تحسین کردن کودکان، همیشه تاثیر مطلوب ندارد

بیشتر ما در مواردی دیده ایم که کلمات محبت آمیزمان به خودمان بر می گردد و کودک آن تعریف و تمجید ما را نمی پذیرد. چنین پاسخ هایی: منظورت چیه؟ این که خیلی بد شده! نه گمان نمی کنم. قیافه ام وحشتناک شده! یا این نشاقی من  افتضاح شده! برای همه ما آشنا هستند. مشکل ممکن است:

  • از فرد پیام دهنده باشد: یعنی مورد اعتماد کودک نباشد، برای او محترم نباشد. یا کودک از او وحشت داشته باشد.
  • از خود پیام باشد: دروغ باشد، شایسته و معتبر نباشد، خیلی سریع و سهل انگارانه ارائه شده باشد، فریبکارانه یا کنایه آمیز باشد.
  • از درون کودک باشد: یعنی کودک عزت نفس ضعیفی داشته باشد حالت دفاعی به خود گرفته باشد یا دیدگاه های کاملا متفاوتی داشته باشد.

هنگامی که کودکان اعتقاد بسیار اندکی به خودشان داشته باشند هر اظهار نظر مثبتی را در مورد خود به سختی می پذیرند تعریف و تمجید را باور نمی کنند و حالت دفاعی آنان به  اندازه ای نیرومند است که به خودشان  اجازه نمی دهند فریب چیزهایی را بخورند که به نظرشان نوعی تملق نابجا و نامربوط محسوب می شود. آنان هرگونه اظهارنظری را درباره ی خود به دقت وارسی می کنند تا اگر نشانه ای جزیی از ریاکاری یا قضاوت در آن موجود باشد آن را انکار کنند.

ارسال شده در 9 بهمن 1395 توسط