چگونه به خانواده و دوستانم بیماری ADHD را بگویم؟

هر چند در جامعه کنونی مردم نسبت به اختلالات روان پزشکی مثل افسردگی، اضطراب و ADHD دید بازتری دارند ولی هنوز بیماران به دلیل شرم یا ترس از بی آبرویی، مشکلاتشان را مخفی می کنند.

افسانه هایی مثل ارتباط ADHD و تنبیلی هنوز پا برجا هستند و با وجود آگاهی مردم راجع به اختلالات روان پزشکی در نیمه خودآگاهاشنان فعالند. آگاه کردن خانواده و دوستان به شما احساس رهایی می بخشد. اطرافیان متوجه می شوند که در بعضی حیطه ها از جمله وقت شناسی، به خاطر آوردن قرار ملاقات ها، احساس ناکامی زودرس و امثال آن دچار مشکل هستید. شاید دوستان یا خانواده تان سالها به خاطر همین مشکلات سر به سر شما گذاشته اند. به آنها اطلاع بدهید که مبتلا به ADHD هستید و باورهای اشتباهشان را در مورد این اختلال تصحیح کنید. وقتی خانواده تان بپذیرند که شما به خاطر این مشکلات مقصر نیستید از احساس شرم و گناهتان کاسته می شود و اعتماد به نفستان بهبود می یابد.

شما در نهایت باید تصمیم بگیرید که چه کسی از این موضوع مطلع شود. مثل سایر بیماری های پزشکی، مشکلی که به دلیل آن دارو مصرف می کنید کاملا خصوصی است و آگاه کردن دیگران از این امر باید با  احتیاط انجام شود. یکی از مکان هایی که نباید اطلاعات خود را در آن جا مطرح کنید محیط دانشکده است چرا که در خوابگاه های دانشجویی استفاده از داروهای محرک بسیار شایع است. اگر دوستان و آشنایانتان متوجه شوند که شما داروهای محرک دارید ممکن است از شما بخواهند که تعدادی از قرص هایتان را به آنها بدهید. حتی اگر شما تمام خطرات دادن دارو به دیگران را بدانید معمولا رد کردن درخواصت اطرافیان دشوار است. بنابراین بهترین حالت این است که هیچ کس در مورد داروهای شما چیزی نداند.

ارسال شده در ۹ دی ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس