مربیان واجد شرایط پیلاتس

دستیابی به مربیان کارآزموده و با تجربه همیشه کار آسانی نیست. هیچ مدرک خاصی برای آموزش پیلاتس مطالبه نمی شود و تعریف استانداردی از این رشته وجود ندارد. پیلاتس نامی عام است و هر کسی آزادانه روش تعلیم خود را پیلاتس می نامد.

به مربیان پیلاتس گواهینامه های زیادی داده می شود اما برخلاف دنیای مربیگری خصوصی هیچ اقدام موثری برای استاندارد کردن و اعتبار بخشیدن به این مدارک صورت نگرفته است. در بسیاری از مراکز تخصصی آمریکا داشتن مدرک مربیگری پیلاتس شرط است. در حالی که در بسیاری از باشگاه های ورزشی چنین نیست.

بعضی از این گواهینامه ها پس از قبولی در دوره های آموزش اصول تمرینات روی تشک اخذ شده و به دیوار زده می شوند. برخی دیگر مدارک جدی تری هستند که پس از شرکت منظم در کلاس های تخصصی یک ساله یا طولانی تر و گذراندن چند صد ساعت کارآموزی شامل نحوه ی تعلیم و مشاهده ی ترمینات روی تشک و دستگاه اعطا می شوند.

مسلما کار با مربیانی که خود در دوره های آموزشی سخت و طولانی شرکت داشته اند به مراتب نتایج بهتری به همراه خواهد داشت. پس بهتر است درباره ی نوع گواهینامه ی مربی خود و آموزش هایی که برای اخذ آن دیده است اطلاعاتی کسب کنید. حرف آخر آنکه برای یافتن مربی واجد شرایط می توانید به حس قضاوت خود و توصیه ی دوستان اعتماد کنید.

تنها در دست داشتن مدرک معتبر کافی نیست تا مربی را به تعلیم دهنده ای بالفطره تبدیل کند. برخورداری از مهارت برقراری ارتباط با دیگران از مهم ترین عوامل این فرایند است. بهترین مربیان پیلاتس نیز همچون سایر تعلیم دهندگان موفق آموخته های خود را به کار می گیرند و آنچه را که می دانند به شاگردانشان منتقل می کنند.

ظاهرا هر کسی می تواند وارد یک کلاس پیلاتس شود و با توجه به سطح آمادگی جسمانی خود تمرین کند و معمولا شما با عنوان های مبتدی یا پیشرفته روبه رو نمی شوید. اما غالبا چنین پیش می آید که کلاس ها افرادی با سطوح آمادگی یکسان را جذب می کنند. شاید به این سبب باشد که شاگردان کلاس مشخصی را با هم شروع می کنند یا روش مربی دلیل این امر می شود. شاید خالی از لطف نباشد که حتی اگر پیلاتس کار باتجربه ای هم هستید گاهی در کلاس های مبتدی حضور یابید و استراحتی بکنید.

ارسال شده در 5 بهمن 1395 توسط