چه کسی صلاحیت تشخیص و درمان ADHD را دارد؟

بسیاری از درمانگران با زمینه های تحصیلی مختلف، صلاحیت تشخیص و درمان ADHD را دارند. پزشکان متخصص از جمله روان پزشکان، متخصصان مغز و اعصاب، داخلی و کودک می توانند ADHD را تشخیص داده و درمان کنند. متخصصان داخلی و کودک بسته به علاقه شان به درمان ADHD ممکن است که شما را به یک مسئول بهداشت روان ارجاع دهند. با توجه به اینکه ADHD معمولا به عنوان اختلال دوران کودکی در نظر گرفته می شود متخصصان کودک بیشتر از متخصصان بزرگسالان در درمان آن تبحر دارند. در میان پزشکان مختلف، یک روان پزشک احتمالا می تواند علاوه بر تجویز دارو، خدمات روان ردمانی را نیز برای بیمار فراهم کند. روان پرستاران در تشخیص و درمان ADHD مهارت دارند و می توانند دارو تجویز کنند. از آنجا که اخیرا ADHD به عنوان اختلال شایع بزرگسالی مطرح شده است یافتن روان پزشک یا روان پرستاری که در درمان این اختلال با تجربه باشد حائز اهمیت است. روان پزشکان کودک و نوجوان معمولا در زمینه اختلالات بزرگسالان نیز تبحر دارند و می توانند ADHD را در سنین مختلف درمان کنند. سایر متخصصان بهداشت روان مانند روان شناسان و مددکاران بالینی نیز می توانند ADHD را تشخیص دهند اما  احتمالا شما را برای ارزیابی جسمی و توصیه های دارویی به یک روان پزشک ارجاع می دهند. بسیاری از طرح های بیمه، متخصصانی برای تامین خدمات بهداشت روان دارند اما در بعضی  از طرح ها، حق انتخاب  افراد محدود است. غالبا مکان زندگی شما، بر انتخاب متخصص موردنظر تاثیر می گذارد زیرا برخی مناطق ایالات متحده با کمبود درمانگر مواجهند. بسیاری از متخصصان بهداشت روان می توانند علاوه بر دارو، انواع مختلف روان درمانی را به عنوان درمان الحاقی برای بهبود علائم ADHD یا مشکلات همراه با  این اختلال ارائه دهند. این متخصصان عبارتند از:

  • مددکاران اجتماعی
  • روان شناسان
  • متخصصان روان پرستاری
  • روان پزشکان

وقتی به دنبال یک متخصص بهداشت روان هستید انتخاب ردی با مدرک و آموزش مناسب اهمیت دارد. هر کسی می تواند بدون اینکه آموزش یا مدرک خاصی داشته باشد خود را روان درمانگر بنامد. بهتر است از درمانگرتان راجع به آموزش و پیشینه اش در سنجش و درمان ADHD سوال کنید. مراحل تحصیلی متخصصان بهداشت روان مختلف در زیر آمده است.

مددکاران اجتماعی، طیف گسترده ای از خدمات بهداشت روان شامل سنجش، تشخیص و درمان را فراهم می کنند. آنها مدرک کارشناسی خود را در رشته مددکاری اجتماعی یا سایر حیطه ها گرفته اند و سپس برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد یا دکتری مددکاری اجتماعی آموزش دیده اند. در این رشته برای فعالیت به عنوان یک مددکار اجتماعی بالینی یا درمان مراجعان، مدرک کارشناسی ارشد مورد نیاز است. در بسیاری از ایالات، مددکاران اجتماعی در صورتی می توانند کار کنند که پروانه کار بگیرند مجوز داشته باشند و نامشان ثبت شده باشد. آموزش های دوره کارشناسی ارشد دو سال به طول می انجامد و شامل دروسی مثل رفاه اجتماعی، روان شناسی، سیستم های خانواده، رشد کودک، تشخیص و سوء استفاده/ غفلت از کودک و سالمند می باشد. طی این دو سال دانشجویان مددکاری اجتماعی در دوره های کارورزی مرتبط با علایقشان شرکت می کنند. معمولا پس از تکمیل دوره کارشناسی ارشد و قبل از اخذ پروانه کار، افراد باید مدتی تحت نظارت بالینی یک متخصص فعالیت کنند.

روان شناسان پس از تکمیل دوره کارشناسی، برای دریافت مدرک دکتری روان شناسی چندین سال آموزش می بینند. مفاهیم دوره کارشناسی شامل موضوعات متنوعی مثل آمار، روان شناسی اجتماعی، روان شناسی رشد، تئوری های شخصیت، آزمون های روانشناختی، آزمون های مداد کاغذی که به شناسایی ویژگی های شخصیتی، هوش، مشکلات یادگیری و آسیب شناسی روانی کمک می کند، فنون روان درمانی، تاریخچه و فلسفه روان شناسی، داروشناسی روانی و روان شناسی فیزیولوژیک می باشند. پس از این دوره، دانشجو باید در یک مرکز بهداشت روان که در زمینه روان درمانی و آزمون های روانشناختی فعالیت می کند تحت نظارت یک روان شناس ارشد به مدت یک سال فعالیت کند. روان شناسان قبل از گذراندن آزمون برای اخذ پروانه روان شناسی ایالتی باید ساعاتی در این مراکز فعالیت کنند.

روان پرستاران معمولا مدرک کارشناسی خود را در رشته پرستاری می گیرند و سپس در همین رشته، برای  اخذ مدرک کارشناسی ارشد یا دکتری آموزش می بینند. دوره کارشناسی ارشد دو سال طول می کشد و شامل دروسی مثل فیزیولوژی، آسیب شناسی جسمی، آسیب شناسی روانی، داروشناسی، روش های روان درمانی، درمان های روانی اجتماعی، پرستاری پیشرفته و تشخیص بیماری ها می باشد. آموزش های این دوره نیز شامل کارورزی بالینی تحت نظارت اساتید می باشد و شرایط دریافت پروانه کار از ایالتی به ایالت دیگر متفاوت است.

روان پزشکان، پزشکانی هستند که به طور تخصصی در رشته روان پزشکی آموزش دیده اند. دانشجویان به مدت چهار سال در دانشکده پزشکی درس می خوانند. آموزش پزشکی به علوم بنیادی مثل کالبد شناسی، فیزیولوژی، داروشناسی، زیست شناسی مولکولی، ایمنی شناسی و اسیب شناسی می پردازد. پس از آن طی دو سال، دوره های بالینی تخصصی شامل دارو درمانی، جراحی، اطفال، زنان و زایمان و روان پزشکی را می گذرانند. طی این دوره، دانشجویان پزشکی برای اخذ پروانه کار باید در دو ازمون نمره قبولی کسب کنند. پزشکان پس از فارغ التحصیلی از دانشکده پزشکی باید دوره یک ساله کارورزی را بگذرانند که حداقل چهار ماه آن مرتبط با یک تخصص مراقبت اولیه مثل دارو درمانی یا اطفال و دو ماه آن، مغز و اعصاب می باشد. پس از دوره کارورزی، پزشکان برای اخذ پروانه کار در هر ایالتی، باید در یک آزمون دیگر هم قبول شوند. دانشجویان روان پزشکی، طی دوره دستیابی، سه سال به طور تخصصی آموزشی می بینند و پس از گذراندن موفقیت آمیز این دوره واجد شرایط دانشنامه تخصصی می شوند. بعد از اتمام دوره دستیاری بسیاری از روان پزشکان در دوره دو ساله فوق تخصص هم شرکت می کنند. دوره های فوق تخصصی شامل روان پزشکی کودک و نوجوان، سالمندان، مشاوره، اعتیاد، قانونی و تحقیق می شود. برای کسب گواهی دانشنامه تخصصی روان پزشکان باید دو آزمون کتبی و شفاهی را بگذرانند. هر چند اخذ گواهی دانشنامه تخصصی برای درمان بیماران ضروری نیست و معمولا بلافاصله پس از تکمیل دوره دستیاری اخذ نمی شود ولی بسیاری از بیمارستان ها و شرکت های بیمه روان پزشکانی را می پذیرند که در یک دوره زمانی مشخص گواهی دانشنامه تخصصی خود را کسب کنند.

ممکن است زمانی که در جستجوی متخصص بهداشت روان هستید مراکزی را بیابید که برنامه ها و تسهیلات متنوعی را در این زمینه ارائه می کنند. از جمله این مراکز می تون به بخش روان پزشکی بیمارستان ها و کلینیک های سرپایی، مراکز وابسته به دانشگاه، نهادهای خدمات اجتماعی و مراکز بهداشت روان اشاره کرد.

ارسال شده در 8 دی 1395 توسط