لکنت کلونیک Clonic یا حالت تکراری غیر ارادی در بیان کلمه

لکنت زبان یک پدیده پیچیده روانی- حرکتی و عمدتا خاص دوران کودکی است و معمولا از سنین ۲ تا ۴ سالگی یعنی سن آغاز سخن گفتن شروع می شود و تقریبا از هر صد کودک یک نفر مبتلا به لکنت زبان است. لازم به تذکر است که حدود ۸۰ درصد همه کودکانی که به نحوی دچار لکنت بوده اند بتدریج تا قبل از سنین نوجوانی بدون هرگونه مشکل تازه ای مانند افراد دیگر به طور طبیعی صحبت می نمایند. اما در عین حال لکنت زبان از مهمترین و متداول ترین انواع اختلالات تکلمی است.

سن ۶ و ۷ سالگی یعنی زبان اغاز مدرسه در رابطه با شروع یا تشدید لکنت زبان کودکان بسیار حائز اهمیت است. به لحاظ ویژگی های عاطفی و سازگاریهای اجتماعی خاص این مرحله از زندگی کودک و مواجه شدن آنها با اولین تجربه رسمی اجتماعی، این مرحله یا دوره یعنی آغاز مدرسه موقعیت مستعدی است برای بروز لکنت زبان، بخصوص برای بعضی از کودکانی که از نظر عاطفی- اجتماعی آمادگی لازم را برای ورود به مدرسه و مواجه شدن با نهاد اجتماعی رسمی ندارند. به همین دلیل ما همواره شاهد مقدار قابل توجهی از شاگردان کلاس اول دبستان می بایشم که دچار لکنت زبان می شوند و یا احیانا لکنت آنها بیشتر می شود. بنابراین در این شرایط می بایست از اعمال هرگونه تنبیه و فشار عاطفی و ذهنی به کودک اجتناب نمود.

مواقعی نیز دوران بلوغ به لحاظ ویژگی های زیستی- روانی- اجتماعی آن زمینه مناسبی برای بروز و بعضا بازگشت یا تشدید لکنت زبان نوجوانان می باشد. در این شرایط سن، شرایط و ویژگی های فردی و اجتماعی در تغییر شکل و یا تشدید لکنت موثر است.

لکنت زبان در میان پسران به مراتب بیشتر از دختران است و در بررسی ها و تحقیقات مختلف نسبتی در حدود ۷۰ درصد (برای پسران) و ۳۰ درصد (برای دختران) ذکر گردیده است.

در توصیف افراد مبتلا به لکنت می توان چنین خلاصه نمود که آنها به طور غیر طبیعی حروف و کلماتی را تکرار می نمایند و بعبارت دیگر فاقد روانی و سلاست در گفتار هستند. و یا اینکه اختلال گفتاری در آنها مربوط به وقفه ای عضلانی است که هنگام تلفظ حروف و سیلاب ها عارض شده و مانع از شروع یا ادامه سخن می گردد.

این لکنت و توقف تحمیلی در ادای کلمه و یا تکرار تحمیلی حروف معمولا با تشنج و فشار و تقلا برای ادامه کلمات و سخن گفتن همراه است و به همین دلیل فردی که لکنت دارد گاهی بخشی از کلمه ای را که با شدت تکرار نموده و یا از بخشی از کلمات به طور ناقص رد شده و سعی می کند به صحت خود ادامه دهد. در لکنت زبان معمولا مدت زمان وقفه در صحبت و فراوانی و توالی وقفه ها و نیز شدت و کثرت تکرار حروف و کلمات و میزان فشار و کوشش عاطفی در تلفظ کلمات، به صورت های مختلف و به نسبت های متفاوت در میان کودکان و بزرگسالان مبتلا به لکنت زبان دیده می شود که توجه به آنها و مطالعه و ارزیابی دقیق آنها کمک موثری است در ارائه روشهای گفتار درمانگری.

بطور کلی می توان با توجه به عوارض و حالات مختلف لکنت یعنی مدت زمان وقفه ها و فراوانی و توالی آنها و شدت و کثرت تکرار و میزان قوت و فشار و تشنج مربوط به تلفظ حروف و کلمات دو نوع خاص لکنت را مشخص نمود. با این توجه که بعضی از افراد لکنتی بویژه در سنین نوجوانی و جوانی بعضا هر دو حالت را از خود نشان می دهند.

لکنت کلونیک Clonic یا حالت تکراری غیر ارادی در بیان کلمه:

در این نوع از لکنت زبان کودک یا بزرگسال یک بخش معمولا اولین بخش کلمه ای را با سلامت و تشنج بطور غیر ارادی تکرار می کند مثلا کلمه مادر را چنین بیان می کند: مـ مـ مـ مادر و یا کلمه «خودم» را به این نحوه: خـ خـ خـ خـ خودم به زبان می آورد و مثالهایی از این قبیل.

حالت دوم لکنت تونیک Tonic یا توقف تحمیل در تلفظ کلمه است. در این حالت که در کنش عضلات دستگاه گویایی چند ثانیه ای توقف و سکون به وجود می آید فرد مبتلا به این نوع لکنت، دچار گیر و وقفه در تلفظ و ادای کلمه می شود. این حالت همواره با احساس فشار و کوشش و تقلای فوق العاده برای ادای کلمه همراه است. شخص مبتلا به این نوع لکنت برای ادای کلمه شدیدا بود فشار می آورد و پس از لحظاتی بطور ناگهانی و با تشنج کلمه را ادا می نماید.

ارسال شده در ۱۸ دی ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس

مطالب مشابه