داروهای مورد استفاده برای درمان ADHD کدامند؟

چندین طبقه دارویی مختلف برای درمان این اختلال وجود دارند اما تنها اثربخشی چند داروی محرک و یک داروی غیر محرک در درمان ADHD بزرگسالی تایید شده است. هر چند مکانیسم اثربخشی داروها با هم تفاوت دارند ولی بیشتر آنها بر سیستم نور آدرنرژیک تاثیر می گذارند. طبقات دارویی مورد استفاده برای این اختلال عبارتند از:

محرک ها

  • آمفتامین
  • متیل فنیدیت

غیر محرک ها

  • آتوموکسیتن

ضد افسردگی ها

  • ونلافاکسین
  • بوپروپیون
  • سه حلقه ای ها

ضد تنش ها

  • کلونیدین
  • گانفاسین

داروهای بالا برنده هوشیاری:

  • مدافینیل

به خاطر داشته باشید که FDA (اداره غذا و دارو آمریکا)، تنها بعضی از داروهای محرک و یک داروی غیر محرک به نام آتوموکستین را برای درمان ADHD بزرگسالان تایید کرده است. هر چند تمام داروهای محرک تایید نشده اند اما انتظار می رود که همه آنها موثر باشند.

اولین و تنها داروی غیر محرک تایید شده در درمان ADHD، آتوموکستین است. هر چند احتمال درمان با داروهای محرک بیشتر است اما گاهی درمان با یک داروی غیر محرک ارجحیت دارد. بیماران همیشه محرک ها را به راحتی تحمل نمی کنند زیرا این داروها در بعضی افراد موجب فقدان اشتها و خواب می شوند. به علاوه این داروها می توانند موجب تشدید اختلالات  اضطرابی، خلقی یا تیک بیمار شوند و مورد سوء مصرف قرار گیرند. استفاده از داروهای محرک در دوران بزرگسالی، خطرات قلبی- عروقی را نیز به همراه دارد. هر چند آتوموکستین چنین مشکلاتی را ایجاد نمی کند ولی برخلاف محرک ها دارای اثربخشی فوری نیست و در صورتی که با دوز صحیح مصرف شود 4 تا 6 هفته طول می کشد تا به طور کامل اثر کند. بنابراین اگر داروهای محرک منع مصرف نداشته باشند معمولا در درمان ADHD ابتدا از آنها استفاده می شود. اثرات مثبت یا منفی داروهای محرک طی درمان به سرعت مشخص می شوند و معمولا در صورتی که این داروها تاثیر مناسبی نداشته باشند از آتوموکستین استفاده می شود.

سایر داروهای مورد استفاده در درمان ADHD بزرگسالان، بوپروپیون و ونلافاکسین هستند که هر دو آنها طولانی اثرند و جزء ضد افسردگی ها طبقه بندی می شوند. شواهدی مبنی بر تاثیر این داروها بر نشانه های ADHD وجود دارد که احتمالا به دلیل اثرات دوپامینی و نورآدرنالینی آنها است. در صورت وجود افسردگی یا اضطراب همراه با ADHD یا عدم تاثیر سایر مداخلات در درمان این اختلال، می توان از داروهای مذکور استفاده کرد. ضد افسردگی های سه حلقه ای از طریق منع باز جذب نوراپی نفرین و سرتونین، موجب بهبود علائم ADHD می شوند اما عوارض جانبی آنها از جمله مشکلات قلبی، استفاده از این داروها را محدود می کند. شایع ترین ضد افسردگی های سه حلقه ای تجویز شده ایمی پرامین، دزی پرامین و نورتریپتیلین هستند.

معمولا کلونیدین و گوانفاسین برای درمان ADHD کودکان تجویز می شوند ولی از آنجا که تعداد دوزهای روزانه گوانفاسین کمتر از کلونیدین است استفاده از آن برای کمک به بزرگسالان بهتر است. هر چند این داروها معمولا برای درمان پرتنشی به کار می روند اما به بهبود توجه و کاهش بیش فعالی کودکان و بزرگسالان مبتلا به ADHD نیز کمک می کنند. به طور معمول این داروها باید 2 تا 3 بار در روز مصرف شوند که همین عامل استفاده از آنها را دشوار می کند. به همین دلیل گوانفاسین طولانی اثر تهیه شده است که پس از تایید FDA برای درمان کودکان و بزرگسالان به کار خواهد رفت.

مدافینیل، برای افزایش هوشیاری افراد مبتلا به حمله خواب طی دوره های خواب آلودگی شدید روزانه به کار می رود. آزمایش های بالینی تاثیر این دارو را در درمان ADHD کودکی و بزرگسالی نشان داده اند و تلاش می شود که تاییدیه FDA برای کاربرد آن در این زمینه نیز کسب شود از آنجا که در میان 1000 نفر از بیمارانی که این دارو را امتحان کردند چندین مورد بروز جوش های پوستی گزارش شده است، FDA به راحتی این دارو را تایید نخواهد کرد. طبق گزارش های حاصله علت جوشهای پوستی در یک نفر از بیمارانی که از این دارو استفاده کرده بود، ابتلا به سندرم استونس- جانسون و نه مصرف مدافینیل بوده است.

ارسال شده در 9 دی 1395 توسط