چگونگی واکنش افراد به شکست کودکان

تنبیه و تحقیر شاید در کوتاه مدت نتیجه بخش باشد ولی در درازمدت ابدا تاثیرگذار نخواهد بود. این واکنش ها قطعا ویژگی مهم خود انگیختگی را در کودک ترغیب نخواهند کرد. در این موارد هدف کودک برای ادامه دادن به فعالیت های درسی و غیر درسی ممکن است به پرهیز از تنبیه تبدیل شود که مسلما به خودی خود هدفی ارزشمند نیست. اگر در مواقعی که کودک در زمینه ای شکست می خورد نیاز به مداخله دیدید بهترین و مناسب ترین روش برای کمک به او این است که انگیزش را در او تقویت کنید و خودباوری و خودآگاهی و خودگردانی را در او بپرورانید. شما باید واکنشی سازنده و حساس و صادقانه از خود نشان دهید.

واکنش سازنده:

دیدیم که شکست ممکن است فوق العاده انگیزه دهنده باشد اگر به نحوی شایسته با آن برخورد کنیم خواهیم دید که مشکلی قابل حل است و می توان با آن به عنوان یک چالش برخورد کرد. در تجربه ی دکتر هاوراد هال، شکست ممکن است مردم را وادار کند که آستین های خود را بالا بزنند و به تلاش بیشتری بپردازند. بدانند که تنها راه غلبه بر مشکل اِعمال کنترل است. بدانند که عزت نفسشان اساسا بر اثر تلاش و کوشش خودشان تحت کنترلشان قرار می گیرد بدیهی است که شکست همه چیز نیست و با آن زندگی به انتها نمی رسد ولی برای بعضی ها گاهی اینگونه به نظر می رسد.

در این اوقات هر نوع قوت قلب دوباره مانند ناراحت نشو، می توانی دوباره سعی کنی، یا به نظر من تو کارت را بسیار خوب انجام دادی، تاثیری نخواهد داشت. واکنش مناسب به اشتباهات و شکست هایی که بعضی ها را تکان می دهد و وادار به عقب نشینی می کند این است که کاری کنیم کودک کنترل خویش را به دست آورد. او را تشویق کنیم که بفهمد کجای کار را اشتباه انجام داده است و نیاز دارد چه چیزی را تغییر دهد تا دوباره اوج بگیرد و پیشرفت کند. ستاره های ورزشی غالبا برای تشخیص خطاهایشان از ابتدا تا انتهای فیلم ویدیویی سقوط خود را بررسی می کنند.

ارسال شده در 11 بهمن 1395 توسط