شش نوع روش جراحی برای پیوند شریان به ورید

شش نوع روش جراحی برای پیوند شریان به ورید پشتی عمقی پیشنهاد شده است از روش چهارم الی ششم برای درمان نارسایی شریانی آلت تناسلی و از بقیه روشها برای درمان بیمارانی که قادر به نگهداری نعوظ نیستند استفاده می شود. از شریان اپی گاستریک و گرافت ورید سافن داخلی برای این مقصود استفاده می گردد. انتخاب هر کدام از روشها بستگی به مقدار جریان مایع برای ایجاد نعوظ مصنوعی دارد. روش جدا کردن شریان اپی گاستریک تحتانی قبلا شرح داده شده است. در مورد ورید سافن داخلی پس از جدا کردن و شستشو با محلول هپارین رقیق شده برای پیوند آماده می شود.

روش اول:

در این روش پس از بررسی دریچه های ورید پشتی با ماده حاجب در صورتی که باعث انسداد شوند به وسیله کاتتر عروق کرونر پارسونت از بین می روند. سپس شریان اپی گاستریک به کنار ورید پشتی با پرولن ۸ صفر پیوند می شود. در صورتی که این روش برای درمان کافی نباشد از روش دوم استفاده می گردد.

روش دوم:

در این روش ورید پشتی در ناحیه سمفیز عانه قطع شده انتهای آن به انتهای شریان اپی گاستریک پیوند می شود.

روش سوم:

در این روش پس از قطع ورید پشتی در ناحیه سمفیز عانه انتهای آن به گرافت ورید سافن با پرولن ۸ صفر پیوند می گرد سپس انتهای ورید سافن به کنار شریان فمورال متصل می شود.

همان طور که ذکر شد از این سه روش جهت بیمارانی که قادر به نگهداری نعوظ نیستند استفاده می گردد. در مواردی که ناتوانی جنسی به علت نارسایی شریانی است از روش چهارم الی ششم استفاده می شود.

روش چهارم:

در این روش پس از پیوند شریان اپی گاستریک به ورید پشتی عمقی، باید ارتباطی بین سطح خلفی ورید پشتی عمقی و جسم غاری ایجاد شود.

روش پنجم: در این روش پس از پیوند شریان اپی گاستریک به کنار ورید پشتی انتهای قطع شده ورید پشتی به جسم غاری پیوند می شود.

روش ششم:

در این روش پس از پیوند شرین فمورال به وسیله گرافت ورید سافن به ورید پشتی عمقی سپس ارتباطی بین ورید پشتی و جسم غاری ایجاد می نماییم. فشار داخل جسم غاری و اسفنجی و خون وارد شده به آنها باید بلافاصله بعد از پایان پیوند عروقی به وسیله داپلر و آرتریوگرافی بررسی شوند.

کلاهک آلت و جسم اسفنجی نباید بیش از حد پر خون گردند. با بررسی بالینی کلاهک آلت در صورت وجود نبض شدید در آن و نعوظ بیش از حد می توان فهمید که کلاهک بیش از حد پر خون شده است.

جهت درمان این حالت می توان جریان خون وارد شده به آلت را با کاهش قطر ورید سافن و یا ورید عمقی پشتی در قسمت ریشه آلت کم کرد. بر اساس گزارش Virag با استفاده از این روشها در هیچ موردی پریاپیسم ایجاد نشده است. در بررسی بیماران شش ماه بعد از عمل در ۷۵ درصد موارد راه پیوند شریانی به ورید باز بوده است. میزان موفقیت با استفاده از روش چهارم، پنجم و ششم در درمان نارسایی شریانی ۶۵ درصد گزارش شده است.

این مطلب توسط سایت  فرامطلب تهیه شده است

ارسال شده در ۱۱ آبان ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس

مطالب مشابه