مشخصه های مهم تردمیل

تردمیل های خانگی معمولا توسط یک یا دو نفر از اعضای خانه با وزن متوسط و تنها چند بار در هفته مورد استفاده قرار می گیرند. اگر در منزلتان حتی یک نفر هم هست که بیشتر از سه روز در هفته و دست کم روزی ۸ کیلومتر روی تردمیل راه می رود یا اگر وزنتان بالای ۶۸ کیلوگرم است و به سختی و با سنگینی حرکت می کنید بهتر است تردمیلی با مدل بالاتر و در نتیجه گران تر تهیه کنید.

 

در گذشته تردمیل ها دستگاه هایی بزرگ، پر سر و صدا، سنگین و دست و پاگیر بودند اما اکثر تردمیل های امروزی روان، نسبتا بی سر و صدا ولی همواره بزرگ هستند. توصیه ی ما بررسی دقیق تردمیل قبل از خریداری است. در زیر به آنچه که باید مورد توجه قرار دهید می پردازیم:

  • موتور حرکت دهنده ی تسمه: از نرمی و روانی حرکت تسمه مطمئن شوید. از نظر ما خریدن تردمیل های بی موتور در واقع پول دور ریختن است. معمولا تسمه ی تردمیل را بدون شیب دادن آن نمی توان به حرکت درآورد که این کار راه رفتن را مشکل تر می کند. دویدن روی این تردمیل ها ممکن نیست. شیب دستگاه باید تندتر باشد و گاهی تسمه گیر می کند.
  • نکات ایمنی: به مدل هایی که دکمه ی توقف اضطراری ندارند یا به طور اتوماتیک با سرعت اولیه ی کم شروع به کار نمی کنند حتی نگاه هم نکنید. وجود دستگیره در قسمت جلوی دستگاه به مراتب بیشتر از دستگیره های طرفین به حفظ تعادل بدن کمک می کند.

اگر بچه ی کوچک دارید تردمیلی با قفل ایمنی دیجیتالی یا گیره ی سنسور هوشمد انتخاب کنید. ما نوع گیره ی هوشمند را ترجیح می دهیم. زیرا در صورت از دست دادن تعادل و قطع ارتباط گیره با لباس دستگاه خود به خود می ایستد.

  • بازخورد: نمایشگر تردمیل باید زمان، مسافت، سرعت و میزان کالری سوزی را نشان دهد. بسیاری از تردمیل ها به تمرینات برنامه ریزی شده و نمایشگر میزان ضربان قلب مجهزند. در حال حاضر تردمیل هایی با درگاه ارتباطی USB و سایر روش های دانلود اطلاعات تمرین روی تردمیل یا آپلود داده های مربوط به تمرینات تردمیل روی برنامه های دیگر برای تجزیه و تحلیل تمرینات در بازار موجود است.
  • قابلیت شیب دهی: راه رفتن روی سطح شیبدار، تنوع و شدت تمرینات را بیشتر می کند. در اکثر تردمیل ها شیب دستگاه با چرخاندن اهرم یا فشار دکمه تغیر می کند. مراقبت تردمیل هایی با پیستون هیدرولیکی برای شیب دهی باشید. این مدل استحکام کافی برای تحمل وزنتان در طول استفاده های مکرر را ندارد و اغلب به راحتی از کار می افتد. اگر جلوی یک سمت تردمیل میله ای فلزی شبیه تلمبه ی دوچرخه می بینید فورا به سراغ مدل بعدی بروید.

روی زین می نشینید پاها را روی پدال می گذارید و رکاب می زنید. می توانید دوچرخه های آخرین مدل و البته گران قیمتی بخرید. فقط به خاطر داشته باشید که هر چه وسیله تجملی تر باشد گران تر هم هست.

قبل از خرید هر سه نوع عمودی، خمیده و سالنی را امتحان کنید:

  • عمودی: اولین انواع دوچرخه های ثابت است. بسیاری از افراد رکاب زدن در وضعیت عمودی را ترجیح می دهند. تمرین با دوچرخه ی عمودی در مقایسه با دوچرخه ی خمیده و با سرعت و شتاب یکسان کالری بیشتری می سوزاند.
  • خمیده: از پشت دوچرخه سوار حمایت می کند و وضعیتی مناسب برای افراد مبتلا به ناراحتی کمر محسوب می شود. با این نوع دوچرخه، مستقیم به جلو رکاب می زنید و عضله ی نشیمنگاه و پشت ران با زاویه ای متفاوت از دوچرخه های عمودی به کار گرفته ی شود.
  • سالنی: بیشتر به نام دوچرخه ی اسپینینگ شناخته می شود. چرخی توپر و سنگین در جلو، زین و پدال دارد. تمرین با این دوچرخه مثل رکاب زدن با دوچرخه های فضای آزاد است. با محکم کردن پیچ روبه روی زین شدت فشار در شیب تند را احساس می کنید. این دوچرخه ها از فولادی محکم تر از سایر دوچرخه های ثابت ساخته شده اند و طراحی آنها به شکلی است که امکان رکاب زدن در حالت نیمه ایستاده و وارد آرودن فشار زیاد به پدال ها را به شما می دهد. این دوچرخه ها رایانه ای نیستند اما بعضی از مدل های آن صفحات نمایشگر برای اطلاعات مورد نیاز را دارند.

هر نوع دوچرخه ی ثابتی را که انتخاب می کنید توجه ویژه ای به کیفیت آن داشته باشید زین بعضی از انواع ارزان تر آن در حین تمرین از محل خود جدا شده به زمین می افتد. دوچرخه ی ثابت را از فروشگاه های معتبر ورزشی یا از طریق مراجعه به وبگاه های اینترنتی شناخته شده تهیه کنید.

ارسال شده در ۶ بهمن ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس

مطالب مشابه