نقش آزمون های عصب روانشناختی در تشخیص ADHD بزرگسالی چیست؟

ADHD بزرگسالی بر اساس سنجش بالینی و بررسی تاریخچه بیماری تشخیص داده می شود. آزمون های روانشناختی در صورت تردید در مورد تشخیص، وجود یک اختلال همراه، احتمال ابتلا به ناتوانی یادگیری همزمان یا حتی اشکال در تعیین زمان شروع نشانه ها به کار می روند. نتایج آزمون ها را باید در بافت اطلاعات بالینی و تاریخچه بیمار به کار برد و نباید از آنها به تنهایی برای تشخیص گذاری استفاده کرد. آزمون هایی که احتمالا به عنوان بخشی از یک سنجش عصب روانشناختی در بزرگسالان به کار می روند عبارتند از:

  • آزمون های عملکرد پیوسته که توجه انتخابی و پیوسته را ارزیابی می کند.
  • آزمون های نماد عددی و کدگذاری که سرعت ادراکی حرکتی را می سنجند.
  • آزمون های فراخنای ارقام که حافظه شغلی را ارزیابی می کنند.
  • آزمون رنگ و کلمه استروپ که یادگیری کلامی و منع پاسخ را می سنجد.
  • آزمون دسته بندی کارت ویسکانسین که مهارت های دیداری و حافظه کاری را ارزیابی می کند.
  • آزمون تولید اثر که سرعت دیداری- حرکتی و مهارت های تغییر فعالیت را بررسی می کند.
  • مقیاس هوشی و  کسلر بزرگسالان که عملکرد هوشی را می سنجد.
  • سیالی کلام که روان بودن تولیدات کلامی را ارزیابی می کند.

تحقیقات نشان داده اند که افراد مبتلا به ADHD نسبت به افراد گروه کنترل در آزمون های مختلف عصب روانشناختی خیلی ضعیف تر عمل می کنند. در هر حال مطالعات، ارتباطی بین نتایج آزمون ها و تخریب عملکرد را که لازمه تشخیص ADHD است نشان نداده اند. نقص های موجود در آزمون های مختلف عصب روانشناختی افراد ADHD در اختلال عملکرد لب پیشانی نیز به وجود می آیند. به همین دلیل ارزیابی بالینی و تاریخچه بیماری باید بخشی  از سنجش ADHD باشند. از نتایج آزمون های عصب روانشناختی می توان برای درخواست تغییراتی در موقعیت تحصیلی و آزمون های استاندارد استفاده کرد اما به خاطر داشته باشید که احتمالا شرکت های بیمه هزینه آزمون های عصب روانشناختی را که برای سنجش ADHD و نیازهای تحصیلی انجام شده اند، قبول نمی کنند.

 

ارسال شده در 9 دی 1395 توسط