کدامیک از مواد شیمیایی موجود در مغز با ADHD مرتبط است؟

شواهد قابل توجهی مبنی بر اینکه نوراپی نفرین و دوپامین در فرایندهای توجه، برانگیختگی، کنترل تکانه و کارکردهای اجرایی دخیل هستند و در انجام این اعمال با هم همکاری می کنند وجود دارد. این تئوری که ADHD حاصل اختلال در دوپامین و نوراپی نفرین می باشد با توجه به اینکه داروهای موثر بر نشانه های این اختلال، ابتدا بر مسیرهای دوپامینی و نوراپی نفرینی اثر می گذارند و موادی که گیرنده های دوپامینی را مسدود کنند اثر داروها را خنثی می نمایند، تائید می شود.

بر  اساس یک فرضیه، کم یا زیاد بودن پیام رسانهای عصبی معینی در مغز، منجر به بروز ADHD می شود. این فرضیه خیلی ساده انگارانه است زیرا سیستم تنظیم توجه و برانگیختگی در افراد بسیار پیچیده است. ساختار دوپامین و نوراپی نفرین شبیه به هم می باشند و فقط از نظر وجود یک گروه هیدروکسیل با هم تفاوت دارند. به علاوه هر دو جزء مواد شیمیایی به نام کاتکولامین ها هستند. کاتکولامین ها در بروز سایر بیماری های روان پزشکی مثل افسردگی و اختلال دوقطبی نیز نقش دارند. دوپامین پیش ماده ساختن نوراپی نفرین در مغز می باشد و هر دو این پیام رسانهای عصبی در بخش های مختلف مغز با مقادیر متفاوت وجود دارند. نوراپی نفرین توسط آکسون های قسمتی از مغز به نام لوکوس سرولوس به تمام نقاط مغزی منتشر می شود. بر این اساس گمان می رود که نوراپی نفرین یک تعدیل کننده عصبی است به این معنا که تاثیر سایر پیام رسان های عصبی را در مغز تعدیل می کند. با وجود اینکه متمایز کردن عملکرد کاتکولامین ها در مغز غیر ممکن است به نظر می رسد کارکردهای نوراپی نفرین شامل موارد زیر می باشد:

  • افزایش و حفظ برانگیختگی کلی
  • تسهیل تنظیم هیجانی حین پاسخ به خطرات
  • تسهیل ذخیره و بازیابی اطلاعات در حافظه

نوراپی نفرین موجود در سیستم عصبی محیطی، هنگام مواجهه با خطرات، بدن را برای پاسخ جنگ یا گریز آماده می کند. برانگیختگی، هوشیاری و فعال سازی مغز موجب بروز پاسخ مناسب نسبت به خطر می شود. غالبا نوراپی نفرین برای تسهیل عملکردهای اجرایی از جمل استدلال، یادگیری و حل مساله مورد نیاز است.

مسیرهای دوپامین مغز از سه بخش مغز میانی آغاز می شوند و آکسون ها را از طریق چهار مسیر  اصلی به قسمتهای مختلف مغز که مسئول کنترل حرکات ارادی، سیستم پاداشی و پاسخ های عاطفی و انگیزشی هستند می فرستند. دوپامین موجود در لُبهای پیشانی، اطلاعات ارسالی از سایر بخشهای مغز را کنترل می کند. اختلال در عملکرد دوپامین لب پیشانی، به طور معکوس روی حافظه، توجه و حل مسئله تاثیر می گذارد. حافظه کاری نیازمند فعالیت گیرنده های دوپامین است. دوپامین واسطه فرایندهای پیش پیشانی قشر مغز است که مانع از حواس پرتی یا انجام اعمال تکانشی، افکار و عقاید می شود. دوپامین علاوه بر اثرات شناختی خود جزء مهمی از سیستم پاداش مغزی محسوب می شود.

ارسال شده در 9 دی 1395 توسط