فیزیولوژی و فونکسیون جنسی در مردان

male-doctor-in-hospital-595x240

نعوظ به واسطه ارتباط پیچیده بین سیستم عصبی مرکزی و خودکار، سیستم شریانی و وریدی، محور هیپوتالاموس- هیپوفیز و بیضه ها انجام می شود.

بر این اساس سه نوع نعوظ مشخص شده است رفلکسی، پسیکوژنیک و شبانه، نعوظ رفلکسی توسط تحریک در ناحیه تناسلی Exteroceptive و تحریک داخل رکتوم و مثانه ایجاد می شود. فیبرهای Afferent این نوع نعوظ در عصب پودندال و فیبرهای وابران آن در عصب پاراسمپاتیک قرار دارند. این نوع نعوظ در بیماران با ضایعات در ناحیه مهره های گردنی و پشتی دیده می شود.

نعوظ پسیکوژنیک به دنبال تحریک شنوایی، بویایی، بینایی، لمسی کردن یا تجسم ایجاد می شود و امواج مغزی احتمالا از طریق اعصاب سمپاتیک تراکولومبار از L1-T12 و یا از طریق اعصاب پاراسمپاتیک ساکرال به عصب غاری می رسند. این حقیقت که درصد کمی از یماران با قطع کامل طناب نخاعی در ناحیه ساکرال قادر به نعوظ هستند ثابت می کند که مراکز اصلی کنترل نعوظ در ساکرال می باشند. نعوظ شبانه یا sub conscious معمولا در مرحله خواب ایجاد می شود و توسط تست نعوظ شبانه آلت بررسی می گردد.

فونکوسین این نعوظ با نعوظ پسیکوژنیک رفلکسی متفاوت می باشد. در بیماران با اختلالات پسیکوژنیک و ارمونی این نعوظ برقرار بوده حتی در تعدادی از بیماران با ضایعات عصبی نعوظ شبانه دیده شده است.

این مطلب توسط سایت  فرامطلب تهیه شده است

ارسال شده در 3 آبان 1395 توسط