انواع فیبرهای غذایی

گروهی از کربوهیدرات های پیچیده هستند که آنزیم های دستگاه گوارش قادر به شکستن پیوندهای قند آنها نیست. این مواد منبع انرژی غذایی محسوب نمی شوند اما اهمیت بسیاری برای بدن دارند. مصرف فیبرهای غذایی سبب عملکرد کامل دستگاه گوارش، آسانی عمل دفع، پیشگیری از یبوست و کاهش سطح کلسترول خون خواهد شد.

تا مدت ها چنین تصور می شد که رژیم های غذایی پر فیبر، در پیشگیری از سرطان و به ویژه سرطان روده موثر است اما نتایج مطالعات این نظریه را اثبات نمی کند. شاید به این دلیل است که در تحقیقات از میزان فیبری که از نظر کارشناسان تغذیه، پرفیبر شناخته می شود، استفاده نشده. با وجود این نقش موثر فیبرهای غذایی در پیشگیری از ابتلا به بیماری های قلبی- عروقی کاملا اثبات شده است.

فیبر غذایی با توجه به قابلیت حل شدن آن در آب، به دو گروه تقسیم می شود:

  • فیبر محلول در آب: این فیبر غذایی، سرعت حرکت و عبور غذا از روده را کاهش می دهد و سبب احساس سیری و پری معده به مدت طولانی تر می شود. مدفوع آب بیشتری در خود نگه می دارد و عمل دفع آسان تر انجام می گیرد. فیبر محلول در آب میزان کلسترول خون، فشار خون و التهاب را کاهش می دهند و قند خون را تنظیم می کند.
  • فیبر نامحلول در آب: این فیبر غذایی، سبب سهولت حرکت غذا در دستگاه گوارش شده حجم مدفوع را بیشتر می کند و سبب آسانی عمل دفع می شود. همچنین جذب قند کمتر شده و سطح آن در حد طبیعی ثابت می ماند.

بیشتر مواد غذایی حاوی هر دو گروه فیبر است. حتی مسهل پسیلیوم (ملین گیاهی) نیز هر دو نوع فیبر را در خود دارد. منابع غذایی بسیاری سرشار از فیبرهای خوراکی هستند. سبوس گندم، پوست و دانه های سبزیجات و میوه ها از منابع اصلی فیبرهای غذایی نامحلول در آب و سیب، مرکبات، جو و جو دوسر از منابع اصلی فیبرهای غذایی محلول در آب هستند.

این مطلب توسط سایت  فرامطلب تهیه شده است

ارسال شده در ۲۵ آذر ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس

مطالب مشابه