مهارت ها و ویژگی های مورد نیاز کودکان

درک مورد نیاز عبارت است از: این کاری است که من می خواستم انجام دهم و آن را هم انجام دادم.

مهارت ها و ویژگی هایی که کودکان نیاز دارند عبارتند از:

  • قادر باشند به پیشرفت خود اذعان کنند.
  • قدرت تحسین خودشان را داشته باشند.

اذعان کردن به پیشرفت:

پیش از آنکه خودمان را تحسین کنیم باید قدرت اذعان کردن به پیشرفت را داشته باشیم. اگر شخصی دچار خودناباوری باشد و قبول نکند که خودش می توانست فلان کار را انجام دهد اگر او در حال فراگیری مهارتی تازه باشد و هنوز در این فراگیری ماهر نشده باشد یا اگر ظرفیت بدنی و ذهنی او به گونه ای  اجتناب ناپذیر آنچه را می تواند انجام دهد محدود سازد آنگاه حتی پیشروی های کوچک را هم می توان پیشرفت تلقی کرد. مثلا اگر کودکی که دارای آسیب دیدگی مغزی قابل توجهی است یاد بگیرد که چگونه غذا بخورد پیشرفت مهمی کرده است. اگر ما بتوانیم متوجه پیشرفت های شخصی خود بشویم و عملکرد زمان حال خود را با زمان گذشته مقایسه کنیم پذیرفتن پیشرفت به عنوان عملی تحسین برانگیز آسانتر خواهد بود. اما با مقایسه ی خودمان با دیگران می توانیم پیشرفت واقعی را به شکستی ظاهری تبدیل کنیم.

تحسین خود

من موفق بودم و از خودم راضی هستم، یا عبارت من فوق العاده هستم، تفاوتی بسیار دارد. در بیان اول هیچ اشتباه یا چیز نادرستی وجود ندارد. این گفته پر ادعایی یا خودشیفتگی نیست و نباید از لحاظ اجتماعی، ناراحت کننده تلقی شود. اگر اطرافیان ما از ما تعریف و تمجید کنند آنگاه برای همه ی ما آسان تر خواهد بود که از خودمان تعریف و تمجید کنیم و پیشرفت خود را مورد تایید قرار دهیم. اگر والدین بتوانند موفقیت های خود را هر قدر هم که جزیی باشد گرامی بدارند کودکان خواهند توانست از آنان پیروی کنند. تحسین کردن خودمان، فقط و فقط وقتی که چنین انتظاری بجا باشد خودآگاهی ما را نشان می دهد. ولی ما باید آماده باشیم تا به همان نسبت در برابر هر نوع قصور و نقطه ضعف در کار خود صادق باشیم.

ظرفیت ما در ستودن خودمان، با عزت نفس ارتباط دارد. ما باید فکر کنیم در هر کاری که انجام داده ایم به عنوان انسان شایستگی تمجیدشان را داریم. کسانی که تمجید کردن را انکار می کنند یا از پذیرفتن آن خودداری می ورزند یا به آن اعتنا نمی کنند چنان عزت نفس پایینی دارند که نمی توانند خودشان را شخصی بدانند که استحقاق مقبولیت را دارد.

والدین چگونه می توانند کمک کنند؟

در مرحله ی پنجم ما می توانیم:

  • در روابط خانوادگی از هر کار کوچکی که انجام می گیرد تجلیل به عمل آوریم. اگر قرار است کودکان از خودشان تجلیل کنند نخست باید آن را از دیگران بشنوند.
  • امروز کارم رضایت بخش بود، این یعنی الگوی ستایش از خود همراه با آشکارا نشان دادن رضایت خاطر خود نسبت به پیشرفت.
  • ستایش کردن از موفقیت ها یا امتیاز دادن به آنها حتی به کوچکترین موارد آنها به ویژه اگر فرزندمان درباره ی چیزی که انجام داده یا به آن دست یافته است احساس غرور خاصی بکند مثلا راندن دوچرخه، شنا کردن و طی کردن عرض استخر، پختن نخستین کیک یا غذا، قبول شدن در آزمایش رانندگی، برنده شدن در مسابقه ی ورزشی، و موارد دیگر.
  • بگذاریم فرزندمان اعتبارری را که از موفقیت به دست آورده حفظ کند و آن را با گوشه و کنایه یا اظهارنظرهایی از این قبیل که او می توانست حتی بهتر از این باشد، تضعیف نکنیم.
  • او را آزاد بگذاریم تا احساس کند که چه خوب است پیش از آنکه به چالش تازه ای بپردازد مدتی را صرف لذت بردن از موفقیت خود بکند.
  • به او تفهیم کنیم ضمن اینکه از موفقیتش خرسند هستیم او را برای خاطر خودش دوست داریم نه برای اینکه ثابت کرده است می تواند کاری را انجام دهد.

 

 

ارسال شده در 8 بهمن 1395 توسط