چه چیزی را می توانیم تحسین کنیم؟

به همان اندازه که مهارت های تحصیلی کودکان را تحسین می کنیم می توانیم:

  • به جای کیفیت محصول نهایی (نتیجه)، تلاش و کوششی را که صرف چیزی می کنند (فرایند کارا) تحسین کنیم.
  • مهارت های فکری از قبیل تصمیم گیری ها، اندیشه ها و عقاید استفاده از قدرت تخیل، حل کردن مسائل، پیشاپیش فکر کردن و رفع ابهام را تحسین کنیم.
  • مهارت های اجتماعی، ماند سودمند بودن، استقلال، فهم، مهربانی، مشارکت در کارها و حل کردن تعارض ها را تحسین کنیم.
  • مهارت های جسمی مانند تبحر داشتن در کار با قیچی، مهارت های ورزشی، یا ساخت و ساز موفقیت آمیز اشیا را تحسین کنیم.
  • زبان تحسین و تمجید:تحسین می تواند به معنای هر دو واژه ی تایید و قدرشناسی باشد. در فرهنگ لغات تایید به معنای پذیرفتن، صحه نهادن، و ستودن است. قدرشناسی به معنای تعیین ارزش، کیفیت یا مقدار چیزی، همچنین حساس بودن به چیزی و احترام زیاد قائل شدن برای آن است.

    به عبارت دیگر تایید به معنای پذیرش قلبی و صمیمانه ی شخص یا کاری است که آن شخص انجام داده است بدون قیاس یا سنجیدن دلیل قابل پذیرش بودن آن. قدرشناسی نیز به معنای ارزیابی و سبک و سنگین کردن چیزی یا عملکرد کسی و بررسی کیفیت های مختلف آن چیز یا کس است. کودکان نیاز دارند احساس کنند که مورد تایید کسی قرار گرفته اند که از آنان بابت مهارت ها و تلاش ها و پیشرفتشان قدردانی می کند.

    ما می توانیم با گفتن چیزهایی از قبیل: عالی است! فوق العاده است! معجزه است! بی نظیر است! آفرین! و تو یک ستاره ای! رضایت خودمان را نشان دهیم. موثرترین شیوه وقتی است که رو در رو با لبان خندان و چشمان شاد و با یک حرکت اضافی سر و دست ضربه زدن یا نشان دادن علامت پیروزی به ابراز تحسین می پردازیم.

    می توانیم بابت کاری که کودک انجام داده است با گفتن چیزهایی از قبیل: از این کاری که کردی متشکر…، واقعا کمکی به من بود و تو زمان و توجه زیادی صرف آن کردی، قدردانی خودمان را نشان دهیم.

    اگر تحسین کودک به شکل صریح و دقیق انجام گیرد به او کمک می کند. یعنی شرح یک موضوع با ذکر جزئیات:

    • ثابت می کند که شما توجه داشته اید.
    • موجب واکنشی مناسب می شود.
    • کمک می کند تا از قضاوت غیر لازم و نادرست خودداری کنید.

    عصاره ی تحسین سازنده، اطلاعات و تشویقی است که نه ساختگی و دروغین است و نه نادرست، با جزئیات انجام می گیرد و با چشم اندازی به آینده انجام می شود. تحسین باید فضای کافی در اختیار کودک بگذارد تا درباره ی خودش قضاوت کند. این بدان معنا نیست که ما نباید هیچ گاه قضاوت کنیم. ما می توانیم بگوییم، به نظر من آن خوب است، زیرا… تو چه فکر می کنی؟ که با قضاوت خشک و خالی آن خوب است یا تو باهوش هستی فرق می کند. اگر کودکان قرار است موفقیت خوب خود را بپذیرند لازم است که نخست آن را از زبان کسی دیگر بشنوند.

 

ارسال شده در ۹ بهمن ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس