فائق آمدن بر خشم پدر و مادر

angryparent

گاه شخص حقیقتا با پدر و مادرش رویارو نمی شود بلکه با خشمی مواجه می شود که به دلیل گناهان یا غفلت های پدر و مادر نسبت به خود احساس می کند. سامانتا هنرمندی چهل ساله که مادر محروم کننده اش او را مورد سوء استفاده جسمی قرار می دهد و همچنین یکی از بستگان نیز به او دست اندازی جنسی داشت، تایید می کند که بیشتر درمان اولیه اش شامل اظهار کردن خشمش بود. گامی بزرگ درک این موضوع بود که چقدر خشم در درونم انباشته بودم. این مسئله مرا افسرده می کرد. در اتاقم کیسه بوکس داشتم. راکت تنیس را بر بالش می کوبیدم. شاخه ها را بر درختان می کوبیدم یا با راکت بیسبال بر قوطی آشغال آلومینیومی ضربه می زدم. یادم می آید روزی الوار دو در چهار اینچ را گرفتم و با یک چکش آنقدر به آن ضربه زدم که تقریبا به اندازه خلال دندان شد.

سامانتا، در ابتدا از خشم مادرش می تریسد. می گوید احساس می کردم حد و اندازه ای ندارد. آن گاه به مرحله آنان این کار را بر من روا داشتند رفت. بعدتر با کمک روان درمانگرش فهمید پدر و مادرم به من آسیب رساندند اما بخشی از من هنوز می خواهد با ایشان رابطه داشته باشد. به موقع

او به راه های بیشتری دست یافت. نوشتن، رقصیدن، آواز خواندن، نقاشی و مجسمه سازی.

خطرهای احتمالی رویارویی:

  • ممکن است از نظر عاطفی فشارآور باشد.
  • ممکن است روابط تان را با پدر و مادر ملتهب کند.
  • ممکن است به مقابله به مثل از جانب پدر و مادرتان بینجامد.
  • ممکن است بر اساس واکنشی که دریافت می کنید به احساس یاس یا اندوه منتهی شود.

تمرین هایی برای به صدا در آمدن و رویارویی:

راه هایی بی شمار برای به صدا درآمدن وجود دارد. رویارویی می تواند واقعی یا نمادین باشد. ممکن است یک یا چند شکل رویارویی نمادین زیر در تصریح آنچه که می خواهید یا نیاز دارید به پدر ومادرتان بگویید، کمک تان کند.

۱- آن را بنویسید.

برای کسانی که در دوران بزرگ شدن چندان از آزادی سخن گفتن برخوردار نبودند، نوشتن مطلب شان می تواند شفابخش باشد زیرا به خودشان اجازه می دهند آزادانه اندوه و غصه شان را در نامه ای که پست نمی کنند یا در گفتگو با دوستی مورد اعتماد یا درمانگر اظهار کنند. کارهایی را که پدر و مادر در حقتان روا داشته اند به فهرست درآورید همین طور خواسته هایتان از ایشان و اینکه نظارت آنان چقدر بر شما تاثیر گذاشت و ممکن است چگونه بر شما و اطرافیانتان تاثیر بگذارد.

۲- کارنامه پدر و مادری تهیه کنید.

به خاطر داشته باشید که چگونه مجبور بودید کارنامه تان را برای امضا، به پدر و مادرتان نشان دهید؟ به چگونگی رفتار پدر و مادرتان نمره دهید:

  • به شما آزادی عاطفی دادند.
  • شما را فردی بی همتا دیدند و استعدادتان را تقویت کردند.
  • رابطه ی آزادی را پروراندند.
  • حد و مرزهایی درست طراحی کردند و محدودیتی مناسب به وجود آوردند.
  • مهر و محبت، پذیرش و ارتباط جسمی عطا کردند.
  • آگاهی از زندگی درونی را در شما پروراندند و رابطه های بیرون خانواده را تقویت کردند.
  • شما را دوست داشتند، فردیت تان را تقویت کردند و شما را آزاد گذاردند.

۳- موضوع تان را به دادگاه ببرید.

اقامه دعوایی را که پدر و مادر یا هر دو نفرشان حضور داشته باشند، مجسم کنید، بنویسید. نقاشی یا نقش گزاری کنید. تصور کنید وکیل تان آنان را درباره چگونگی بزرگ کردنتان مورد بازجویی قرار می دهد یا اینکه خودتان این کار را انجام می دهید. می توانید این تمرین را خودتان انجام دهید یا با دوست یا درمانگری نقش گزاری کنید. آن گاه قاضی یا هیئت ژوری (در صورت تمایل دوستانتان) حکم می دهند. در جمله پایانی تان، روش هایی را که پدر و مادرتان به کار بردند و زیان هایی که برایتان به بار آوردند برشمارید. درخواست کنید آنان عذرخواهی کنند با هر جبران و غرامتی که انتخاب می کنید.

۴- موضوع تان را به صحنه اپرا ببرید.

مجسم یا نقش گزاری کنید، بنویسید یا به اجرا درآورید که همراه با دوست یا درمانگری با پدر و مادرتان در اپرا یا هر برنامه گفتگوی دیگری حضور دارید. شما که دوران خردسالی تان را مرور می کنید مرکز توجه هستید. ممکن است پدر و مادرتان مثل همیشه نظارت گر باشند اما شما همچنان حرف تان را می گویید و برای این کار تحسین می شوید.

۵- در مورد آتش جهنم و دوزخ موعظه کنید.

شما سخنران میهمان در کلیسا یا معبد پدر و مادرهای بیش نظارت گر هستید. به جماعت پدر و مادرهای بیش نظارت گر اشتباه روش هایشان را نشان دهید. بگذارید همان گونه که می خواهید با کلام کتاب مقدس ضربه وارد کنید. تصور کنید گروه عبادی سراپا گوش، وحشت زده، متقاعد یا هر چه که می خواهید، هستند.

۶- شوخی خشن.

مجسم کنید در یک مرکز تفریحی، درباره پدر و مادرتان کاری را به شکل روزانه انجام می دهید. گفته هاشان و رفتارهای نظارت کننده شان را در حالی که تماشاچیان قهقهه می زنند و سرگرم می شوند، تقلید کنید.

آیا می توانم پدر و مادرم را عفو کنم؟

پدرم را بخشیدم چون او را درک می کردم. «سالی، سی و پنج ساله، برنامه نویس رایانه»

برای کسانی که در محیطی بیش نظارت شده بزرگ شده اند هیچ مسئله ای به اندازه عفو و بخشش، آنان را دچار نگرانی و سردرگمی نمی کند.

به نظر من، عفو و بخشش انتخاب است. عفو کردن ممکن است به شفا یافتن کمک کند یا ممکن است روند آن را کُند کند. برای برخی عفو کردن و مهم تر از آن رها کردن به معنای آزاد شدن و شفا یافتن است. دیگران هرگز نمی بخشند، اما شفا نیز می یابند.

عفو کردن جرات می خواهد زیرا به معنی رها کردن بخشی از هویت تان به منزله فردی آسیب دیده است- نقشی که ممکن است انکار را تغییر دهد و شفایابی را آغاز کند. بنابراین ممکن است عفو کردن به مانند آن باشد که از این شناخت سخت به دست آمده که چگونه آسیب دیده اید و برایتان به چه قیمتی تمام شده است دست بکشید.

این مطلب توسط سایت  فرامطلب تهیه شده است

ارسال شده در ۱۹ آذر ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس

مطالب مشابه