دروغگویی و تقلب در کودکان

هر کسی که به اشتباه کردن بی میل باشد طبعا به اعتراف کردن به اینکه مرتکب اشتباهی شده است یا خیر نیز بی میلی نشان می دهد. چنین شخصی به میزان بسیار زیادی مستعد دروغگویی و تقلب است. کودکان تقلید کننده بذله گو و خاموش به ویژه در زمره ی این افراد هستند. کودکان تقلید کننده و خاموش، اشتباه خود را مدت ها پیش خود محفوظ نگه می دارند و از دیگران پنهان می کنند. بذله گوها ممکن است به سرعت خطای خود را آشکار کنند اما با شیوه ای نمایشی و مبارزه طلبانه نه به عنوان عملی تاسف بار یا ندامت آمیز زیرا سبک کار آنان به همین گونه است.

دروغگویی، تقلب، مرموز بودن و دزدی کردن، فعالیت هایی مربوط به هم هستند که غالبا توضیح و تبیین پیچیده ای دارند. به طور ساده کودکان دروغ می گویند:

  • تا خودشان را از گرفتاری نجات دهند.
  • تا تصویر ذهنی متفاوتی از خود به وجود آورند (به چیزی وانمود کنند که نیستند)
  • به خیال پردازیهایی که درباره ی خودشان یا زندگی شان دارند ادامه دهند.
  • از روبه رو شدن با حقیقتی تلخ اجتناب کنند.
  • دیگران را بازی دهند: آنان را اغوا و مغشوش کنند- و بدین طریق تحت کنترل خود درآورند.

تقلب کردن و فریبکاری شکلی از دروغ گفتن است. کودکان تقلب می کنند زیرا:

  • عزت نفس آنان، به موفقیت بستگی دارد- آنها هیچ شکستی را نمی توانند بپذیرند.
  • نمی توانند پیامدهای رفتار خود را بپذیرند (در رفتار خود هیچ گونه تجدیدنظری نمی کنند).
  • تنها وقتی مورد قبول دیگران هستند که به اصطلاح مطابق خواسته ی آنان موفق باشند.
  • پاداشی را می خواهند که مصرانه در انتظارش هستند.

تقلب هیچ گونه بازخورد روشنی به کودکان نمی دهد. دروغگویی باعث انکار اشتباه می شود. هر دو اینها شکلی از تظاهر هستند که جلو پیشرفت را می گیرند.

ارسال شده در ۹ بهمن ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس