اهمیت استراحت و آرامش کودکان

کودکان نیز به اندازه ی بزرگسالان به زمان استراحت نیاز دارند. استراحت لزوما خوابیدن یا فراغت نیست. استراحت یا آرامش یعنی متوقف شدن داشتن زمانی آرام و خاموش که بتوان در آن به اندیشه و تامل پرداخت آرام گرفت و آزاد بود. مطابق تعریف خواب زمانی است که در آن آگاهانه نمی اندیشیم گرچه قطعا در رویا به سر می بریم و در رویا به فکر کردن می پردازیم. امروزه آرامش در زمان فراغت معمولا به معنای بیرون راندن فکر کار از طریق سرگرم کردن خود به فعالیتی دیگر تعبیر می شود. در آرامش این مزیت وجود دارد که فکر و جسم می توانند از خستگی بیرون بیایند. تمدد اعصاب کردن معمولا به معنای آرام کردن جسم و ذهن است تا بدان نقطه که بتوانیم خودهای درونی مان را کشف کنیم و یاد بگیریم که در آرامش و سکوت، احساس کنیم که هستیم. این کار نفس تازه ای در روح و جان ما می دهد که بخشی از آن ناشی از این است که ما با استفاده از این زمان آگاهانه یا ناخودآگاه به تمام مسائل خود سر و سامان می دهیم.

من به چشم خود، کودکانی را دیده ام که مدتی با مشکل خود- حل یک مسئله ریاضی یا نواختن یک قطعه موسیقی- کلنجار رفته اند و بعد یکی دو روز موضوع را فراموش کرده اند و سپس وقتی دوباره به سراغ مشکل خود آمده اند به راحتی توانسته اند مسئله را حل کنند یا آن قطعه ی موسیقی را بنوازند. این امر نشان می دهد که استراحت و آرامش باعث تقویت شده نه تمرین. یعنی ذهن در حین استراحت- آگاهانه یا به طور ناخودآگاه- مسئله را با دقت مورد بررسی قرار داده است.

کودکانی که تمام مدت فعال باشند و به استراحت نپردازند احتمالا درک ضعیفی از خود دارند و کمتر ففرصت پیدا می کنند مسائل خود را نیمه هوشیارانه پردازش کنند. آرامش، نیروی تازه ای به آنها می دهد. شاید هم به همین دلیل است که همه ی مذهب های مهم یک روز استراحت در هفته را در مراسم عبادی خود می گنجانند.

ارسال شده در 10 بهمن 1395 توسط