کاهش خطر برای کودکان

راه های بسیاری وجود دارد که ما می توانیم از آن طریق به خودمان یاری کنیم تا کودکانمان به سلامت و به صورتی شایسته و مطمئن بزرگ شوند. از آغاز کار می توانیم آنان را به استقلال و مسئولیت پذیری ترغیب کنیم و اجازه دهیم از راه تجارب مناسب این حس را در خود تقویت کنند. گشت و گذار با اتومبیل یا ماندن در خانه راه ارتقا دادن مهارت های زندگی نیست. باید بیشتر با کودکان راه برویم و با وسایط نقلیه ی همگانی مسافرت کنیم به طوری که آنان بتوانند درک خود را از جاده افزایش دهند و تفاوت میان رفتار بهنجار و عجیب را درک کنند.

ما باید به کودکان خود مهارت های بقا و فائق آمدن بر مشکلات را یاد بدهیم تا بتوانند همیشه در انظار همگانی و مناطق پر جمعیت دوام بیاورند. باید به آنان اجازه دهیم که یاد بگیرند از رفتن به پلکان های پشت ساختمان ها، زیرگذرها یا متروها خودداری کنند وارد گروه ها بشوند و با مردمی باشند که ما و خودشان آنان را می شناسیم باید خطر کردن را متناسب با نیروی جسمی هماهنگ کنیم و اجازه دهیم با حفظ مسائل ایمنی با خود پول حمل کنند یعنی کمی در یک جیب و بقیه در جاهای دیگر. و از قبل بتوانند طرح ریزی کنند و راه حل های جایگزین را در نظر بگیرند.

کودکان باید برای نه گفتن اعتماد به نفس داشته باشند. در موقعیت های بالقوه خطرناک بتوانند بپرسند و چون و چرا کنند. کودکانی که همیشه از آنها انتظار داریم خوب باشند و آنانی که همیشه احساس می کنند باید دیگران را از خود راضی نگه دارند از خطر دور کردن خود را امری بسیار سخت می دانند خواه با دوستان خود باشند و خواه با بزرگسالان دیگر. آنان به این مهارت نیاز دارند که موقعیت را بسنجند و به قضاوت خود اعتماد کنند و بپذیرند که گاهی اوقات لازم است که در اقلیت باشند- حتی فقط خودشان به تنهایی. آنها باید آمادگی این را داشته باشند که گاهی اوقات محبوب نباشند و ناراحتی و خشم دیگری را بجان بخرند و در مقابل در بزرگسالی که قبل از آن به او اعتماد کامل داشتند بایستند.

ارسال شده در 10 بهمن 1395 توسط