خود انسان نقش زیادی در ایجاد استرس دارد

stairs-leading-up-to-an-airplane-door

این مطلب که شما در ایجاد استرس خود نقشی فعال دارید شاید به نظر واضح نباشد. مثلا برخی از این سناریوهای ناراحت کننده را در نظر بگیرید:

  • احساس استرس می کنید زیرا مجبورید فردا در حل کارتان یک سخنرانی ارائه دهید تا مشتری جدیدی را به دست آورید.
  • احساس استرس می کنید زیرا در سوپر مارکت مجبورید در صف طولانی صندوق بایستید.
  • احساس استرس می کنید زیار عمه ی ایراد گیرتان می خواهد به خانه ی شما بیاید و یک هفته با شما زندگی کند.
  • احساس استرس می کنید زیرا همسایه تان موسیقی اش را با صدای بلند پخش می کند.

در هر یک از این موارد فرض بر آن است که یک موقعیت یا رویداد خارجی استرس ایجاد می کند. یعنی سخنرانی، صف کُند، بستگان ایرادگیر، یا همسایه ی پر سر و صدا باعث می شوند شما استرس داشته باشید و این امر تا حدی صادق است. بگذارید با آن مواجه شوید شما بدون این استرس زاها، احساس استرس نمی کردید. اما واقعیت آن است که سخنرانی ها، صف های کند، بستگان مشکل دار و موسیقی بلند به خودی خود قدرت ایجاد استرس را ندارند. برای آنکه موقعیت یا شرایطی استرس ایجاد کنند باید آن موقعیت را پر استرس ببینید.

استرس در ارتفاع ۱۰ کیلومتری: جنگ یا گریز

به این سناریو توجه کنید: شما در صندلی هواپیما نشسته اید. فکر می کنید:

اوه خدای من، من می میرم! می دانم این هواپیما دارد سقوط می کند همه ی ما کشته خواهیم شد. آن موتور سمت چپ صدای مسخره ای دارد. این هواپیما واقعا به دردسر افتاده است! خدای من، فقط من را نجات بده و من قول می دهم…

شما استرس زیادی را تجربه می کنید. مسافر کناری خود را می بینید که با رضایت لبخندی می زند او مطلقا هیچ استرسی را تجربه نمی کند او فکر می کند:

عالی است! عاشق پرواز کردن هستم. هیچ کس نمی تواند مرا به اینجا برساند. واقعا با این رمان که می خوانم احسا سوانهادگی می کنم. آه شام را آوردند. احساس خیلی خوبی است فکر کنم برای شام ماهی داریم.

اگر عوامل بیرونی استرس را ایجاد می کردند همه ی افراد وقتی در یک موقعیت خاص قرار می گرفتند یک نوع احساس استرس داشتند. این امر صادق نیست هر گاه با گروهی از افراد یک استرس را مطرح کنید احتمالا طیف گسترده ای از واکنش ها را می بینید. آنچه که برای یک شخص استرس زاست، ممکن است برای دیگری استرس کمتری داشته باشد یا ممکن است اصلا استرس زا نباشد. این سناریوهای کمی تغیر یافته را در نظر بگیرید.

  • چند روز قبل از آنکه سخنرانی تان را ارائه دهید متوجه می شوید که شغل بهتری در شرکت دیگری به شما پیشنهاد شده است. خوشحال هستید. آیا در مورد سخنرانی استرس کمتری دارید؟ فکر می کنم این طور باشد.
  • در صف کُند سوپر مارکت ایستاده اید اما مجله ای را بر می دارید که داستان جالبی در آن است. حال از اینکه صف کند حرکت می کند خوشحالید زیرا می خواهید آن مطلب را تمام کنید.
  • خبر موثقی به شما رسیده که عمه تان وصیت نامه اش را بازنویسی کرده و شما را تنها وارث املاک نسبتا بزرگ خود کرده است. دوست دارید عمه تان بیشتر نزد شما بماند؟
  • همسایه های پر سر و صدا؟ چه کسی اهمیت می دهد؟ امروز صبح قولنامه ی یک آپارتمان را در قسمت دیگر شهر امضا کردید با نصف این هزینه و فضایی دو برابر اینجا. راحت باش!

بله می دانم که این سناریوها محتمل نیستند اما نکته ی مورد نظر من را نشان می دهند. تنها رویداد استرس زا نیست که استرس را ایجاد می کند بلکه دریافت های شما و توقعات تان در مورد آن رویداد بالقوه استرس زا نیز میزان استرس شما را تعیین می کند.

این مطلب توسط سایت فرامطلب تهیه شده است

ارسال شده در ۱۹ آبان ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس