی است) و احتمالا قطع عضو منجر شود. درمان کافی دیابت و نیز افزایش تاکید بر کنترل فشار خون و شیوه ی زندگی مانند نکشیدن سیگار و حفظ وزن بدن در محدوده ی طبیعی خطر بروز عوارض مزمن دیابت را کاهش می دهند.
درمان اصلی دیابت نوع 1، حتی در مراحل اولیه تجویز انسولین همراه با پایش دقیق میزان قند خون با  استفاده از مانیتورهای آزمایش خون است. بدون استفاده از انسولین غالبا کتواسیدوز دیابتی روی می دهد که منجر به اغما و مرگ بیمار می شود.
امروزه برای درمان بر موضوع تعدیل شیوه ی زندگی (استفاده از رژیم غذایی مخصوص و انجام ورزش) تاکید می شود هر چند که این موارد مانع از پیشرفت بیماری نخواهند شد. انسولین را می توان از راه زیر پوستی و نیز به وسیله ی پمپ انسولین که مقدار تنظیم شده ی دارو را به طور مداوم در طول 24 ساعت شبانه روز به بدن می رساند و می توان مقدار آن را پس از غذا بر حسب نیاز به صورت دوز یکجا افزایش داد به کار برد. فرم استنشاقی انسولین در سال 2006 به تایید سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) رسید ولی در اکتبر سال 2007 بنا بر دلایل تجاری تولید آن متوقف شد.
استفاده از ترکیبات غیر انسولین مانند آنتی بادی های مونو کلونال و درمان های مبتنی بر سلول های بنیادی در مدل های حیوانی موثر واقع شده ولی کارآزمایی های بالینی آن در انسان هنوز کامل نشده است.
در صورت دادن آموزش کافی و آگاهی به بیمار و نیز مراقبت مناسب از وی و رعایت نظم در آزمایش و تعیین دوز انسولین اختلالی در فعالیت های طبیعی روی نخواهد داد. با این حال درمان با انولین طاقت فرسا است و به دلیل اینکه این هورمون به شکل غیر فیزیولوژیک جایگزین می شود رویکرد درمانی مزبور دور از حد ایده آل است.
میزان متوسط گلوکز در دیابت نوع 1 باید نزدیک به حد طبیعی (80 تا 120 میلی گرم در دسی لیتر یا 4 تا 6 میلی مول در لیتر) نگه داشته شود. بعضی از پزشکان میزان 140 تا 150 میلی گر در دسی لیتر (7 تا 5/7 میلی مول در لیتر) را در بیمارانی که با مقادیر پایین تر دچار مشکلاتی مانند رویدادهای کاهش قند خون (هیپوگلیسمی) مکرر می شوند توصیه می کنند. مقادیر بالای 400 میلی گرم در دسی لیتر (20 میلی مول در لیتر) گاهی با ناراحتی و تکرر ادرار همراه است که منجر به کم آبی بدن (دهیدراتاسیون)
می شود. معمولا مقادیر بالای 600 میلی گرم در دسی لیتر (30 میلی مول در لیتر) به درمان طبی نیاز دارند و ممکن است منجر به کتواسیدوز شوند ولی موجب به خطر افتادن فوری جان بیمار نخواهند شد. مقادیر پایین گلوکز خون که هیپوگلیسمی نامیده می شود می تواند به حملات تشنجی یا دوره هایی از عدم هوشیاری بیانجامد و باید حتما به طور فوری تحت درمان قرار بگیرد.

این مطلب توسط سایت  فرامطلب تهیه شده است

ارسال شده در 19 شهریور 1395 توسط