وقتی داروهای بیمار مبتلا به ADHD کارساز نیست

 

وقتی مصرف یک داروی خاص نتیجه مورد انتظار را ایجاد نمی کند باید یک سری اقدامات را انجام داد. با وجود اینکه محرک ها بهترین داروهای موجود برای بهبود نشانه های ADHD محسوب می شوند اما در درمان همه بیماران موثر نیستند. هر چند نرخ پاسخ به این داروها بین 70 درصد تا 80 درصد می باشد ولی شامل تمام افراد مبتلا به ADHD نمی شود. در صورتی که اولین داروی محرک تجویز شده به بیمار کمکی نکرد استفاده از داروی محرک دیگری از یک طبقه فرعی متفاوتف نرخ پاسخ دهی را افزایش می دهد. بنابراین تغییر دارو از متیل فنیدیت به آمتفامین یا بالعکس معمولا موثر است. گاهی استفاده از محرک دیگری در همان طبقه دارویی به دلیل تفاوت در وضعیت فارماکوکینتیک آن موثر می باشد. به علاوه بالا بردن دوز دارو تا جایی که برای بیمار قابل تحمل باشد نیز مهم است.

یکی از دلایل عدم پاسخ به داروها تجویز دوز ناکافی یعنی کمتر از حداکثر مقدار توصیه شده می باشد. هر چند FDA حداکثر دوز مجاز هر دارو را تعیین کرده است اما بسیاری از درمانگران دریافتند که مصرف مقادیر بیشتر دارو تحت نظارت پزشک برای بعضی از افراد مفید است.

معمولا توصیه های FDA در مورد دوز داروها بر اساس مطالعات انجام شده در این زمینه است اما وقتی دارویی وارد بازار می شود و عملا برای درمان بیماران به کار می رود با مقادیر بالاتری تجویز می شود. به هر حال، اگر محرک ها موثر نباشند آتوموکستین انتخاب بعدی است با وجود اینکه نرخ پاسخ دهی به آتوموکستین کمتر از محرک ها می باشد ولی این دارو به دلیل مکانیسم اثر متفاوتش می تواند در شرایطی که محرک ها موثر نیستند به کار رود. برای بررسی اثرات این دارو باید آن را به مدت چهار تا شش هفته و با دوز کافی برای وزن بدن مصرف کرد. اگر داروهای محرک و آتوموکستین در درمان علائم ADHD موثر نبودند می توان از سایر داروها استفاده کرد.

به علاوه بیمار باید مجددا ارزیابی شود و اختلالات همبود درمان نشده وی مثل افسردگی یا اضطراب بررسی شوند زیرا این مشکلات همبود می توانند درمان ADHD را تحت تاثیر قرار دهند. بیماران باید پزشک خود را از هر نوع دارو یا ماده ای که مصرف می کنند مطلع سازند. برای مثال مصرف ماری جوانا که برای کسب آرامش بین افراد مبتلا به ADHD بسیار شایع است، می تواند هر درمانی را بی اثر کند.

ارسال شده در 11 دی 1395 توسط