پروتزهای سخت و نیمه سخت آلت تناسلی

 

sickman

به نظر می رسد که اولین پروتزهای مصنوعی میانه یا نی های باریکی بوده که داخل پیشابراه گذاشته می شده است. حتی امروزه هم با بیمارانی مواجه می شویم که سعی در جاگذاری مداد د پیشابراه خود داشته اند ولی وارد مثانه یا پیشابراه خلفی آنها شده است.

برای اولین بار در سال ۱۹۳۶ سعی در استفاده از پروتز مصنوعی آلت شد. Bogoras در آن سال برای ترمیم یک آلت قطع شده از غضروف استخوان استفاده نمود. در سالهای بعد هم از تکه های استخوان به عنوان پروتز استفاده شد ولی به علت سختی زیاد آن و جذب تدریجی  استخوان این روش بتدریج منسوخ شد.

گودوین اولین شخصی است که از مواد مصنوعی جهت ساختن پروتز استفاده نمود. او دریافت که پس از کاشتن یک تکه اکریلیک در بدن حیوانات پس از مدتی اطراف آن غلاف فیبروز بدون واکنش شدید التهابی  ایجاد می شود. در سال ۱۹۴۷ گودوین در یک بیمار مبتلا به کانسر مثانه پس از خارج کردن پیشابراه قدامی یک میله اکریلیکی را به جای پیشابراه قبلی گذاشت که نتیجه آن بهبود زخم بدون ایجاد عفونت و تحریک بود.

اکریلیک یک ماده سخت و غیر قابل انعطاف است که برای ساختن دندان مصنوعی استفاده می شود. اگر چه نتیجه استفاده از پروتزهای اکریلیکی در تعدادی از بیماران موفقیت آمیز بوده است ولی این ماده هم برای مقصود مناسب نبود.

در سال ۱۹۶۰ Loeffler میله اکریلیکی را برای اولین بار در داخل جسم غاری گذاشت ولی به علت محدودیت انعطاف پذیری اکریلیک این روش منسوخ شد.

در سال ۱۹۶۰ کاریو از دو میله پلی اتیلنی جهت کاشتن در اجسام غاری استفاده نمودند. Behri برای ایجاد تونل در اجسام غاری از دیلاتاتور هگار استفاده کرد. در این روش یک عدد میله سیلیکونی در بین دو جسم غاری کاشته می شد.

در سال ۱۹۷۵ Cordon , Carrion, Small استفاده از پروتزهای نیمه سخت را گزارش نمودند. جنس این پروتزها از سیلیکون انعطاف پذیر بود. این پروتزها به قطرهای ۹، ۱۱ و ۱۳ میلیمتری و به طولهای ۱۲ تا ۲۱ سانتیمتری ساخته شدند. قبل از عمل امکان اندازه گیری دقیق طول آلت وجود ندارد بنابراین در حین عمل از دیلاتاتور استفاده می شود و سپس با بررسی طول جسم غاری از پروتز همان اندازه برای کاشتن استفاده می گردد.

پروتزهای سیلیکونی قدرت جذب زیادی دارند از این جهت اگر یک پروتز در بیماری امتحان شود به علت جذب پروتئین های خون در صورت استفاده در بیمار دیگر باعث راکسیون شدید التهابی می گردد. بنابراین یک پروتز سیلیکونی نباید در بیش از یک بیمار امتحان شود. برای تعیین طول اجسام غاری ابتدا از میله های با همان اندازه پروتزها استفاده می گردد سپس پروتز هم اندازه با میله در جسم غاری کاشته می شود.

پروتزهای خم شونده

Bogoras در سال ۱۹۷۶ پروتزهای خم شونده را معرفی نمود. این پروتزها که شامل دو قسمت هستند یکی قسمت انتهایی که نیمه سخت است و دیگری قسمت ابتدایی که کاملا قابل انعطاف می باشد، به علت انعطاف پذیری پروتزها پنهان کردن آن ها در زیر لباس امکان پذیر است. اگر در حین کاشتن پروتزها لیگامان معلق هم قطر شود، پنهان کردن آلت در زیر لباس راحت تر انجام می گردد. برای خم کردن پروتز باید فقط ۲ الی ۳ سانتیمتر ابتدایی آن از استخوان پوبیس پایین تر قرار گیرد. در اکثر بیماران از پروتزهای با قطر ۱۲ میلیمتر استفاده می شود اما در صورت بافت اسکار در اجسام غاری به دنبال پریاپیسم یا بیماری پیرونی (Peyronie) از پروتزهای با قطر ۹ میلی لیتر استفاده می شود.

این مطلب توسط سایت  فرامطلب تهیه شده است

ارسال شده در ۱۰ آبان ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس

مطالب مشابه