انضباط مثبت و انضباط شخصی

ما در حالی کودکان خود را بزرگ می کنیم که می دانیم روزی باید از آنها جدا شویم. ما تا ابد نمی توانیم بر آنها نفوذ داشته باشیم. در بعضی موارد کودکان مسئولیت کامل خود و رفتار خود را به عهده می گیرند ما دوست داریم تصور کنیم که آنان شادمانه و با روحیه ای مشارکت جویانه و خلاقانه، به زندگی خودشان سر و سامان خواهند داد. برای این کار، آنان به انضباط شخصی و مهار خود احتیاج دارند. با نگاهی به آنچه در جامعه رخ می دهد به این نتیجه می رسیم که اگر با آنها، روابطی خوب و حمایت گرانه و توام با راهنمایی اولیه نداشته باشیم، آنان انضباط شخصی را به آسانی به دست نخواهند آورد. انضباط مثبت بهترین شالوده برای انضباط شخصی است. چرا؟

برای کسب انضباط شخصی باید بتوانیم ماهیت هر وظیفه را تشخیص دهیم و از عادت ها و اعمال روزانه ی مفید کمک بگیریم. برای رسیدن به هدف های درازمدت باید بتوانیم خوشی های کوتاه مدت را از سر خود باز کنیم: یعنی خواسته هایمان را به تعویق بیندازیم. برای اینکه بتوانیم مسئولیت پیامد تصمیم هایی را بر عهده بگیریم که بر اشخاص خارج از حدود ما تاثیر می گذارند به رفتاری شخصی نیاز داریم.

اگر قرار باشد انضباط اولیه به کودک کمک کند باید او را محافظت کند نه اینکه او را مقید و محبوس سازد. باید به خلاقیت، شناخت خود و تصمیم گیری او، مجال رشد دهد. انضباط مستلزم کارهای روزانه ی ثابتی است ولی این اعمال نباید بر رفتار فرد غلبه داشته باشند. کودک آزادی خواهد داشت ولی در چارچوب محدوده ای که به وضوح معلوم شده است. رفتار غیر قابل قبول کودک، پیامدهای روشنی دارد- البته نه تنبیه شدید- تا مسئولیت پذیری در او تقویت شود و او تشویق شود تا درباره ی رفتارهای خود که بر دیگران اثر می گذارد، بیشتر فکر کند. کودک با حمایت و تشویق یاد خواهد گرفت که مراحل دشوار را چطور تحمل کند و ناکامی های کوتاه مدت را چگونه از سر بگذراند.

ارسال شده در 9 بهمن 1395 توسط