آیا شباهتهایی بین ADHD و اختلال دوقطبی وجود دارد؟

احتمال بروز همزمان ADHD و اختلال دوقطبی در بزرگسالان بالاست. مطالعات نشان داده اند که تقریبا 9% تا 21% از بزرگسالان مبتلا به اختلال دوقطبی، ADHD هم دارند و حدود 19% از بزرگسالان ADHD دچار اختلال دو قطبی می باشند. احتمال بروز دوره های شیدایی، اقدام به خودکشی، رفتارهای خشن و مشکلات قانونی در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی که همزمان علائم ADHD را نیز نشان می دهند بیشتر است. ممکن است همبودی این دو بیماری با سن شروع اختلال دوقطبی ارتباط داشته باشند زیرا سن شروع آن در افرادی که مبتلا به هر دو اختلال هستند، کمتر از 19 سال است. بر اساس مطالعات انجام شده، نرخ روز ADHD در کودکان والدین مبتلا به اختلال دوقطبی بالاتر از گروه کنترل است. اگر چه تعداد زیادی از جوانان مبتلا به اختلال دوقطبی علائم ADHD را نیز دارند ولی بعضی از افرادی که واقعا مبتلا به اختلال دوقطبی هستند اشتباها ADHD تشخیص داده می شوند.

هر چند ADHD را می توان به راحتی از اختلال دوقطبی متمایز کرد ولی درک تفاوت آن با شیدایی دشوار است. این دو اختلال بخصوص در سنین کودکی و نوجوانی دارای علائم مشابهی هستند. از جمله نشانگان مشترک هر دو اختلال می توان به تکانشگری، بی توجهی، بیش فعالی، انرژی جسمی زیاد، تغییر خلق، همبودی با اختلال سلوک، بی اعتنایی مقابله ای و مشکلات یادگیری اشاره کرد. غالبا در تاریخچه خانوادگی مبتلایان به هر دو اختلال، مواردی از ابتلا به اختلالات خلقی وجود دارد. خلق بالا و بزرگ منشی مداوم از بهترین نشانه ها برای تمایز بین ADHD و اختلال دوقطبی است. به علاوه علائم اختلال دو قطبی به صورت دوره ای بروز می کنند در حالی که نشانه های ADHD دائمی هستند. بی توجهی، بیش فعالی، تکلم سریع و حواس پرتی از علائم مشترک هر دو اختلال می باشند و در تشخیص افتراقی این اختلالات مفید نیستند. هر چند نحوه تاثیر داروهای محرک بر علائم بیماری منجر به تشخیص اختلال نمی شود ولی اطلاعاتی را در مورد طبقه تشخیصی ارائه می کند. برای مثال مصرف داروهای محرک یا ضد افسردگی ها موجب تشدید علائم شدایی در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی می شود مگر اینکه قبل از آن تثبیت کننده های خلقی تجویز شوند.

ارسال شده در 12 دی 1395 توسط