موضوع زمان در دوران کودکی

بازیهای تلویزیونی و کامپیوتری برای پر کردن زمان های خالی و نگه داشتن کودکان در جایی امن و مصون از آسیب و زیان بی نظیرند اما برای انجام این بازیها باید حد و حدود و قواعدی معین کرد. بچه ها نباید به صفحه تلویزیون یا کامپیوتر بچسبند و از کارهای دیگر خود غافل بمانند. همچنین باید مراقب محتوای برنامه هایی که می بینند و کارهایی که انجام می دهند بود.

 

کودکان به وقت و توجه ما نیاز دارند. زمانی که جلوی تلویزیون یا صفحه ی کامپیوتر هسند و با ما حرف نمی زنند بدیهی است که نمی توانند بفهمند از بودن با آنان لذت می بریم و به افکار و احساسات آنان علاقه مند هستیم. بسیاری از کودکان دوست دارند بعد از پایان مدرسه جلوی تلویزیون تمدد اعصاب کنند اما به نظر می رسد که به آن می چسبند و پای آن گرفتار می شوند. پژوهش نشان داده است که بعد از نیم ساعت تماشای تلویزیون سطح انگیختگی کودکان به شدت پایین می آید و بیش از حد افت می کند و این حالت روانی خوبی برای انجام دادن تکلیف درسی نیست.

مواظب گفته های خود باشید:

باید در هر فرصتی کودکان خود را دلگرم کنید تا اوضاع و احوال را خودشان داره کنند به خودشان اعتماد داشته باشند و شایستگی خود را مشاهده کنند. با بی دقتی حرف زدن تضاد ایجاد می کند. باعث می شود که احساسات کودک و دیدگاه او درباره ی مشکل نادیده گرفته یا انکار شود. این شیوه به کودک رهنمود می دهد ولی از مشارکت او جلوگیری می کند و چیزهایی را که به نظر کودک دارای اهمیت هستند بی ارزش می سازد. این روش این نکته را به کودک انتقال می دهد که او نمی تواند به قوه ی تشخیص و داوری خود اعتماد کند. بدین ترتیب کودک فاقد قدرت می شود و انگیزه اش کاهش می یابد.

اگر ما سعی کنیم احساسات کودک را نادیده بگیریم یا هیچ یک از احساس های او را تایید نکنیم او تصور خواهد کرد که در داشتن این احساسات و افکار مرتکب اشتباه شده است. اگر ما به کودک بگوییم که احساس و عقیده ی خود را به چه نحوی مهار یا بیان کند او یاد نخواهد گرفت که خودش چگونه مسئولیت آن را قبول کند یا آن را بپذیرد و پیش ببرد.

ما باید سعی کنیم دقیق تر باشیم. در اینجا چند مثال از روش های سودمند و غیر سودمند برای صحبت کردن با کودک ارائه داده ایم.

ارسال شده در 11 بهمن 1395 توسط