گفتن اسم خودتان و لکنت زبان

حالا اجازه دهید که فعالیت عضلات گویایی تان را به هنگام ادای صداهای صامت بیازمائیم. صرفا بعنوان مثال فرض کنید اسم شما پیتر است و شما در اظهار صدای پ و صدای بعد از آن مشکل دارید. واقعیت این است که تقریبا همه افراد لکنتی وقتی که کسی از آنها می خواهد خودشان را معرفی نمایند مخصوصا وقتی آن کس شخصی متنفذ باشد در گفتن اسم خودشان دچار مشکل می شوند.

برای اطلاع شما متذکر می شویم که صدای پ حرف لبی نامیده می شود. این صدا به طور کلی با بستن لب ها و جمع شدن مقداری هوا پشت لب ها و سپس آزاد کردن ناگهانی آن به وسیله باز کردن سریع لب ها تولید می شود. حالا به همین صورت شما سعی کنید این صدا را تولید کنید.

به هر حال حالا وقت آن است که در مقابل آئینه ایستاده و عمدا ضمن گفتن اسم خودتان حرف پ را با شدت هر چه بیشتر و تنش زیاد لکنت کنید. یک بار دیگر همین کا ررا با حرکت خیلی آهسته و آرام تکرار کنید. تا به خوبی به نحوه کار عضلات گویایی خود به هگام بروز مشکل واقف شوید. این کار را چندین مرتبه تکرار کنید.

خوب حالا بگوئید که چه اتفاقی رخ داد و از صحبت و لکنت خودتان چه فهمیدید؟ طبعا شما از تنش فوق العاده ای برخوردار بودید اما اساس مشخص کنید که این تنش ها کجا قرار داشتند؟ شاید به هنگام صحبت راهی برای خروج هوا از دهان شما نبود. به خاطر اینکه با فشار دادن لب هایتان بر روی هم راه خروج هوا را مسدود کرده بودید و شاید سعی کردید اسمتان را بگوئید بدون آنکه نفس کافی داشته باشید و یا مسیر جریان هوای دهانتان را با زبانتان بسته بودید. بعضی وقت ها افراد لکنتی چنین می کنند. پر واضح است که شما بدون جریان هوا نمی توانید صحبت کنید. شاید شما بعضی وقت ها نیز جلوی جریان هوای دستگاه گویایی تان را با فشردن و سفت کردن فوق العاده تارهای صوتی بگیرید.

احتمالا بجای اینکه مستقیما به حرف پ حمله کنید، هن و هن و من و من کرده و از حروف (نداها) و صداهای زائد آغاز سخن مثل، خوب، دِ، اِ و غیره استفاده نمودید. و یا طفره رفته و دوباره جملات را تکرار نمودید. به لحاظ وجود تنش فراوان ممکن است عضلات گویایی شما موقتا دچار بی حرکتی شده و در یک حالت سفت و خشک جلوی تولید هر صدایی را بگییرد.

ممکن است شما تکان و ارتعاش خیلی کمی در لب ها و آرواره ها داشتید و یا حرف پ به صورت تکراری پ پ پ پ به گونه پرشی مثل صدای نوار شکسته از دهان شما بیرون آمده باشد. و یا ممکن است لب های خودتان را شدیدا به هم می فشردید و یا به جلو آورده و در یک حالت لرزش و تکان قرار داشتند.

به احتمال زیاد شما به خاطر اینکه دهانتان را در یک حالت ثابت نگاه داشتید دچار لکنت شدید. به عبارت دیگر احتمالا شما لب هایتان را به هنگام تلفظ صدای پ خیلی محکم بهم فشار داده و نتوانستید آنها را از هم جدا کنید تا هوا خارج شود و یا شاید شما به این دلیل نتوانستید دهانتان را باز کنید که لب هایتان را شیدا بهم فشار می دادید. آیا این کارها را انجام می دادید؟

بدیهی است که شما همه این کارها را انجام نمی دادید و وارد همه این مراحل پیچیده نمی شدید اما لازم است فکر کنید و یادداشت نمائید که چطور و کجا وقتی که خواستید حرف پ را بگوئید دچار لکنت شدید. لازم است همه حالت و حرکاتی که از شما سر زده بعنوان تذکر یادداشت نمائید تا معلوم شود چه چیزی باید اصلاح یا حذف شود.

حالا کماکان در مقابل آئینه ایستاده و بدون لکنت اسم خودتان را بگوئید اسمتان را
فوق العاده آهسته بگوئید تا تفاوت موجود بین زمانی که دچار لکنت می شوید و وقتی که خیلی راحت بیان می کنید را درک کنید. در این حالت احساس خواهید کرد که تنش چندانی ندارید و مستقیما به کلمه یا صدای مورد نظر حمله می کنید بدون آنکه از حروف اضافی و اصوات غیر لازم برای شروع صحبت استفاده کنید. همچنین وقتی که بدون لکنت صحبت می کنید دیگر لازم نیست توقف کنید و مجددا شروع به صحبت نمائید. در این حالت شما هیچ تکان یا لرزشی را روی لب ها و آرواره ها احساس نمی کنید و لب هایتان را به شدت بهم نچسبانده و فشار نمی دهید به طوری که نتوانید آن را باز کنید حالا تفاوت موجود را به خوبی احساس می کنید.

به هر حال اجازه دهید که فرض کنیم که مشکل شما در ادای حرف یا صدای پ به این دلیل بود که لب هایتان را به سختی بهم چسبانده و محکم فشار می دادید و جلوی تلفظ حرف پ را می گرفتید. سوال این است که چه کاری باید انجام دهید که این عادت را تغییر داده و یا اصلاح نمائید؟

شما این کار را می توانید با شل کردن لب ها و رها کردن تنش و گرفتگی آن برای جلوگیری از جمع شدن فشار هوا انجام دهید. وقتی که می خواهید اسمتان را بگوئید، لب ها را آزاد و رها کنید به گونه ای که لب ها حالت سست و شل داشته باشند سپس آگاهانه و ارادی حرکات لب ها را کنترل کنید به طوری که صرفا زمانی که می خواهید صدای پ را تلفظ کنید خیلی آرام به هم بچسبند. به این عمل می گویند تماس راحت و آرام.

برای اینکه لب ها یک تماس راحت و آرام داشته باشند شما باید عضلات لب ها را کنترل نمائید به گونه ای که خیلی راحت و آرام بهم بچسبند یا تماس داشته باشند. در این صورت شما می توانید با قصد و اراده حرکات آنها را کنترل نمائید به نحوی که لب ها به نرمی با هم تماس داشته باشند و جریان هوا به طور طبیعی از میان لب ها جریان داشته باشد. این کار را تمرین کنید تا احساسی از حرکات و مانور لب هایتان به هنگام تولید صدای پ داشته باشید.

این تمرین را به عنوان یک نمونه و مثال در نظر داشته باشید و سعی کنید دریابید که چگونه می توانید کنش عضلات گویایی تان را به هنگام تلفظ یا تولید حروف مختلف کنترل نموده و عادت نامطلوب و غیر طبیعی گویای خودتان را اصلاح کرده و یا تغییر دهید. بسیاری ا زاین عادات نادرست و یا اشتباهات گویایی آسان و راحت قابل درک هستند و با استفاده از روشهایی که بدان اشاره شده است می توان آنها را تغییر داده و اصلاح نمود.

برخی دیگر از مشکلات گویایی کمی پیچیده تر هستند اما اگر شما دستگاه گویایی تان را دقیقا تجزیه و تحلیل نمائید قدر مسلم خواهید دانست که آنها را نیز می توانید کنترل نموده و کنش ها و حرکات غیر ضروری و یا غیر طبیعی را حذف و یا اصلاح نمائید.

هر چقدر بیشتر پیرامون چگونگی لکنت و مشکل گویایی به هنگام تلفظ کلمات و صداهای مختلف مطالعه نموده و شرایطی که دچار لکنت می شوید با شرایطی که به راحتی صحبت می کنید مقایسه نمائید بیشتر متوجه خواهید شد که شما می توانید بدون تقلای زیاد مشکل گویایی و تکلم خودتان را برطرف نمائید.

نتایج حاصل از مقایسه کردن:

با مقایسه کردن اوقاتی که لکنت می کنید با زمانی که با سلاست صحبت می نمائید برایتان روشن خواهد شد که حتما به هنگام بروز لکنت بعضی حرکات گویای زائد و غیر ضروری از خود نشان داده و همان حرکات، موجب مشکل گویایی شما می شدند. حرکات غیر طبیعی و زائد اصلا برای تولید کلمات یا صداهایی که قصد آن را دارید لازم نیست. خوب حالا که با مطالعه و بررسی دریافتید که این اعمال و حرکات غیر ضروری و زائد برای شما مشکل می آفرینند، بر شماست که اینک تلاش نمائید که آنها را کاملا از رفتار خودتان حذف نمائید.

خیلی دلمان می خواست که نیازهای درمانی خاص شما را دقیقا می دانستیم اما با چگونگی و الگوی لکنت شما آشنا نیستیم. و متاسفانه در رابطه با تولید و اظهار حروف مختلف جزئیات و پیچیدگی های زیادی وجود دارد که برای ما تشریح همه آنها مقدور نمی باشد.

با استفاده از اطلاعاتی که بدان اشاره شد در قسمت بعد شما با نحوه کار کردن در جهت ایجاد تغییرات یا اصلاحات لازم در حرکات نادرستی که منجر به گیر زبان می شود آشنا خواهید شد ولو اینکه کنترل تمامی اعمال و کنش های دستگاه گویایی مقدور نمی باشد. با استفاده از روشهای اصلاح لکنت که بدان اشاره شد شما متوجه می شوید که نیازی به لکنت ندارید. مجددا خاطر نشان می سازیم که لکنت چیزی است که شما انجام می دهید و شما می توانید در آنچه که انجام می دهید تغییرات و اصلاحاتی ایجاد کنید.

شما می توانید الگوی لکنت همیشگی خودتان را به وضع مطلوب  تری تبدیل کنید. نیازی نیست به اینکه شما باقی عمرتان را صرف تقلا کردن با لکنت تان نموده و خودتان را پریشان حال و بدبخت نشان دهید. به توانمندی خودتان مومن بوده و مطمئن باشید که می توانید بر مشکل خود غلبه کنید.

ارسال شده در ۲۱ دی ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس