اختلالات جنسی در بیمارانی که تحت دیالیز قرار دارند

blood-in-tube-with-white-glove-hand

با شروع دیالیز بیماری که به مرحله انتهایی زندگی خود رسیده مجددا حیات تازه ای می یابد. محدودیتهای غذایی و مایعات برداشته شده، بیمار تحت یک رژیم غنی از پروتئین، کالری و ویتامین قرار می گیرد. اختلالات اعضاء بدن مثل پریکاردیت، اورمی، کاردیومیوپاتی، نوروپاتی و آنمی بهبود نسبی پیدا می کنند. با این وجود اختلالات جنسی در اغلب بیمارن پس از دیالیز تغییری نکرده یا حتی ممکن است بدتر شوند. عواملی که پس از شروع دیالیز مانع بهبود اعمال جنسی می شوند. باقی ماندن نوروپتی محیطی و اثرات سمی اورمی، هیپرپاراتیروئیدیسم و فشارهای روحی هستند در صورتی که دیالیز به مدت طولانی ادامه یابد، آترواسکلروز پیشرفت نموده باعث عدم بهبود اعمال جنسی به علت اختلالات عروقی می شود.

یکی از عوارض دیالیز ژنیکوماستی موقتی است که معمولا ۳۰ الی ۶۰ روز پس از شروع دیالیز مکرر ایجاد می شود. این ژنیکوماستی ارتباطی به سطح پرولاکتین سرم و کاهش اعمال جنسی ندارد چون بعضی از بیماران با وجود ژنیکوماستی، اختلالی در اعمال جنسی ندارند.

فشارهای روحی هم نقش مهمی در اختلالات جنسی این بیماران دارند. بیماری که هفته ای سه بار دیالیز می شود به علت وابستگی به دستگاه دیالیز اعتماد به نفس خود را از دست داده دچار مشکلات روحی و افسردگی شدید می شود که نهایتا باعث اختلال در اعمال جنسی حتی طلاق می گردد. خلاصه با آنکه دیالیز سبب حیات مجدد بیماران می شود ولی اغلب تاثیری در بهبود اعمال جنسی ندارد.

این مطلب توسط سایت  فرامطلب تهیه شده است

ارسال شده در ۹ آبان ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس