اصلاح نگرش و بازخورد فرد لکنتی

وقتی دچار لکنت می شوید راحت و آرام باشید هیچ گونه فشاری به خودتان نیاورید.صحبت کردن به شیوه آرام و متین موجب می شود که صوت شما به صورت روان و آهسته به شکل کلمات جریان یافته و دستگاه صوتی شما مثل لب ها، زبان و آرواره ها به گونه ای آرام و راحت فعالیت داشته باشند. وقتی که خیلی آرام و روان کلمات را در استخدام خود قرار دهید شما آغاز خوب و راحتی را برای تکلم برگزیده اید.این رهنمود بسیار مهم این پیام را در بر دارد که وقتی دچار لکنت می شوید تا آنجایی که ممکن است خیلی آرام و راحت لکنت نموده و به صورت کاملا طبیعی تنفس کنید. اگر شما با این قاعده اساسی همراهی داشته باشید و بگذارید که خیلی راحت لکنت داشته باشید بتدریج شدت و فراوانی لکنت شما کاهش خواهد یافت.

غالب کسانی که دچار لکنت هستند سعی می کنند در مقابله با لکنت خودشان، کلمات را با فشار بیان نموده و بعضا همزمان با فشار دادن لب ها بر روی هم و یا چسبانیدن زبان بر سقف دهان و یا با ایجاد گیر در حرکات تارهای صوتی، جلوی جریان هوا و تنفس طبیعی خودشان را به گونه ای مسدود می نمایند. و این هیچ تاثیری در سلاست کلامی ایشان ندارد. شما نمی توانید از بطری سربسته آبی بیرون بریزید. آزمایش کنید و دریابید که چقدر آسان می توانید لکنت نمائید.

شما از با تقلا و فشار صحبت کردن چیزی بدست نخواهید آورد هر چقدر شما به خودتان فشار بیاورید و تقلای بیشتری نمائید که صحبت بدون لکنت داشته باشید لکنت شما بدتر خواهد شد. مبارزه با خودتان را متوقف نمائید چرا که با این شیوه نهایتا چیزی بدست نخواهید آورد. در عوض بهتر است لکنت آرام و راحت را جایگزین عادات مایوس کننده و غیر طبیعی خودتان نمائید. خیلی آرام و راحت لکنت نمائید. شما تاثیر مثبت آن را خواهید دید.

خیلی راحت و آزاد لکنت نمائید و سعی نکنید که مسئله لکنتی بودن خودتان را مخفی نگه دارید.

بی تردید از اینکه خودتان را یک فرد غیر لکنتی نشان دهید هیچ سودی نخواهید برد. اگر سعی کنید که لکنت خود را مخفی نگه دارید در واقع کاری جز همیشگی نمودن آن انجام نداده اید. به دیگران بگوئید که شما لکنت دارید و این نگرش را بپذیرید که شما به طور آزادانه و داوطلبانه لکنت می کنید.

اگر شما یک نگرش آزاد و صریح را بپذیرید این کار مسئله خجالت و دست پاچگی شما را در زمینه مشکل تکلمی تان و بطور محوری کاهش خواهد داد. وجود احساسات مملو از شرم و یا خجالت ترس ناشی از آن، مشکل تکلمی شما را مضاعف می نماید. این ترس از مشکل لکنت خود موجب تنش و یا ایجاد گیر در دستگاه گویایی شده و اختلال تکلمی شما را تشدید می نماید.

اگر افراد لکنتی لکنت خود را پنهان ننمایند بیشتر ایشان حساسیت کمتری به اختلال گوییای خود داشته و بالطبع مشکل اندکی خواهند داشت. تغییر رویه فکری و نگرش شما و همچنین کاهش خودآگاهی شما نسبت به لکنتی خود دارید ممکن است یک تکلیف دشواری باشد و بی تردید زمان قابل ملاحظه ای را به خود اختصاص خواهد داد تا شما از ترس و اضطرابی که دارید خلاص شوید. در هر حال چقدر شما در این زمینه تلاش نمائید (صحبت بصورت آزاد و راحت و صریح) نتایج خوشایندی را تجربه خواهید نمود.

بنابراین بیایید با هم تلاش نماییم ترسی را که شما از لکنت خود دارید کاهش دهیم با این توجه که شما با تمایل شخصی و آمادگی به دیگران بقبولانید که شما لکنت دارید. در فصت های مناسب نیز با کسانیکه هم صحبت می شوید راجع به لکنت خودتان هم راحت بحث نمائید. به آنها بگوئید که شما مشغول تمرینات داده شده برای اصلاح لکنت خود می باشید.

بعنوان بخشی از این قاعده کلی شما ترغیب خواهید شد که بعضی وقت ها لکنت عمدی از خود نشان بدهید. با انجام تعمدی آنچه که شما از آن می ترسیدید (لکنت)، شما بتدریج از ترس و یا تنشی که موب تشدید مشکل گویایی شما می شد رها می شوید. در هر حال قبل از انجام این دستور لطفا توصیه های داده شده را در فصل مربوط مطالعه نمائید.

بپذیرید که لکنت دارید. بله من یک لکنتی هستم و امیدوارم برای کسانیکه دچار لکنت هستند مطالعه این نوشته سودمند باشد که بدانند من شدیدا دچار لکنت بودم بنحوی که نمی توانستم دو جمله مفهوم را به راحتی ادا نمایم تا اینکه من به سن ۲۴ سالگی رسیدم. آیا هنوز هم لکنت دارم؟ بله، من هنوز هم خودم را یک فرد لکنتی می دانم زیرا که هنوز هم بندرت اختلال جزیی در صحبت ها از خود نشان می دهم. دلیل مهم دیگری که من خودم را لکنتی می دانم این است که من دیگر حقیقت را پنهان نمی کنم.

 

ارسال شده در ۱۹ دی ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس

مطالب مشابه