در مورد علل لکنت کودک بیشتر بدانید

این سوال در واقع خیلی دلسرد کننده است چرا که علیرغم اینکه ما درباره ماهیت و علل لکنت خیلی چیزها می دانیم اما هنوز نمی دانیم پاسخ خیلی روشنی برای درمان قطعی داشته باشیم. لذا بهتر است پاسخ خود را با این جمله شروع کنیم که ما نمی دانیم اما به نظر می رسد که کودک به دلایل گوناگون لکنت کرده و علت لکنت هر کودکی با دیگری تفاوت دارد. گاهی لکنت بدون آنکه علل اولیه آن دیگر وجود داشته باشد ادامه می یابد. تحقیقات نشان می دهد که بعضی از کودکان در نظم و توالی و هماهنگی حرکات عضلات دستگاه گویایی که لازمه صحبت سلیس و روان است به خصوص در سالهای اولیه زندگی دچار مشکل هستند.

فقدان هماهنگی در عضلات دستگاه گویایی ممکن است موجب ناروانی کلامی گردد، همان طوری که ناهماهنگی در عضلات درشت حرکتی زمانی که کودک یاد می گیرد که راه برود موجب عدم تعادل و لغزش او می گردد. لکنت ممکن است حتی هنگامی که کودک شروع می کند عضلات گویایی خود را کنترل نماید ادامه داشته باشد هر چند که در بعضی از کودکان در این حالات لکنت از بین می رود. توجه به این نکات ما را متقاعد می سازد که ممکن است برای توسعه و ادامه لکنت علل ناشناخته ای نیز وجود داشته باشد.

به همین ترتیب، بعضی از انواع فشارهای روانی، یک فشار غیر مترقبه، ضربه عاطفی ناگهانی و یا فشار روانی مستمر می تواند الگوی گویایی بیشتر افراد را به هم بزند. آسیب پذیری کودک در برابر هیجانات روانی و ضربه های شدید عاطفی بسیار زیاد است زیرا که او هنوز در حال یادگیری کنترل عواطف خود است و عوامل زیادی می تواند برای او تهدید محسوب شود. اختلالات تکلمی ممکن است نشانه ای از اضطراب و تعارض درونی کودک باشد. کودک ممکن است از بعضی شرایط ترس داشته باشد که صحبت کند صرفا برای اینکه به نظر او این شرایط مشابه شرایطی است که او قبلا دچار مشکل شده است.

البته همه بچه ها در شرایط یکسان و تجارب همگن دچار لکنت نمی شوند. شرایط و تفاوتهای فردی امری است کاملا مهم و تعیین کننده.

ناروانی کلامی طبیعی که تقریبا هر کودکی بنحوی دارد خود می تواند بعضا منشاء مشکل گویایی شود. گاهی عکس العمل خود کودک و یا اطرافیان او به نارسایی جزیی تکلمی کودک، موجب می شود که کودک خود را ملزم بداند که با آن مقابله نموده و نارسایی موجود را حذف کند. هر چه بیشتر او تلاش می کند که گویش خود را اصلاح کند نارسایی تکلمی او بدتر و بیشتر می شود و هر چقدر که عکس العمل اطرافیان نسبت به صحبت بچه نگران کننده و آزار دهنده باشد مشکل او بیشتر می شود به عبارت دیگر یک تسلسل باطل شروع می شود و دیری نمی گذرد که کودک خود را در شرایطی از صحبت کردن می بیند که احساس می کند دیگر توان کنترل آن را ندارند. (لذا همیشه توصیه شده است که اولیاء کودک عکس العمل تندی نسبت به نارسایی های تکلمی اولیه کودک نداشته باشند).

شما ممکن است تعجب کنید که اگر دریابید که یک کودک ممکن است به خاطر ترس شدیدی که تجربه کرده است دچار لکنت شود. اگر چه این نوع ترس ها می تواند در بعضی از کودکان علت اصلی لکنت شود اما این علت معمولا تاثیر موقت داشته و بندرت موجب لکنت زبان طولانی در کودکان می شود.

ارسال شده در ۲۱ دی ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس

مطالب مشابه