تعویق ها و جانشین سازی ها در لکنت زبان

این دستورالعمل بسیار مهم از شما می خواهد که تمامی سعی و تلاش خود را بکار گیرید تا رفتار کلامی غیر مطلوب را حذف نمائید بعبارت دیگر عادات مربوط به اجتناب نمودن یا طفره رفتن ها، به تعویق انداختن و تعویض یا جانشین ساختن ها را که احتمالا قبلا بعنوان وسیله ای برای مخفی نگاه داشتن و یا به حداقل رسانیدن لکنت خود استفاده می نمودید متوقف کرده و از خود دور کنید. برای فرد لکنتی خیلی مهم است که در خود رفتار کلامی بدون طفره رفتن و پرهیز از لکنت را رشد و توسعه دهد.

این کار ممکن است بیش از آنچه که فکر می کنید برای شما زحمت داشته باشد چرا که سر منشأ بسیاری از رفتارهای نامطلوب و یا نابهنجار افراد لکنتی را می توان در تلاش آنها در طفره رفتن و به تعویق انداختن ها یافت که به تصور ایشان اگر چنین نکنند فشار روانی و لکنت آنها تشدید می شود. بسیاری از افراد لکنتی احساس می کنند که باید همیشه برای هر احتمالی آماده باشند تا بتوانند از بروز وضعیت یا موقعیت خطر و گیر افتادن در آن بپرهیزند.

اگر چه از طریق طفره رفتن ها ممکن است موقتا از دست لکنت خلاص شوید اما در درازمدت این قبیل رفتارها موجب تشدید اضطراب و ترس و زحمت بیشتر شما می شود. آنها این کارها را آن قدر ادامه می دهند تا زمان بگذرد و تاثیر این رفتارها از بین برود و زحمت ایشان بیشتر شود. لکنت زبان با طفره رفتن های موفق همیشگی می شود.

چرا شما وقتی که می خواهید اسمتان را بگوئید از گفتن آن طفره نمی روید، و یا چرا وقتی که تلفن زنگ می زند با اینکه احتمال لکنت را می دهید از جواب دادن به تلفن طفره نمی روید؟ و به عبارت دیگر چرا انجام کارهای روزمره را همواره به تعویق نمی اندازید؟ و یا چرا شما همیشه در سخن گفتن برای همه کلمات جانشین راحت تری انتخاب نمی کنید:

یک دلیل بسیار خوب برای عدم انجام این کارها وجود دارد و آن دلیل بسیار محکمی است. هر چقدر شما بیشتر این حالت طفره رفتن، به تعویق انداختن و یا جانشین ساختن ها را تمرین نمائید شما تمایل بیشتری برای استفاده از این شیوه های کمکی برای مخفی نگاه داشتن لکنت از خود نشان خواهید داد و بالطبع در نتیجه آن ترس شما از بروز لکنت بیشتر و بیشتر خواهد شد. پس علت چیست ه ترس خودتان را افزایش می دهید؟

اگر فقط شخص لکنتی به یک چیز بیش از هر چیز دیگری نیاز دارد آن چیز کاهش ترس است و قدر مسلم نه تقویت و افزایش آن. طفره رفتن ها ترس فرد لکنتی را تشدید می کند.

افراد لکنتی همواره به روشهای مختلف طفره رفتن برای پوشش دادن به لکنت خود متشبث می شوند تا اینکه اختلال تکلمی خود را به حداقل رسانیده و یا از آن رها شوند مثل: طفره رفتن از موقعیت هایی که لازم است صحبت کنند، پرهیز از ارتباطات اجتماعی و یا صحبت کردن با تلفن، استفاده از علائم ثانویه یا رفتارهای اغراق آمیز (رفتارهای زائد) خیلی تند صحبت کردن، تکرار کلمات یا شروع کردن های دوباره، صحبت کردن یکنواخت یا با صدای آوازگونه، تنوع در زیر و بمی و شدت صدا، تظاهر رفتار غیر طبیعی تهاجمی، داشتن حالت بچگانه و سبک، سعی در نوشتن بجای سخن گفتن، بازی کردن نقش گنگ و سخت شنوا و غیره.

تعویق انداختن ها شامل بکار بستن شیوه های مختلف طفره رفتن و سر دواندن است مثل: صاف کردن گلو، قورت دادن آب دهان، سرفه کردن، باد انداختن در بینی، بکار بردن کلمات و عبارات زائدی همچون «شما می دونید که» «منظور من اینه که» یا «همین طوره» یا استفاده بیش از حد از اصوات مثل «آه» «د» «پ» بگونه ای که گویا فرد منتظر کمک کسی است که وی را در صحبت کردن و ارائه کلمات مناسب یاری دهد. تعویق یا جانشین سازی ها شامل بکارگیری واژه های مترادف، کلمات آسان و یا جملات ساده تر بجای کلمات و یا عباراتی که فرد احتمال می دهد دچار لکنت شود. یا اینکه شخص لکنتی ممکن است به گونه ای پنهانی و یا یواشکی کلمه ای را که از آن ترس دارد جا بیندازد و یا به روشهای دیگری متوسل شود. به تعویق انداختن ها و جانشین ساختن ها، خود از شیوه های مختلف پدیده طفره رفتن است.

همان طوری که قبلا اشاره شد. لکنت در واقع چیزی است که فرد لکنتی سعی می کند نکند. لذا اگر شما بتوانید از صمیم دل به این عقیده و نگرش معتقد شوید که هرگز سعی نکنید که لکنت خود را پنهان داشته و یا از آن طفره روید، خواهید دید ه به طور قابل ملاحظه ای از مشکلی که گریبانگیر شماست خود را رها ساخته اید.

ارسال شده در ۲۰ دی ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس

مطالب مشابه