مقایسه اختلال دوقطبی و یک قطبی در دختران و پسران

bipolar-depression

همانطور که میدانید شیوع افسردگی در میان زنان در برابر مردان بیشتر است این امر در سنین بالا صدق میکند اما در سنین پایین پسران بیشتر از دختران از مشکلات روحیو افسردگی رنج میبرند اختلال مانیک و مانی خفیف و اختلال های یک قطبی در این افراد به وفور دیده می شود.

تفاوت های جنسی در افسردگی یک قطبی

مدت مدیدی است که مشاهده شده زنان دوبرابر مردان به افسردگی مبتلا می شوند (چه به اختلال افسرده خویی یا افسردگی اساسی). این تفاوت ها در اغلب کشورهای دنیا یافت می شوند موارد استثنایی، چند کشور در حال رشد مانند نیجریه و ایران هستند. این تفاوت جنسی در ایالات متحده در نوجوانی آغاز می شود و تا تقریبا 65 سالگی که به نظر می رسد ناپدید می شود، ادامه دارد. اما در بین کودکان دبستانی پسرها به احتمال برابر یا قدری بیشتر مبتلا به افسردگی تشخیص داده می شوند.

درباره اینکه آیا این تفاوت ها از نوعی اثر مصنوعی ناشی می شوند مانند اینکه زنان در نوجوانی بیشتر تمایل دارند احساسات خود را بیان کنند سوال هایی مطرح شده است اما داده ها از این عقیده حمایت نمی کنند. به علاوه این میزان شیوع بالاتر افسردگی در زنان در مقایسه با مردان فقط در مورد اولین شروع افسردگی و نه افسردگی های عود کننده صدق می کند و به سختی می توان این نتایج را با فرضیه مصنوعی توجیه کرد.

اختلال های دوقطبی

اختلال های دوقطبی به خاطر وجود نشانه های مانیک و مانی خفیف با اختلال های یک قطبی تفاوت دارند. فردی که دچار دوره مانیک می شود خلق بالا، سرخوش و بی تکلف دارد که گاهی طغیان های تحریک پذیری شدید یا حتی خشونت آن را قطع می کنند مخصوصا زمانی که دیگران از همراهی کردن با امیال و طرح های فرد امتناع کنند. این خلق های شدید برای اینکه این تشخیص داده شود باید حداقل به مدت یک هفته ادامه داشته باشند. به علاوه سه نشانه دیگر یا بیشتر نیز باید در یک دوره واحد روی دهند. در ضمن باید عملکرد شغلی و اجتماعی فرد به طور قابل ملاحظه ای مختل شده باشد و اغلب در دوره های مانیک بستری کردن ضروری است.

در شکل های خفیف تر انواع نشانه های مشابهی می توانند به تشخیص دوره مانی خفیف منجر شوند که طی آن فرد حداقل به مدت 4 روز خلق به طرز غیر عادی بالا، بی تکلف، یا تحریک پذیری را تجربه می کند. به علاوه فرد باید حداقل سه نشانه دیگر مشابه با نشانه هایی که در مانی وجود دارند اما با شدت کمتر داشته باشد با اینکه نشانه های فهرست شده برای دوره های مانیک و مانی خفیف یکسان هستند اما در مانی خفیف، اختلال بسیار کمتری در عملکرد اجتماعی و شغلی وجود دارد و بستری کردن ضروری نیست.

ارسال شده در 17 شهریور 1395 توسط