مراقبه برایتان خوب است

woman-in-red-shirt-with-long-hair-inhaling

از میان تمام روش های موجود برای کمک به آرامش، احتمالا روشی که بیشتر تردید را ایجاد می کند مراقبه است. وقتی به مراقبه فکر می کنیم این احتمال وجود دارد که تصاویری از حالت نشسته در حالت نیلوفر به ذهنتان برسد. شاید احساس کنید که این حالت چندان مناسب دفتر کارتان نیست. جای تعجب نیست که ممن است کمی در مورد انجام این حرکت تردید داشته اشید. با این وجود احتمال دارد که تاکنون این کار را انجام داده باشید. ممکن است از اینکه در حال انجام این کار بوده اید آگاه نبوده اید، اما در آن اوقات ذهنتان آرام، بدون مشغولیت و متمرکز می شود و در حال پردازش آن روز خود نیستید یا در مورد چیزهای مختلفی فکر نمی کنید (کاری را انجام می دهید که شبیه مراقبه است).  شرق به غرب می آید:  مردم شرق (به ویژه آن هایی که به مذهب یا باورهای فلسفی خاصی پایبند هستند) مراقبه را در واقع هزاران سال انجام داده اند. این افراد مراقبه را به عنوان وسیله ای برای جستجو و یافتن آرامش درونی، روشنگری و هماهنگی با هستی استفاده می کنند.  اما مراقبه در دنیای غرب با چنین پذیرشی رو به رو نشده است. غریبان سعی کرده اند مراقبه را به عنوان تعصبی خارجی، بیگانه و گاهی مذهبی ببینند. در دهه ی ۱۹۶۰ وقتی ماها ریشی (یک رهبر مذهبی محبوب هندو) مطرح شد غریبان با گروه اقلیت جامعه کم کم با مراقبه آشنا شدند.  اما اخیرا محققان متوجه تاثیرات مثبت مراقبه شده اند. دکتر هربرت بنسون از موسیه ی پزشکی بیمارستان دکونز در بوستون یکی از اولین کسانی بود که مراقبه را برای طیف گسترده تری از غربیان تطبیق و معرفی کرد. از آن زمان، اصول و روش مراقبه با پذیرش و شوق بیشتری در غرب رو به رو شده است.

این مطلب توسط سایت  فرامطلب تهیه شده است

ارسال شده در ۱۵ آبان ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس