تاثیر داروها دراختلال جنسی قسمت ۲

bottle-of-red-and-white-pills-tipped-over

بر اساس گزارشهای موجود مصرف طولانی مدت دیگوکسین باعث کاهش میل جنسی و اختلال در نعوظ و ژنیکوماستی می گردد. مکانیسم ایجاد ژنیکوماستی مشخص نشده عده ای از محققین بالا رفن سطح استروژن، کاهش سطح هورمون جسم زرد و تستوسترون را به دنبال مصرف این دارو گزارش نموده اند.

داروهای دیورتیک

هیدروکلروتیازید ممکن است باعث اختلالات جنسی شود. اسپرینولاکتون داروی متضاد الدوسترون با مکانیسم رقابتی می باشد. مصرف این دارو با مقدار زیاد باعث کاهش میل جنسی، ژنیکوماستی و اختلال در نعوظ می شود.

داروهای آرامبخش و ضد افسردگی

بنزودیازپین یک داروی آرامبخش و در مواردی ضد تشنج است. اختلالات جنسی پس از مصرف این دارو گزارش نشده است.

اختلال در انزال پس از مصرف کلردیازوپوکسید گزارش نشده است.

گروه بوتیروفن ها داروهای ضد پسیکوز هستند. داروهای این گروه با مکانیسم افزایش سطح پرولاکتین باعث اختلالات جنسی می گردند. کربنات لیتیوم بندرت سبب اختلالات جنسی می شود. داروهای مهار کننده مونو- آمینو- اکسیداز باعث توقف انزال می گردند. از داروهای گروه فنوتیازین ها برای درمان پسیکوز استفاده می شود. اکثر داروهای این گروه سبب ژنیکوماستی و اختلال انزال می گردند.

تیوریدازین از داروهای این گروه در ۲۴ درصد موارد باعث اختلال در نعوظ و در ۴۹ درصد موارد موجب اختلال در انزال می شود.

داروهای تری سیکلیک ضد افسردگی

داروهای این گروه به علت اثر ضد کولینرژیکی قوی باعث اختلال در میل جنسی، نعوظ و انزال می شوند در مواردی ژنیکوماستی به دنبال مصرف این داروها گزارش شده است.

داروهای ضد کولینرژیکی

ناتوانی جنسی یکی از عوارض جانبی اغلب داروهای ضد کولینرژیکی از قبیل اتروپین، کلیندینیوم و دیسیکلومین می باشد.

داروهای موثر در درمان پارکینسون

لوودوپا و داروهای مشابه باعث مهار انزال می شوند.

داروهای بنزوتروپین هم می توانند سبب اختلال در نعوظ گردند.

داروهای متفرقه

سیمتیدین یک داروی مهار کننده گیرنده های H2 است که می تواند باعث اختلال در نعوظ کاهش میل جنسی و ژنیکوماستی شود. علت اختلالات جنسی پس از مصرف سیمتیدین اثر ضد اندروژنی آن می باشد.

کلوفیبرات یک داروی کاهش دهنده چربی خون است. این دارو می تواند با اثر روی متابولیسم اندروژن ها و رقابت برای اشغال گیرنده های اندروژنی سبب ناتوانی جنسی شود.

ایندومتاسین یک داروی مهار کننده پروستاگلاندین است که با اثر روی عضلات صاف آلت تناسلی می تواند باعث ناتوانی در نعوظ گردد.

متی سرژید برای جلوگیری از سردردهای میگرنی مصرف می شود. این دارو ضد دوپامین و سروتونین است و با همین مکانیسم می تواند باعث ناتوانی در نعوظ گردد. مترونیدازول هم با مکانیسم ناشناخته ممکن است موجب کاهش میل جنسی شود. کافئین موجود در قهوه در صورت مصرف در حد اعتدال اثری بر اعمال جنسی ندارد.

ترکیبات غیر مجاز

الکل

به علت سوء تغذیه و آسیب های مغزی در بیماران معتاد به مصرف الکل ارزیابی اثر الکل روی اعمال جنسی مشکل است. اما ادعا شده که الکل اثری بر میل جنسی ندارد یا حتی ممکن است باعث افزایش آن هم بشود ولی سبب اختلال در نعوظ می گردد. در یک مطالعه ۸ درصد بیماران الکلیک مبتلا به اختلالات جنسی بودند که احتمالا به علت نوروپاتی شبکه خاجی است. نقش اختلال کار کبد در این بیماران روی اعمال جنسی مشخص نیست. در صورت قطع مصرف الکل ۵۰ درصد بیماران مبتلا به اختلالات جنسی بهبود می یابند.

این مطلب توسط سایت  فرامطلب تهیه شده است

ارسال شده در ۹ آبان ۱۳۹۵ توسط مطلب نویس