مهارت های موثر برای برطرف کردن آلزایمر

alzheimerstrees

چگونه می توانیم بیماری آلزایمر را تشخیص دهیم ؟ آیا درمان بیماری آلزایمر امکان پذیر است ؟ بیماری آلزایمر تغییراتی در رفتار ها و حالت های انسان ایجاد می کند که باعث از دست دادن حافظه شده و توانایی های ذهنی را کاهش می دهد. در این مطلب با  راه های درمان بیماری آلزایمر آشنا می شویم.

علائم بیماری آلزایمر شامل از دست دادن حافظه، قضاوت و استدلال و تغییراتی در حالات و رفتار می باشد. گاهی افراد به این علائم توجه نمی کنند و تشخیص نمی دهند که چنین اختلالی وجود دارد. از آن جا که علائم به تدریج ظاهر می شوند ممکن است که مدت طولانی جلب توجه ننمایند و اشتباها تصور شود این رفتارها بخشی از روند پیری است.

علائم هشدار دهنده

با افزایش سن تغییراتی در حافظه ایجاد می شود که طبیعی است، اما نشانه های بیماری آلزایمر چیزی بیش از فراموشی های موقتی و ساده می باشند. افرادی که به آلزایمر دچار می شوند، مشکلاتی را در برقراری ارتباط، یادگیری، تفکر و استدلال تجربه می کنند، این مشکلات بر وضعیت شغلی، فعالیت های اجتماعی و زندگی خانوادگی فرد تاثیر می گذارد. فهرستی از علائم معمول بیماری تهیه شده است تا به شما کمک نماید تغییراتی را که در اثر بالا رفتن سن در حافظه ایجاد می شود از علائم بیماری آلزایمر افتراق دهید. بین تغییرات معمول حافظه و علائم بیماری مرز مشخص و واضحی وجود ندارد. اگر فردی دچار تغییراتی در عملکرد و حافظه خود شد بهتر است به پزشک مراجعه نماید. بنابر توصیه انجمن آلزایمر ایران، بهتر است افراد مبتلا به دمانس(خردسودگی) و خانواده هایشان هر چه سریع­تر مورد حمایت و مراقبت قرار گیرند و در مورد این بیماری اطلاعاتی کسب کنند.

علائم هشدار دهنده عبارتند از:

۱ـ اختلال حافظه

اختلال حافظه، در حدی که در انجام فعالیت­های روزانه، مشکل ایجاد نماید. افراد معمولی ممکن است یک قرار ملاقات، اسم همکار و یا شماره تلفن دوستی را فراموش کنند و سپس بخاطر آورند. اما فرد مبتلا به بیماری آلزایمر اغلب مسائل (به ویژه مسائلی که اخیرا اتفاق افتاده) را فراموش می نماید و هرگز هم بخاطر نمی آورد.

۲ـ مشکلات در انجام کارهای عادی

فرد پر مشغله ممکن است گهگاهی حواسش پرت شود. مثلاً هویجی را که برای استفاده در کنار غذای اصلی پخته است، بر روی اجاق گاز جا گذارده، تا پایان صرف غذا هم بخاطر نیاورد. اما فرد مبتلا به بیماری آلزایمر به تدریج توانائی پخت غذا (به شیوه سابق) را از دست می­دهد و گاهی نیز فراموش می کند که غذا خورده است.

۳ـ ضعف بیان

برای همه افراد پیش می آید که در پیدا کردن لغات مناسب دچار مشکل شوند. ولی فرد مبتلا به بیماری آلزایمر گاهی کلمات ساده را از یاد می برد و لغات نامناسب جایگزین می کند، درنتیجه جملات او نامفهوم می شوند. اشتباهات دستوری و ناتوانی دنبال کردن یک موضوع از دیگر نشانه هاست.

۴ـ گم کردن زمان و مکان

به طور طبیعی گاهی اوقات ممکن است افراد، روزهای هفته، تاریخ روز و یا مقصدشان را فراموش کنند ولی دوباره با تمرکز بیاد بیاورند. فرد مبتلا به بیماری آلزایمر ممکن است در خیابان راه خود را گم کند و نداند که چگونه به آنجا رفته است و یا نتواند از آنجا راه خانه خود را دوباره پیدا نماید .

۵ـ ضعف یا کاهش قضاوت

ممکن است فرد مبتلا به بیماری عفونی مراجعه به پزشک را به تعویق بیاندازند ولی بالاخره این کار را انجام می دهد. اما فرد مبتلا به بیماری آلزایمر نه مشکلاتش را درک می کند و نه مراجعه به پزشک را ضروری می داند. همچنین اختلال در تصمیم گیری­های ساده (مانند پوشیدن لباس های زمستانی در گرمای تابستان) از دیگر علائم هشداردهنده است.

۶ـ مشکلات در تفکر ذهنی

گاه و بی گاه ممکن است افراد رسیدگی به حساب های مالی­شان را مشکل بدانند، اما فرد مبتلا به بیماری آلزایمر به تدریج ارقام را فراموش می کند و نمی داند با آنها چکار کند.

۷ ـ جابجا گذاشتن اجسام

هر کسی ممکن است که موقتاً کلید یا کیف پولش را سر جایش نگذارد. ولی فرد مبتلا به بیماری آلزایمر ممکن است اجسام را در جاهای نامربوط بگذارد، مثلاً گذاشتن اطو در فریزر و یا ساعت مچی در قندان.

۸ـ تغییرات در حالات و رفتار

همه ممکن است گهگاهی غمگین و یا بد خلق باشند، اما در فرد مبتلا به بیماری آلزایمر خُلق بیمار می­تواند سریعاً‌ تغییر کند و بی هیچ دلیل، آرامش به اشک و خشم تبدیل شود.

۹ـ تغییرات در شخصیت

به صورت طبیعی ممکن است شخصیت افراد با افزایش سن کمی تغییر نماید،‌ ولی تغییر شخصیت در فرد مبتلا به بیماری آلزایمر می تواند شدیدتر باشد. این تغییرات شامل سر در گمی، ترس و بدبینی، منزوی شدن، بی تفاوتی و یا بروز رفتارهای نامناسب است.

۱۰ـ از دست دادن انگیزه

به طور طبیعی افراد گاهی از کار خانه، فعالیت­های شغلی و یا وظایف اجتماعی خسته می شوند ولی در نهایت و پس از کمی استراحت دوباره انگیزه های خود را با می یابند، اما فرد مبتلا به بیماری آلزایمر ممکن است نسبت به وقایع و رویدادهای محیط زندگی و خانواده اش کاملاً ‌بی تفاوت به نظر آید.

سایر علائم رفتاری هشدار دهنده:

· عدم توجه به طرز لباس پوشیدن و نظافت شخصی

· عدم توجه بیمار به نتیجۀ کار خود

· مشکوک شدن بی‌دلیل نسبت به اطرافیان

· عصبانی شدن و پرخاشگری ناگهانی و بی‌دلیل که قبلاً سابقه نداشته ‌است.

· روی آوردن به الکل، موادمخدر یا سیگار و یا بالا بردن بی رویه مصرف آن ها

· ناگهان و بدون دلیل گوشه گیری و کناره جویی کردن

· کاهش رفت و آمد و مصاحبت با دوستان

· تمایل بیشتر برای صحبت راجع به گذشته‌های دور به جای وقایع اخیر

· تغییر در الگوی خواب مانند دیر بیدار شدن هنگام صبح یا خوابیدن وسط روز

· افزایش تعداد حوادث در منزل، مانند سوزاندن غذا، روشن گذاشتن گاز، اطو و …

· غیرمنطقی شدن تفکر

· تصادف های بیش از حد با اتومبیل

· نمازخواندن بدون وضو، بدون حجاب، بدون توجه به قبله، یا فراموش کردن تعداد رکعت­ها

· عدم رعایت آداب اجتماعی و هرگونه تغییر جدی در عادات و رفتارهای سابق

تشخیص

بیماری آلزایمر یکی از عوامل دمانس یا خردسودگی است. علائم آن شامل از دست دادن حافظه، قضاوت و استدلال و تغییراتی در حالات و رفتار می باشد. گاهی افراد به این علائم توجهی نمی کنند و تشخیص نمی دهند که چنین اختلالی وجود دارد. از آن جا که علائم به تدریج ظاهر می شوند ممکن است که مدت طولانی جلب توجه ننمایند و اشتباها تصور شود این رفتارها بخشی از روند پیری است.

اهمیت تشخیص زودهنگام

بسیار حائز اهمیت است که اگر شاهد علائمی چون ضعف حافظه، کاهش توانایی در قضاوت، استدلال و انجام امور روزمره و تغییرات در حالات و رفتار خود و یا اطرافیان­تان می باشید، به یک متخصص مغز و اعصاب مراجعه نمائید.

· بعضی از بیماری ها یا حالات ممکن است علائمی شبیه آلزایمر را ایجاد نمایند مانند:

o افسردگی

o بیماری های تیروئید و یا مشکلات قلبی

o برخی عفونت ها

o تداخلات داروئی

o مصرف الکل

برای چه باید از تشخیص بیماری مطلع شد؟

شناختن ریشه های علائم به افراد کمک خواهد کرد که :

o منشاء علائم رابشناسند.

o مراقبت مناسب، درمان و پشتیبانی لازم را دریافت کنند.

o برای آینده برنامه ریزی کنند.

· اتخاذ تشخیص طبی

تشخیص طبی از طریق مجموعه سنجش و ارزیابی دقیق و حذف دلایل احتمالی دیگر، انجام می گیرد. پزشکان معمولاً ۸۰ تا ۹۰ درصد اوقات می توانند تشخیص صحیح داده، پزشک خانواده یا کلینیک حافظه می توانند بهترین تشخیص را بدهند، ممکن است پزشک خانواده نظر دهد که بیمار باید به تعدادی متخصص برای تشخیص نهایی مراجعه نماید.

این افراد متخصص شامل روانشناس، روانکاو، متخصص مغز و اعصاب و سالمندان، پرستار، مددکار اجتماعی و متخصص کاردرمانی می شود. این متخصصین مشکلات ایجاد شده در حافظه، توانائی استدلال، تکلم و قضاوت و اثرات آن بر زندگی روزمره بیمار را بررسی می کنند.

• روند تشخیص

با مراجعه به پزشک مغز و اعصاب، او بررسی های لازم را از طریق مکالمه با فرد، معاینه فیزیکی، تست حافظه و اسکن مغز انجام می دهد.

۱٫ بررسی تاریخچه شخصی

از فرد مبتلا،‌ افراد خانواده ویا دوستان او در مورد علائم بیماری در زمان حال و گذشته سئوالاتی خواهد شد. همچنین در مورد بیماریهای گذشته شخص، سابقه پزشکی و روحی روانی خانواده سئوالاتی مطرح می­شود.

۲٫ مکالمه با فرد

در این قسمت، شخص را از نظر درک زمان و مکان و همچنین حافظه و محاسبات ساده، بررسی می کنند. این تمرینات شامل بیاد آوردن لغات، اجسام، نقاشی کردن، دیکته و سئوالاتی چون ( الان چه سال، ماه و روزی است ) می شود.

۳٫ معاینه فیزیکی

برای رسیدن به تشخیص نهائی، یک معاینه کامل پزشکی ضروری است. بدین منظور پزشک احتمال وجود بیماری های: قلب، ریه، کبد، کلیه ، تیروئید که می توانند علائمی مشابه بیماری آلزایمر ایجاد کنند را بررسی می کند. سیستم عصبی هم بررسی می شود تا اطمینان کامل حاصل گردد که سایر امراض عصبی باعث این اختلالات نمی باشد. به همین منظور پزشک آزمایشهایی بر روی قدرت، کشیدگی و هماهنگی ماهیچه ها، حرکات چشم، تکلم و حس­ها انجام می دهد.

۴٫ آزمایش ها و بررسی های پاراکلینیک

آزمایش کامل خون، جهت ردیابی ناراحتی هایی چون کم خونی، مرض قند، تیروئید و یا عفونت که می توانند علائمی مشابه داشته باشند انجام می گیرد. سایر آزمایش­ها مانند EEG (نوار مغزی) سی تی اسکن،P E T و SPECT و MRI مغز می باشد، که با تشخیص و دستور پزشک متخصص انجام خواهد شد، می‌توانند در پیدا کردن منشاء علایم کمک نمایند.

سنجش حافظه

مشاور با استفاده از تست های موجود می تواند وضعیت حافظه فرد را ارزیابی کرده و انواع مشکلات (دمانس، افسردگی، اضطراب و …) را تشخیص داده و در صورت نیاز جهت انجام مراحل بعدی تشخیصی به پزشک متخصص ارجاع دهد.

درمان

به موازات پیشرفت­های علم پزشکی و تحقیقات جدید به خصوص در سال­های اخیر، چشم اندازهای تازه ای از امید؛ به وجود آمده است. اما در حال حاضر فرآیند درمان بیشتر به معنای کنترل و جلوگیری از پیشرفت بیماری و همچنین کنترل علائم و اختلالات روانی و رفتاری ناشی از آن می باشد.

مراجعه به دو پزشک متخصص یعنی روانپزشک (اعصاب و روان) و متخصص مغز و اعصاب در جهت دریافت درمان دارویی توصیه می گردد. به علاوه می توانید در کنار درمان دارویی از درمان تکمیلی و روش های غیردارویی همچون روان درمانی، گفتاردرمانی، کاردرمانی، هنردرمانی (به ویژه موسیقی، نقاشی و حرکات ریتمیک)، ماساژدرمانی، رایحه درمانی(عطر اسطوقدوس، پوست لیمو)، هومیوپاتی(درمان با داروهای گیاهی) و یا اکسیژن درمانی استفاده نمایید.انجام برخی فعالیت­ها نیز مانند ورزش، پیاده روی، آوازخواندن، تحریک حواس پنجگانه از طریق محرک­های خوشایند و … می توانند در تعدیل هر چه بیشتر علائم بیماری به شما کمک نمایند.

وب دا

ارسال شده در ۳ آذر ۱۳۹۵ توسط مطلب نگار