درمان مناسب برای مبتلایان به ADHD و اختلال دو قطبی

در صورت بروز همزمان این دو بیماری، اختلال دوقطبی باید قبل از ADHD درمان شود، زیرا غالبا ADHD با وجود اختلال دو قطبی بهبود نمی یابد و تجویز داروهای محرک برای درمان ADHD، موجب بروز نوسانات خلقی در این بیماران می شود. پس از تثبیت خلق می توان مجددا نشانه های ADHD را ارزیابی کرد. احتمال دارد که شدت علائم ADHD پس از درمان اختلال دوقطبی کاهش یابد اما در صورت عدم بهبود نشانه ها باید به درمان آن ها پرداخت. در این شرایط باید خطر عود شیدایی را با شروع درمان ADHD در نظر داشت. هر چند بعضی معتقدند که داروهای محرک موجب بروز دوره شیدایی در افراد مبتلا به اختلال دو قطبی می شوند ولی به دلیل عدم شواهد علمی کافی، اختلاف نظرهای زیادی در این زمینه وجود دارد. در هر حال می توان با تجویز یک داروی تثبیت کننده و تحت نظارت پزشک معالج، از محرک ها استفاده کرد. مصرف آتوموکستین به دلیل شباهت ساختار شیمیایی اش با داروهای ضد افسردگی، خطرناک تر از محرک ها است. ضد افسردگی ها باعث عود دوره های شیدایی در افراد مبتلا به اختلال دو قطبی می شوند. هر چند بوپروپیون نسبت به داروهای ضد افسردگی، بی ثباتی خلقی کمتری ایجاد می کند و بخصوص در درمان همزمان افسردگی دو قطبی و ADHD مفید است ولی برای پیشگیری از خطر نوسان خلق و عود دوره های شیدایی باید همراه با یک داروی تثبیت کننده خلق مصرف شود.

روان درمانی می تواند به بهبود اختلال دو قطبی کمک کند و به عنوان یک رویکرد الحاقی به طرح درمانی این اختلال افزوده شود. رویکرد شناختی رفتاری در کاهش علائم ADHD موثر است.

ارسال شده در 12 دی 1395 توسط