جنبه های اجتماعی غذای کودکان

وعده های غذایی تنها دادن مواد مغذی به کودکتان نمی باشد. اوقات غذا خوردن نیز از مواقعی است که کودکان مهارتهای جدیدی را می آموزند. تنها جنبه واضح آن یعنی گرفتن چاقو و چنگال نمی باشد. پشت میز نشستن متقابلا مهارتهای اجتماعی را با افراد دیگر و صحبت کردن با آنها مطرح می سازد. همچنین نوع غذایی که میل می کنید چگونگی تهیه شدن آن، رفتارهای شما با غذا و اوقات غذا خوردن و نقش غذا در زندگی و فرهنگتان همگی درسهای اجتماعی می باشند. کودک شما قوانین رفتاری که در خانواده و فرهنگ جامعه قابل قبول می باشد را از طریق تجارب غذا خوردن در خانه، خانه دوستان و اقوام و در کافه ها و رستورانها  کسب می کند. بهترین روش برای اطمینان از اینکه کودکتان رفتارهایی را آموخته است این است که تا حد امکان تجارب خورد و خوراک را فراهم آورید.

گوشت معمولا اگر خرد شود یه باندازه غذاهای انگشتی برش بخورد بیشتر قابل کنترل است. سعی کنید قطعات یا تکه های بزرگ گوشت نرم باشد مانند مرغ، بوقلمون یا جگر. کودکان احتمالا از اینکه به ران مرغ دندان بزند نیز لذت می برد. پوست آن را بگیرید و هر قطعه را کوچک کنید تا استخوان نداشته باشد. تکه های بزرگ گوشت قرمز حاوی فیبر زیادی هستند که ممکن است برای جویدن مشکل باشد. اضافه کردن آب گوشت (بدون افزودن نمک) یا سس و به آرامی بالای حرارت کم پختن ممکن است به ترد شدن گوشت کمک کند.

اندازه های هر وعده غذا:

کودک شما دوست دارد که در بعضی از وعده های غذایی و در بعضی از روزها مقدار زیادی غذا بخورد. به هر حال اشتهای کودکان نوپا به طور شگفت انگیزی متنوع می باشد. گروهی تقریبا یک چهارم تا یک سوم سهم بزرگترها را می خورند. بعضی دیگر با شادی تقریبا به اندازه یک آدم بزرگ غذا می خورند. تا کودک شما اضافه وزن پردا نکرده وعده های غذایی را متناسب با اشتهای کودکتان تهیه کنید.

 

 

فراهم کردن شرایط:

گاهی اوقات غذا خوردن اعضای خانواده در کنار هم به راحتی امکان پذیر نیست. اما اغلب با یک تغییر کوچک در برنامه تان می تواند دست یافتنی باشد. این واقعا مهم نیست اگر یکی از بچه ها بعد از تمرین با لباس ورزشی اش باشد یا یکی دو تلفن کاری تا صبح بدون پاسخ بماند.

زمانی که کنترل خورد و خوراک خانواده بدست شماست این ارزش را دارد که تا حد امکان موقعیت را لذت بخش جلوه دهید. در حالیکه این احمقانه است که اگر بچه های کوچکی دارید از رومیزی تشریفاتی زیبایی استفاده کنید. این نکته را در چیدن میز رعایت کنید. (بچه ها از کار کردن لذت می برند و تعدادی با ارائه کمک به پدر یا مادر مشکل دارند) یک سری ظروف مسطح شخصی برای هر کودک متناسب با سایز دستهایش تهیه کنید و مطمئن باشید که بهترین ظرف و نوشیدنی در روی میز وجود دارد.

درسهایی برای زندگی:

کودکان اجازه دارند از سنین اولیه همراه با بقیه خانواده در سر میز بنشینند و به سرعت قوانین اجتماعی خوردن را بدون اینکه به آنها آموزش داده شود بیاموزند آنها می فهمند که قاپیدن ظرف دیگران مودبانه نیست و چگونگی در دست گرفتن چاقو و چنگال را آنطور که باید و شاید یاد می گیرند. همچنین کودکان به زودی یاد می گیرند که اوقات غذا خوردن موقعیتهای اجتماعی هستند که افراد خانواده اخبار و نظرها را مبادله می کنند همچنین بطور غریزی مهارتهای اجتماعی خوردن را یاد می گیرند. اگر شما یک صندلی مناسب برای کودکان نوپایتان ندارید می توانید همیشه صندلی غذاخوری را بوسیله اضافه کردن کوسن یا دستمال بالا بیاورید. آنها را با یک حوله ظرفشویی بپوشانید تا اینکه برای شستن راحت باشد.

آنچه شما می توانید انتظار داشته باشید:

این عاقلانه است که از کودکان بخواهید تا قبل از اینکه شروع به غذا خوردن کنند منتظر بمانند تا یک نفر غذا را بکشد. به شرطی که غذا کشیدن خیلی طول نکشد. برای مثال برش زدن گوشت یا تکه کردن یک ماهی بزرگ که قبل از این که کسی بنشیند در آشپزخانه انجام داده شود. با صحبت کردن او را دلگرم کنید با کودکتان در مورد روزتان صحبت کنید و در مورد آن از آنها بپرسید. (حتی اگر تمام روز را با هم سپری کرده باشید) اگر یک داستان نسبتا خسته کننده می باشد با ملایمت تا هنگام شام کودکتان را بیدار نگه دارید در همه حال از گیج کردن کودک خودداری کنید. هیچ کودکی نمی تواند در هر زمانی بخورد و تلویزیون تماشا کند و صرفنظر از آنچه که در وجود دارد همیشه جنب و جوش داشته باشد تا به پیروزی برسد. هر کس برای خودش راهبردهایی دارد که کی کودکش میز را ترک کند. این در واقع درست نیست که شما اجازه دهید که کودک بین صندلی ها پایین برود یا تا زمانی که حوصله دارید اهمیت نداشته باشد. اگر بزرگترها نسبت به غذا مردد هستند این معمولا به راحتی اجزه داده می شود که کودک برای لحظه ای میز را ترک کند. اما باید وقتی او را صدا می زنید با ملایمت برگردد.

ارسال شده در 8 اسفند 1395 توسط