ناتوانی جنسی به علت انسداد در شریان آئورت و ایلیاک

 

thompson_pa_front_desk_uro_2013_6818

در سال ۱۹۳۳ Leriche برای اولین بار سندرمی را توصیف نمود که از صفات مشخصه آن ایسکمی اندام تحتانی و ناتوانی جنسی به علت انسداد در شریان آئورت و ایلیاک بود. این اولین مدرکی بود که نشان می داد نارسایی شریانی می تواند باعث ناتوانی جنسی شود. در سال ۱۹۵۸ Oconor یک مورد بهبود ناتوانی جنسی را پس از خارج کردن اتروم از شریان گزارش نمود. تشخیص ناتوانی جنسی ثانویه به انسداد شریانی به وسیله انژیوگرافی، اندازه گیری نسبت فشار شریان آلت تناسلی به شریان بازویی، پلتیسموگرافی و تست نعوظ شبانه داده می شود.

روش جراحی برای رفع انسدادهای شریانی بسته به عادت جراح و محل انسداد دارد. بهترین مسیر برای دسترسی به شریان هیپوگاستریک از طریق خلف صفاق است. در این روش تمام مسیر شریان هیپوگاستریک و انشعابات شریانی و شریانهای ایلیاک مشترک و خارجی در دسترس می باشد. در موقع عمل باید انشعابات لگنی شریان هیپوگاستریک آزاد شده مواظب بود که به انتیما آسیبی نرسد. اگر لازم باشد که از پروتزهای عروقی برای ارتباط شریان آئورت به فمورال استفاده شود در صورتی که این عمل در دو طرف انجام می گردد باید حتما در یک طرف به شریان هیپوگاستریک نیز خون رسانده شود. برای جلوگیری از اختلالات عصبی خصوصا اختلال انزال در موقع جدا کردن عروق از نسوج اطراف باید مواظب شبکه عصبی اطراف آئورت و شبکه لگنی بود.

انتخاب روش عمل بستگی به تشخیص نوع ضایعه دارد مثلا در صورتی که ناتوانی جنسی به علت سندرم دزدی خون لگنی باشد انتقال خون توسط پروتیز عروقی از شریان آئورت به رانی بدون ترمیم شریان هیپوگاستریک هم باعث بهبود ناتوانی جنسی می شود اما در مواردی که مجموعه ای از انسداد و سندرم دزدی لگنی یا انسداد ساده دو طرفه وجود داشته باشد باید حتما به یکی از شریانهای هیپوگاستریک خون رسانده شود.

نتیجه بعد از عمل با بررسی بالینی و تغییر در فشار آلت مشخص می گردد. عدم بهبود بعد از عمل به علت ترمیم ناقص شریان هیپوگاستریک یا انسداد در قسمتهای انتهایی شریان می باشد.

این مطلب توسط سایت  فرامطلب تهیه شده است

ارسال شده در ۱۱ آبان ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس

مطالب مشابه