آزمایش نعوظ شبانه

web-doctor-rex-v2

قبل از معرفی آزمایش نعوظ شباانه تمایز اختلالات جنسی پسیکوژنیک از اختلالات عضوی بر پایه شرح حال، معاینه فیزیکی و تست های آزمایشگاهی استوار بود. البته اغلب ضایعات خفیف عضوی تشخیص داده نشده و جزء دسته ضایعات پسیکوژنیک قرار می گرفتند.

بعد از اثبات وجود نعوظ شبانه توسط Ohlmeyer , Halverson با پیشرفت علوم محققین تصمیم گرفتند از نعوظ شبانه به عنوان یک آزمایش تشخیصی در ناتوانی جنسی استفاده نمایند چون عوامل روحی موثر در نعوظ به دنبال استمناء و تحریک بینایی در نعوظ شبانه بدون تاثیر می باشند.

Karacan و همکاران ثابت کردند نعوظ شبانه از سنین 3 سالگی تا 79 سالگی دیده می شود. بر اساس تحقیقات بالینی تنها آزمایش مستقیم و قطعی جهت تمایز اختلالات روحی جنسی از اختلالات عضوی بررسی نعوظ شبانه می باشد. البته ضایعات عضوی بدون انجام آزمایش نعوظ شبانه هم قابل تشخیص هستند ولی نمی توان ضایعات پیدا شده را با اطمینان مسئول ناتوانی جنسی دانست. برای مثال یک مرد ممکن است با ضایعات آترواسکلروتیک شدید عروق از نظر جنسی توانا و دارای نعوظ شبانه طبیعی باشد در حالی که مرد دیگری با ضایعات آترواسکلروتیک کمتر از نظر جنسی ناتوان و دارای نعوظ شبانه غیر طبیعی باشد. نعوظ شبانه جزئی از واکنش های سیستم عصبی خودکار است که در مرحله رویا دیدن یا مرحله حرکت سریع چشم ها در طول خواب ایجاد می شود. شدت و تکرار نعوظ شبانه بسته به سن متغیر می باشد همچنین با بالا رفتن سن از 20 سالگی به بعد شدت و تکرار آن کاهش می یابد. بسته به سن افراد نعوظ شبانه هر 72 تا 100 دقیقه یک بار تکرار شده و دفعات آن در هر شب 3 تا 5 بار می باشد. بر اساس آزمایشهای مشخص شده که نعوظ شبانه و مرحله REM خواب کاملا در ارتباط نزدیک با هم نبوده خصوصا با بالا رفتن سن نغییرات ایجاد شده در هر کدام با دیگری هماهنگ نمی باش.

پس کاهش REM می تواند همراه با یک چرخه طبیعی در نعوظ شبانه باشد. آزمایش نعوظ شبانه یک وسیله با ارزش جهت بررسی توانایی نعوظ در حالت بیداری می باشد. با بررسی فشارهای روحی و رویاها مشخص شده که این عوامل بدون اثر یا دارای اثر خیلی جزئی روی نعوظ شبانه می باشند. در یک مطالعه انجام شده تمام بیمارانی که بر اساس تست نعوظ شبانه طبیعی مبتلا به اختلالات روحی جنسی شناخته شدند توسط روشهای روان درمانی معالجه گردیدند ولی آنهایی که مبتلا به اختلالات جنسی عضوی شناخته شدند فقط با مداخله دارویی یا جراحی درمان گردیدند. 50% بیماران دیابتی در طول 6 سال بعد از شروع دیابت احتمالا به علت نوروپاتی دیابتی و اختلالات عرقی مبتلا به ناتوانی جنسی می شوند. گاهی مواقع اولین تظاهر بالینی بیماران دیابی، ناتوانی جنسی می باشد. در حالی که اکثر بیماران دیابتی ناتوانی جنسی عضوی دارند ولی با این وجود در تعداد کمی از بیماران علت ناتوانی جنسی اختلالات روحی بوده که با آزمایش نعوظ شبانه قابل تشخیص می باشد. بنابراین در بیماران مبتلا به دیابت، نارسایی کلیوی و ضایعات نخاعی در صورت ناتوانی جنسی آزمایش نعوظ شبانه باید انجام گیرد.

در بیماران مبتلا به ضایعات نخاعی هماهنگی بین نعوظ شبانه و مرحله REM خواب از بین می رود. و نعوظ های شبانه به طور اتفاقی و بدون ارتباط با مرحله REM در طول خواب ایجاد می شوند که همراه با فعالیت در عضلات بولبوکاورنوس و دیگر عضلات بدن می باشند.

در بیماران مبتلا به ضایعات نخاعی با ثبت نعوظ و فعالیت عضلات در طول خواب می توان نعوظ های شبانه طبیعی را که در مرحله بهبود ایجاد می شوند از نعوظ های رفلکسی تشخیص داد. مصرف زیاد الکل هم باعث کاهش نعوظ شبانه می شود. در بررسی بیماران معتاد به مصرف زیاد الکل و ناتوانی جنسی توسط آزمایش نعوظ شبانه مشخص شده که نیمی از اینها مبتلا به ضایعات فیزیولوژیک می باشند.

این مطلب توسط سایت  فرامطلب تهیه شده است

 

ارسال شده در 5 آبان 1395 توسط