سازگار شدن کودکان اسکیزوفرنی

frustrated_boy_breaking_pencil

 

چگونه می توانیم به فرزندمان کمک کنیم تا با وضعیتش سازگار شود؟ چه راهبرد یا راهنمایی های خاصی وجود دارد؟راهنمایی برای ایجاد سبک زندگی سالم، کاهش استرس و فهم شرایط بیمار می تواند در پیشگیری از عود مجدد بیماری کمک کننده باشد. بسیاری از موارد زیر می تواند نه تنها برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی که برای هر انسانی مفید باشد:

ورزش:

ورزش باعث می شود بدن اندورفین هایی را ترشح کند که کمک می کند تا فرد احساس آرامش و شادی کند. همچنین در کودکانی که با داروهای ضد روان پریشی درمان می شوند ورزش خطر افزایش وزن و چاقی را کاهش می دهد.

تغذیه ی خوب:

خوردن مقادیر زیاد میوه و سبزی مفید است. مصرف روزانه ی یک عدد مولتی ویتامین می تواند مکمل غذایی خوبی جهت پوشش عناصر غذایی مورد نیاز باشد.

دوری از الکل و مواد:

بسیاری از نوجوانان مبتلا به اسکیزوفرنی برای رهایی از هیجانات شدید و کسب آرامش و حتی بعضی به جای داروهایشان الکل و مواد مصرف می کنند. این دیدگاه بسیار خطرناک است. مصرف الکل و مواد باعث تشدید دوره های خلقی و قطع داروها عود مجد بیماری را تقریبا 100 درصد ضمانت می کند. می توان سوء مصرف مواد را درمان کرد. واضح است که این کار نیازمند رابطه صادقانه با فرزندتان است. مثل همه ی کودکان به یاد داشته باشید کودکان خیلی چیزها را از طریق مشاهده و الگو برداری یاد می گیرند. اگر خود والدین الکل یا مواد مصرف یا سوء مصرف کنند تذکر دادن به کودک که سراغ اینگونه رفتارها نرود اغلب بی تاثیر خواهد بود. الگوی مناسبی برایش باشید.

ایجاد برنامه ی روزانه:

پژوهش ها پیشنهاد می کنند برنامه ی زمانی منظم روزانه و خواب می تواند به کودکان مبتلا به اسکیزوفرنی کمک کند. این برنامه ها تعیین منظم و منطقی موارد زیر را شامل می شود:

ساعت خواب و مقدار مجاز تاخیر در آن، ساعت بیداری که هر روز باید در همان ساعت مقرر باشد، زمان ماسب برای وعده های غذایی، وقت انجام تکالیف، وقت تماشای تلویزیون و غیره.

دوری از استرس:

با تعیین اهداف منطقی به کودکتان کمک کنید تا از فشارهای غیر ضروری دوری کند. ممکن است لازم نباشد وی به صورت تمام وقت و در تمام کلاس ها حضور داشته باشد به ویژه وقتی که نشانه ها به طور کامل بهبود نیافته اند راههایی برای کاهش فشارها در خانه و مدرسه پیدا کنید.

ایجاد برنامه ی مقابله با عود بیماری:

علایم اولیه ی آغاز بحران را بدانید: بی خوابی، مشغله های ذهنی با فعالیت های خاص تشریفات گونه و وسواسی، سوء ظن عصبانیت های انفجاری پیش بینی نشده، گوشه گیری یا سکوت بیش از اندازه، تغییرات خلقی، رفتارهای عجیب و غریب و هر چیزی که طبق تجربه قبلی می دانید در کودکتان یک علامت هشدار دهنده ی اولیه می باشد.

داروها را به طور منظم مصرف کنید و نوبت و مقدار مصرف آن را فراموش نکنید:

افراد مبتلا به اسکیزوفرنی مسایل واقعی و خیالی را با هم اشتباه می گیرند. ممکن است به یاد داشته باشند چه کاری می خواهند انجام دهند اما در اینکه آیا واقعا آن را انجام داده اند یا می خواهند انجام دهند دچار اشتباه شوند.

  • می توانید خیلی راحت و ارزان از داروخانه برای قرص ها جعبه های پلاستیکی خاصی بخرید که داروهای هر هفته را در خود جای می دهند و به هفت بخش برای هر روز هفته تقسیم شده و هر روز به قسمت هایی تقسیم شده که داروهای وعده های صبحانه، ناهار، شام و قبل از خواب را می توانید در آنجا قرار دهید. در این مورد با پزشک داروسازتان صحبت کنید.
  • مطمئن شوید وقتی به فرزندتان دارو می دهید آن را قورت می دهد. شما به عنوان پدر مادر مسئول نظارت بر مصرف منظم داروهای فرزندتان هستید.

رفتارهایی که باید در خانه به یاد داشت:

  • به یاد داشته باشید که نمی توان با کسی که هذیان دارد بحث و استدلال منطقی کرد.
  • خشم یا آشفتگی تان را ابراز نکنید.
  • تهدید نکنید.
  • هیچ سلاح سرد یا گرمی در دسترس نباشد. کودک را به تنبیه جسمی تهدید نکنید.
  • فریاد نکشید.
  • انتقاد و سرزنش نکنید.
  • بحث و مشاجره نکنید.
  • کودک را به آن سمت سوق ندهید که تهدید کرده و آنها را عملی کند.
  • کودکتان را نپایید.
  • از زل زدن مداوم یا لمس فرد اجتناب کنید.
  • به کودک فرصت دهید تا احساس کند خودش تا حدودی اوضاع را در کنترل دارد.
  • درب خروجی خانه را قفل نکنید.
  • نشان دهید سختی هایی را که کودکتان با آنها مواجه است بر آن ها غلبه خواهد کرد درک می کنید.
  • با قاطعیت، آرامش و ساده صحبت کنید.

گام هایی که در صورت ظهور مجدد نشانه ها باید برداشت (با توجه و وابسته به شدت نشانه ها)

  • با پزشک تماس بگیرید.
  • در صورتی که احتمال خشونت وجود دارد در تماس با پلیس درنگ نکنید.
  • در صورتی که نشانه های وخیم وجود دارد به نزدیکترین مرکز اورژانس بروید.
  • برای کمک با اعضای خانواده یا دوستان تماس بگیرید.
  • با کارفرمایتان و کادر مدرسه صحبت کنید تا بتوانند از شما حمایت کرده و در مواقع ضروری برای ملاقات ها و کارهای پزشکی مرخصی مورد نیازتان را بدهند.

توصیه های تیم پزشکی رعایت کنید.

ارسال شده در 1 آبان 1395 توسط